San Francisco 49'ers voor vijfde maal winnaar Super Bowl

Niet eerder in de 29-jarige geschiedenis van de Super Bowl waren de prognoses zo onuitsprekelijk in het voordeel van een finalist geweest....

TIM OVERDIEK

Van onze medewerker

Tim Overdiek

NEW YORK

Het was de elfde achtereenvolgende maal dat de winnaar van de National Football Conference het nationale kampioenschap opeiste. Nimmer was de zege zo overtuigend. Reeds na 1 minuut en 24 seconden was de eerste touch down een feit. Lijdzaam onderging de Chargers, de verrassende winnaar van de American Football Conference, de onvermijdelijke afstraffing. Maar het bereiken van de NFL-finale gold nog altijd als een betere prestatie dan het laatste succes, de uit 1963 daterende divisie-titel.

Toen was de tijd nog net niet rijp om de winnaars van de twee gescheiden van elkaar levende competities tegen elkaar uit te laten komen. Al riep toenmalig Chargers-eigenaar Gillman zijn collega van de Green Bay Packers op om desnoods illegaal op een parkeerplaats uit te maken wie het beste team van de wereld was. Net als honkbal, dat de world series heeft, kent football buiten 's lands grenzen qua spelpeil geen vergelijkbare competitie.

Het uitblijven van een dergelijke krachtmeting weerhield Gillman er niet van voor zichzelf en zijn spelers de zogenaamde 'Championships'-ringen te laten maken, de traditionele protserige herinnering aan het succes dat ook in andere profsporten gebruikelijk is. Het aandenken vertegenwoordigt een dermate grote symbolische waarde, dat de clubleiding er dolgraag de bonus van dertig miljoen dollar, die elke finalist van televisie-omroep ABC ontvangt, voor zou laten schieten.

Maar San Francisco had vastberaden zijn zinnen gezet op de vijfde Super Bowl, die quarter-back Steve Young de gelegenheid kon bieden eindelijk uit de schaduw te treden van zijn illustere voorganger en viervoudig kampioen Joe Montana. En hij slaagde met glans. Met zes passes die een touch down opleverden brak Young het Super Bowl-record van Montana en werd hij na afloop uitgeroepen tot 'meest waardevolle speler'.

Behalve over de beste spelers hebben de 49'ers afgelopen seizoen tevens aangetoond over de beste boekhouder te beschikken, hetgeen de basis legde voor hun superioriteit. De NFL dacht met het instellen van de salarycap, oorzaak voor zulke heftige disputen in het honkbal, ijshockey en basketbal, de exorbitant gestegen salarissen in de hand te kunnen houden.

Het zou niet langer mogelijk zijn om kampioensteams met een goed gevulde geldbuidel eenvoudigweg bijeen te ronselen. Maar San Francisco, ogenschijnlijk het zwaarst getroffen door de maximale salarispost van 34,6 miljoen dollar, bewees het tegendeel.

Terwijl menig concurrent verwachtte dat dure spelers noodgedwongen op de markt zouden worden aangeboden, begon San Francisco het seizoen met liefst 27 nieuwe spelers, van wie zes basis-verdedigers die in de Conference-finale tweevoudig kampioen Dallas Cowboys letterlijk in de weg stonden richting Super Bowl. Het bereiken van de eindstrijd was de redding van het ingewikkelde financieringssysteem dat manager Carmen Policy zo ingenieus had uitgedokterd.

Tot verbijstering van zijn concurrentie liet Policy desgevraagd weten 'om en nabij de 72 dollar-cent' onder de salarycap te zijn uitgekomen. Dat betekende een bezuiniging van liefst 20,5 miljoen dollar. Onbegrijpelijk gezien de nieuwe aanwinsten, daar moest wel een luchtje aan zitten. Maar de capanomics bleek bij nadere bestudering door NFL-juristen volkomen legaal.

Policy vermurwde San Francisco-eigenaar Edward DeBartolo jr. tot het uitdelen van zeer royale kerstcadeaus, ter compensatie voor het inkrimpen van salarycap-gevoelige bonussen. Bovendien werd menig contract herzien, veelal verlengd tot na 1999, het jaar waarin de cap afloopt. Het daarna uit te betalen salaris werd dus niet in het huidige budget meegeteld.

Het stelde Policy onder meer in de gelegenheid Rickey Jackson vast leggen. De 36-jarige linebacker was in feite te oud en te duur. Zijn vraagprijs bedroeg 1,3 miljoen dollar. Hij kreeg het, zij het opgedeeld in een honorarium van 167duizend dollar en een bonus van 800duizend dollar indien de Super Bowl werd bereikt. Als er iemand uitgelatener reageerde op de winst tegen de Cowboys dan tegen de Chargers, dan was het Jackson.

Maar er was meer. Door de afgelasting van de honkbalcompetitie was Deion Sanders beschikbaar. De Atlanta Brave-speler is een uitmuntend football-speler, en verdient tevens miljoenen met zijn rap-cd Must be the money. Tot woede van sommige eigenaren, die maar al te graag de verlangde vier miljoen dollar hadden neergeteld voor de publiekstrekker, tekende Neon Deion bij de 49'ers. Zijn jaarsalaris bleek slechts 1,3 miljoen dollar te bedragen.

Het van oost- naar westkust geventileerde ongenoegen was begrijpelijk, al kon niemand iets inbrengen tegen de wijze waarop het salaris bijeen was gesprokkeld. Diverse spelers hadden simpelweg vrijwillig gedeeltes van hun beloofde bonus ingeleverd. Receiver Jerry Rice, zondagavond ouderwets op dreef met drie touch downs, deed met plezier afstand van 170 duizend dollar. Zijn motivering: 'Wat stelt dat bedrag nou voor als je bedenkt dat je hierdoor dus twee keer niet tégen Sanders hoeft te spelen?'

Hoe de vork werkelijk in de steel zat, bleek bij de presentatie van een nieuwe kledinglijn door sportartikelenfabrikant Nike. Deion Sanders draafde daarvoor op, ongetwijfeld vet betaald, waarmee dus het relatief lage salaris werd gecompenseerd. Tot in lengte van dagen zullen priemende vingers in de richting van het San Francisco-management blijven wijzen. Maar de afwimpelende hand waarmee Policy dan riposteert, is inmiddels voorzien van vijf glimmende Super Bowl-ringen. Want ook wie geld heeft en sterk is, mag slim wezen.

Meer over