Santoro fascineert publiek met toverachtig tennisspel

Fabrice Santoro vindt zijn naam niet vaak terug op een affiche. De Fransman wint minder dan andere tennissterren, mist hun atletische uitstraling, en kijkt altijd alsof hem zojuist is verteld dat hij zijn verdere leven moet slijten bij de gendarmerie in een suf provinciestadje....

Tim Henman, die Santoro donderdag versloeg, wist de slagen van zijn tegenstander op waarde te schatten. Beide spelers maakten in drie sets precies evenveel punten (97). En hoewel de Brit de belangrijkste punten op zijn naam bracht, erkende hij ronduit dat Santoro de wedstrijd tot een spektakel had gemaakt. 'Hij slaat ballen die anderen niet eens kunnen bedenken, laat staan uitvoeren.'

De virtuositeit van de 29-jarige Santoro verrast velen. De tred van de kleine Fransman, met de voeten licht naar binnen gekeerd, doet weliswaar denken aan de kwieke pasjes van Andre Agassi, maar hij is minder snel. Ook de manier waarop hij zijn racket vasthoudt, oogt niet in zijn voordeel. Net als Raemon Sluiter en het jonge Amerikaanse talent Jan-Michael Gambill doet hij wat elke tennischool zijn leerlingen verbiedt: hij slaat zijn fore- en backhand dubbelhandig.

De beperkingen van die speelstijl - minder ver kunnen reiken en dus meer moeten lopen - lijken voor Santoro niet op te gaan. Hij weet de bal als geen ander te sturen naar hoeken die door zijn tegenstander niet zijn afgedekt. Dropshots, lobs, slice-ballen: bij zijn balbeheersing verbleken de niet geringe talenten van Henman, die moet vertrouwen op zijn opslag en forehand. Het stilistische hoogtepunt van Santoro? De topspin dropshot. Theoretisch onmogelijk, maar donderdag in Ahoy' vertoond én beloond met oooh's en aah's.

Voor Henman leek de tovenarij van Santoro te veel van het goede. In de eerste set kwam hij snel met 5-2 achter. Maar de gedachte aan vroegere partijen hielden hem op de been. Van de zeven confrontaties tegen de nummer 22 van de wereld wist de Brit er vijf te winnen. Al in de eerste set kwam de keerzijde van Santoro's virtuositeit aan het licht: hij heeft de keuze uit zoveel slagen dat de mogelijkheden hem soms te veel worden. Henman won vijf games achtereen en pakte de setwinst met 7-5. In tweede set nam Santoro opnieuw het initiatief en ditmaal trok hij aan het langste eind: 4-6.

Volgens Henman maakte de beslissende set duidelijk waarom tennis deel uitmaakt van de 'entertainment-business'. Beide spelers hadden bij vlagen het beste van het spel. De doelgerichtheid van Henman bleek op te wegen tegen de wonderballen die Santoro's racket verlieten.

Toch kende partij allerminst een betoverd einde. Net voordat Santoro zijn enige matchpunt miste, ontstak hij in woede over een niet uitgegeven bal van Henman. Hij kwam niet over zijn boosheid heen. Henman maakt gelijk, brak de service van Santoro en kwam op eigen opslag voor met 6-5. Toen Santoro ook nog een strafpunt kreeg omdat hij uit ergernis een bal het publiek insloeg, koos het publiek massaal partij tegen Henman en de scheidsrechter.

Het hielp niet. Henman verzekerde zich met een paar goede opslagen van een plek in de kwartfinale. De Fransman moet troost zien te putten uit de wetenschap dat zijn gloriejaren pas beginnen over zes jaar. In het seniorencircuit maakt de publieksjury de dienst uit. Daar leggen doelgerichte slagen het altijd af tegen zacht zoemende balletjes die lijken te stuiteren van genot.

Meer over