Sanchez buit Schultz' zwakheid optimaal uit

In maart overleed haar moeder, een maand later trad Brenda Schultz in het huwelijk. Dat zijn ingrijpende gebeurtenissen in een mensenleven....

Van onze verslaggever

Coen Vemer

LONDEN

Na een onderhoudende wedstrijd die op baan 1 precies 82 minuten in beslag nam, prijkten de cijfers 6-4, 7-6 (4) op het scorebord. In het voordeel van de 'engel' van Barcelona, die morgen in de halve eindstrijd haar landgenote en titelverdediger Conchita Martinez treft. Steffi Graf en Jana Novotna strijden om de andere finaleplaats. Opvallend is dat die vier ook de nummers één tot en met vier van de plaatsingslijst zijn.

Schultz vertelde na afloop van haar partij tegen Sanchez dat ze het verlies van haar moeder heeft verwerkt. Haar ogen vertelden een ander verhaal. Het kostte haar zichtbaar moeite haar emoties te verbergen. Een official van de All England Club die de spelers tijdens de persconferentie begeleidt, legde zelfs bemoedigend zijn hand op de hare om haar te kalmeren.

'Op de baan is het soms nog een probleem', gaf ze later toe. 'Als ik het moeilijk heb of als ik een mooi punt maak, vraag ik mezelf: waarom is mijn moeder er niet?' Het was een emotioneel moment, dat door de vertegenwoordigers van de tabloids snel werd aangegrepen om over te schakelen op de 'verdwijning' van haar partner in het gemengd dubbelspel, Murphy Jensen.

Die kwam een dag eerder niet opdagen voor een partij met Schultz in de tweede ronde en was daarna enige tijd onvindbaar. 'Ik ben blij dat hij nog leeft', zei Schultz, die de Amerikaan niets kwalijk wenst te nemen. 'Hij is een van mijn beste vrienden in het circuit. Soms heeft hij moeite met de druk. Iedereen komt wel eenmaal in zijn leven te laat voor een wedstrijd.'

Schultz deelt in Londen een huis met de gebroeders Jensen, die in tennis bekend staan om hun excentrieke optreden zowel op als buiten de baan. 'Onder normale omstandigheden zou ik dat nooit hebben gedaan, maar nu had ik mensen nodig om me heen. Anders was ik gek geworden.'

De Jensens, notoire feestvierders en verdienstelijke rockmuzikanten, hebben kennelijk goed werk verricht. Schultz speelde op Wimbledon immers het beste Grand Slam-toernooi in haar carrière. Ze versloeg achtereenvolgens Bobkova, Neiland, Zrubakova en Basuki, en ze had ook tegen Sanchez kansen.

In beide sets verwezenlijkte zij als eerste een service-doorbraak. In de eerste kwam ze met agressief, aanvallend tennis aan de leiding met 4-3, maar daarna kende ze een merkwaardige inzinking die Sanchez zestien van de volgende achttien punten opleverde. Van de twee punten die Schultz scoorde, was er nota bene één een dubbele fout van de Spaanse.

Schultz herstelde zich vlot van haar inzinking en brak in de tweede set na een prachtige game op het zesde breekpunt naar 2-1. Door een zwakke servicegame met twee dubbele fouten te spelen, liet ze Sanchez even later echter weer terugkomen tot 4-4. In de tiebreak werd een gemiste volley haar fataal. Schultz merkte evenwel terecht op dat ze de wedstrijd niet daar had verloren.

'Ik had mijn service niet mogen afstaan. Maar ja, als ik gespannen ben, heb ik altijd moeite om de eerste bal in te slaan', bekende ze, daarmee aantonend dat tennis zich vooral in het hoofd afspeelt. Schultz is de laatste anderhalf jaar aanmerkelijk evenwichtiger geworden, maar op het mentale vlak scoort ze nog altijd niet hoog. In elk geval niet hoog genoeg om succesvol de strijd met de wereldtop aan te gaan.

In de negen jaar die haar profloopbaan nu in beslag neemt, heeft Schultz zich geleidelijk opgewerkt. Daarvoor verdient ze groot respect. Ze is nu zestiende op de computerlijst en heeft het gevoel dat ze zo rond die positie ook echt thuishoort. Tegen bijna alle speelsters uit de Top-20 heeft ze evenwel een negatieve score. Alleen tegen de Kroatische Majoli staat ze op voorsprong (1-0). Met Novotna (2-2), Date (1-1), Frazier (2-2) verkeert ze in evenwicht.

Van Sanchez verloor ze tot gisteren vijf van de zes ontmoetingen, 'maar het zijn bijna altijd goede en gelijkopgaande wedstrijden. Wij brengen het beste in elkaar boven.' Schultz had het laatste treffen gewonnen, nadat ze vorig jaar in Key Biscayne vijf matchpunten ongedaan had gemaakt. Op Wimbledon liet de uiterst geconcentreerde en gemotiveerde Sanchez het zo ver niet komen. Direct bij haar eerste mogelijkheid maakte ze de partij uit.

In elk geval kon Schultz zich niet verwijten het gevecht tactisch verkeerd te hebben aangepakt op gras. Ze ging op de eerste en tweede service naar het net en attaqueerde in haar returngames waar mogelijk. Ze dekte daarbij de hoeken goed af, maar toch vond haar tegenstander af en toe een gaatje om haar te passeren. Sanchez had bovendien snel in de gaten waar Schultz het meest kwetsbaar was.

Schultz heeft de hardste service van allemaal en ook haar topspin-backhand wordt door weinigen geëvenaard, maar haar forehand is een Top-20-speelster onwaardig. Ze hanteert een extreme grip gelijk gravelspecialisten als Koevermans en Bruguera, en daarmee is ze op gras nauwelijks effectief.

Dat weet Schultz natuurlijk zelf ook. Op Wimbledon raakte ze er door uit het lood en durfde ze die slag nog nauwelijks voluit te slaan. In plaats daarvan duwde ze de bal doorgaans alleen maar terug. Dat bleef ongestraft tegen speelsters van het kaliber als Basuki en Neiland, maar niet tegen de nummer twee van de wereld.

Op het hardcourt van de US Open, het laatste van de vier Grand Slam-toernooien, hoopt Schultz van dat probleem verlost te zijn. Omdat ze de hele zomer op die ondergrond speelt, verwacht ze beslagen ten ijs te komen.

'Een kwartfinale was mijn doel, maar je hoopt toch op meer. Het is nooit genoeg. Als je presteert in de Grand Slams, gaan er deuren voor je open.' Dat bleek ook weer op Wimbledon, waar Schultz plots een racketcontract kreeg voorgelegd. Dat was haar in de afgelopen drie jaar niet overkomen.

Meer over