SCHAAMTELOOS OKÉ

Kylie Minogue zingt het en de hele wereld zingt het haar na: 'La la la'. Cute Kylie werd Camp Kylie - veranderlijk en toch zichzelf....

Zelf had de Oude Kylie maar vijf woorden nodig om de Nieuwe Kylie te typeren: zwembad, cocktail, disco, strand, roze. Een Ode aan de Vreugde wilde ze maken, een Ode aan de Vreugde wilde ze zijn.

Niets meer, niets minder.

En daar was dus Miss Minogue twee jaar geleden plots weer - Comeback Kylie, Hot Pants Kylie, Party Kylie. Eerst met de single Spinning Around, en later met het album Light Years. Niet dat louter de nieuwe muzikale koers opviel. 'Het is de eerste keer dat er een achterwerk op nummer 1 staat', zo werd in de Britse pers geschreven. En: 'What happened to Kylie Down Under?', waarmee niet werd gedoeld op haar geboorteland.

Het zal Kylie Minogue, vorige week 34 geworden, een zorg zijn. 'God, ik ben een vrouw, weet je.' Of: 'Ik wil toegeven aan die over-the-top-kant van me. En het mooie is: ik kom ermee weg.'

Over the top. En waarom ook niet? De hele wereld zingt het refrein van Can't Get You Out Of My Head als ware het ons aller volkslied:

La la la,

la la la la la

La la la,

la la la la la

En dat twee keer, in slechts vier verschillende tonen - dit is niets óf geniaal. Tijdens de Fever-tour - de best verkochte tour in Groot-Brittannië aller tijden, genoemd naar haar meest recente album - wrijft ze het nog even in door de megahit te boventitelen. Voor de zekerheid wordt ook nog de maat aangegeven.

Zonder schaamte, dat is het.

De extravaganza-show, die volgende week woensdag in Ahoy' staat, opent doodleuk met een fragment van The Sound of Music, en schakelt daarna moeiteloos over op Star Wars. Dansers met helmen dalen af van het plafond, Kylie komt uit de vloer als ware ze prinses Leia zelve.

Haar borsten (klein, vindt ze zelf) zijn dan nog verstopt in een futuristisch pak, maar iedereen weet dat dat slechts een kwestie van seconden is. En ja, een Dolce & Gabbana glitter-bra verschijnt, en later een hot pants die maar net blijft hangen, en laarzen die reiken tot aan haar knieën.

Come Into My World is het eerste nummer - en dat is de wereld waarin plek is voor Jedi-tapdancers net zo goed als voor A Clockwork Orange-types. Plek ook voor breakdancers en voor pauzenummer Beethoven - inderdaad: de Ode an die Freude.

Mannen verschijnen in fishnet-stockings bij The Locomotion, haar eerste hit vijftien jaar geleden, kroonluchters en zonsondergangen vergezellen On A Night Like This. Kylie speelt politieagent bij Confide In Me, en bij Fever ligt ze natuurlijk in bed (en ze is zo te zien al bijna weer beter).

Wat ze óók doet: touwtje-springen. En daarom vinden vader en moeder het prima dat hun dochtertje van tien Kylie zo geil ziet dansen, want ach, dit is geen Madonna die het wellicht nog meent ook, dit is gewoon Kylie - met haar luttele 1,52 meter en 45 kilo. Ze blijft, ondanks de 30 miljoen verkochte platen en naar schatting 70 miljoen dollar op de bank, toch ook altijd een beetje the-girl-next-door, dat meisje uit Melbourne.

De Cute Kylie, zeg maar, of de Veel Krullen-Kylie. Uit de tijd dat ze als 'schattige' tiener, dochter van een Australische accountant en een ex-ballerina uit Wales, af en toe piano speelde, en ABBA, Olivia Newton-John en Bonnie Tyler met haarborstel imiteerde voor de spiegel. Uit de tijd ook dat ze als twaalfjarige werd uitverkoren voor een rol in de tv-serie The Sullivans (en daarmee haar zusje Dannii versloeg, maar die is later ook nog goed terechtgekomen als model, presentatrice en zangeres).

Maar het was vooral de tijd van de soap Neighbours, waarmee ook Jason Donovan boven kwam drijven. Kylie (aboriginal-woord voor 'boomerang') speelde van 1986 tot 1988 de dagdromende automonteur Charlene, Jason was buurjongen Scott. De twee werden supersterren - op tv een stel, en in het echt een stel.

Charlene was Kylie, Kylie was Charlene - Mushroom Records had al interesse getoond in beiden. Het label wilde The Locomotion op plaat zetten, de hit van Little Eva uit 1962 die Minogue op een benefietconcert had gezongen, samen met de Neighbours-huisband. En dat gebeurde, niet toevallig vlak na het tv-huwelijk, verslonden door miljoenen kijkers, eerst in Australië, daarna in Engeland.

Er was geen weg terug. Zeker niet toen in 1987 Mike Stock, Matt Aitken en Pete Waterman op de stoep stonden, de instant-hit-fabrikanten voor onder anderen Rick Astley en Bananarama. I Should Be So Lucky werd bedacht en schoot naar de top van de hitlijsten, en natuurlijk ook het duet met Jason, Especially For You.

'Kylie representeert de vrolijke kant van het leven', zo vond de directeur van PWL, het label van Stock Aitken Waterman dat haar groot maakte in Europa. 'Ze straalt natuurlijkheid uit, plezier en enthousiasme.' Welkom dus in de SAW-stal.

Maar de dagen van Charlene waren geteld. Ze liet een heel continent in tranen achter toen ze stopte met Neighbours, en bracht vele vaders en moeders in schok toen ze in 1989 in de film The Delinquents verscheen als Lola Lovell: een meisje dat rookt (!), met mannen naar bed gaat (!!), en een abortus laat plegen (!!!).

De beschuldigende vinger ging uit naar INXS-zanger Michael Hutchence, haar vriendje in die tijd. De kwade genius, riepen de verontruste platenbazen in Londen. 'Corrupting Kylie' was de 'hobby' van Hutchence, zo riep hij te pas en te onpas; hij had er al op de eerste ontmoeting in Sydney geen doekjes om gewonden: hij was al een tijd verliefd op Minogue, haatte Neighbours, en o ja, 'wat zullen we eerst doen? Lunchen of seks?'

'Michael moedigde me aan mezelf te zijn', zei Minogue. Wat ook betekende: blonde pruiken, minirokjes, XTC, en, zo wil het gerucht, seks in de business class. Hutchence zou in 1990 nog het nummer Suicide Blonde aan haar wijden - zoals Minogue de kleur haarverf noemde die ze gebruikte (Suicide blonde was the colour of her hair/ Like a cheap distraction/ For a new affair/ She knew it would finish/ Before it began/ Something tells me you lost the plan.)

We noemden haar, telt u mee, Sex Kylie, en als er weer een clip verscheen waarin ze niet zómaar wat danste met mannen twee keer haar grootte heette ze ook Dance Kylie. Deze Minogue, steeds meer model dan popster, was weliswaar een ster - ze toerde wat af, kreeg haar eigen kalender, en mocht in Londen net als Lady Di en Dame Edna de kerstlichtjes van Regent Street ontsteken - met de plaatverkoop ging het minder. Het ging uit met Michael Hutchence, en in 1992 ook met Stock Aitken Wa terman, na twintig singles en vijf albums.

In het Londense Chelsea begon ze alweer een nieuw leven, wilde ze aan een carrière werken. Ze koos voor r & b en funk, voor de 'arrogantie' van het succesvolle dancelabel deConstruction. En aldus kwamen klinkende namen als Brothers in Rhythm, M People en Pet Shop Boys in de credits van haar album Kylie Minogue (zo heten er trouwens meer, maar deze is van 1994). Met een heus orkest in het openingsnummer Confide In Me, en een In-Pak-Met-Bril-Kylie op de cover. Geen nummer 1, nog wel toptien - dat was al even wennen.

Ook Hippe Kylie was nog niet klaar met ons. Samen met Nick Cave zong ze Where The Wild Roses Grow (1995) - in de bijbehorende clip speelt ze een in satijn gehuld lijk, liggend in een rivier. Het nummer, dat haar veel street credibility opleverde, had Cave speciaal voor Minogue geschreven. Hij zei (behalve natuurlijk verliefd te zijn geweest) later geïntrigeerd te zijn door haar 'onschuldige' stem, die de meest 'donkere en sinistere menselijke waarheden kon verhullen'.

Volwassen Kylie werd Indie Kylie - die experimenteerde met kort of geverfd haar, make-up én de Manic Street Preachers - en ging nu ook zelf schrijven. Clever girl/ Think you are but you think too much/ Shut down turn around/ Don't look that way anymore (Did it Again, 1997).

Want ja, het ging allemaal niet zo lekker. Van het nieuwe album Kylie Minogue (dat oorspronkelijk Impossible Princess heette, maar na de dood van Diana werd omgedoopt) zouden in Groot-Brittannië niet meer dan 47 duizend exemplaren worden verkocht, tegen twee miljoen van het eerste Stock Aitken Waterman-album. In de Verenigde Staten is het niet eens geprobeerd - daar zou ze tot aan begin dit jaar nauwelijks een voet aan de grond krijgen.

'Ik ben niet verward', zegt Minogue, 'ik ben slechts aan het ontdekken.'

Haar imago, haar duizend-en-één variaties op haar soms non-descripte modellen-gezicht - ze weet dat het een levensstijl is. 'Ik zie mezelf als twee mensen. De ene is Kylie Minogue Enterprises Ltd. De andere, dat ben ik.'

Dit is geen Bubblegum-Britney, dit is een model dat bewust de grenzen van het toelaatbare opzoekt in een reclamefilm van Agent Provocateur, dit is een zakenvrouw die nu zélf een lingerie-lijn bezit (Love Kylie X), dit is het 'gezicht' van de Eurostar van Londen naar Parijs, dit is de sexy bestuurder van de nieuwe Ford Streetka. Een duet met Robbie Williams (Kids, 2000) is geen toeval, of zómaar een plan van haar nieuwe platenmaatschappij EMI: Williams brengt haar terug in de spotlights, de tabloids, en uiteindelijk de hitlijsten.

Het is het kunstje van vroeger, maar dan beter. Niet vernieuwend zoals Madonna, die niet alleen steeds haar look veranderde, maar ook haar muziek. Kylie is niet steeds een andere Kylie, ze is al die Kylies bij elkaar, ze is de Sandy uit Grease voor én na de metamorfose, ze is Posh, Baby, Scary, Ginger en Sporty Spice ineen.

'Ik ben zo luchthartig als het uitkomt. Ik verander een paar keer per dag van gedachten, ik verander een paar keer per dag mijn ideeën. En drie, vier keer per jaar maak ik een videoclip die interessant moet zijn.'

William Baker, sinds een jaar of tien haar stylist: 'Ze heeft al die verschillende personality's in haar hoofd. Ze is erg sexy en behoorlijk kitsch - showy maar niet goedkoop. Ze is geboren in het verkeerde tijdperk, ze zou een Hollywood-ster moeten zijn.'

Ze lééft soms wel als een Hollywood-ster. Haar 21ste verjaardag kostte een slordige 100 duizend dollar, haar vaste relaties heeft ze met filmster, popster, fotograaf, of model (met de laatste, James Gooding, is het sinds kort uit). En ze heeft zoveel Manolo Blahnik-schoenen dat ze er vermoedelijk een huis van had kunnen kopen.

Zegt ze zelf. Weer dat opgeruimde schaamteloze. En ja, ze komt ermee weg. Net zoals ze wegkwam met het coffee table-boek dat ze over zichzelf liet maken, en waarin ze als een soort handtekening haar eigen voetafdruk zette. En wie bedenkt het om een cd en een concert af te sluiten met: Thank you for flying KM Air. We hope you enjoyed the flight. Please fly with us again?

Camp Kylie? Minogue heeft zichzelf 'camp' verklaard voordat iemand anders het kon bedenken. Want dan mag alles. De homo-scene aanbidt haar al jaren, en is ook tijdens de 2002-tour massaal aanwezig en juicht even massaal voor de mannen in stockings. Zo passen Can't Get You Out Of My Head en Your Disco Needs You (The Village People in het kwadraat, het kán) in het rijtje met Like A Virgin, It's Raining Men en Dancing Queen.

En alsof het niet anders kan: met deze hit van ABBA uit 1976 kwam ze twee jaar geleden letterlijk terug op het wereldpodium, tijdens de sluitingsceremonie van de Olympische Spelen in Sydney (vier miljard tv-kijkers).

Terug was ze, als zelfbenoemde seksbom, met de muziek waarnaar ze nu zelf teruggrijpt. Geen flauwe synthesizerdeuntjes waarmee ze begon, maar goed geproduceerde disco, geschreven door collega's die begrijpen wat ze bedoelt met 'zwembad, cocktail, disco, strand, roze'. 'Ik ben niet briljant in één ding', vindt Minogue zelf. 'Het is een mix: ik zie er oké uit, ik kan oké zingen, en ik kan redelijk dansen.'

Ze omarmt wat ze heeft en wat ze niet heeft, en kan er om lachen.

Op aanraden van Nick Cave deed ze in 1996 mee met de Poetry Olympics. Ze beklom het podium van Royal Albert Hall in Londen, niet om Eliot of Keats te reciteren, maar de tekst van een van haar eerste hits:

I should be so lucky,

lucky, lucky, lucky

I should be so lucky in love

I should be so lucky,

lucky, lucky, lucky

I should be so lucky in love

De zaal bestierf het, en Minogue gelukkig ook. Het zal ook wel de Fun Kylie zijn, of misschien wel de Real Kylie. Die zegt: 'Ach, in de tijd die ik heb besteed aan praten over mezelf had ik drie talen kunnen leren.' En niet moeilijk doen: 'Ik ben gewoon te klein om veel kleren te dragen.'

Meer over