Salomon Burke redt flets Pinkpop

Wat Pinkpop dit jaar ontbeerde was iets werkelijk bijzonders. Kwaliteit was er genoeg, maar dan wel voorspelbare kwaliteit. Ook de 'officiële primeur' van Junkie XL stemde niet vrolijk...

Dat de belangstelling voor de 34ste editie van het festival in Landgraaf zo tegenviel (minder dan 50 duizend mensen op de slotdag; een overschot van ruim tienduizend kaarten), was niet zonder reden. De beslissing van programmeur Mojo Concerts om een aantal grote topbands elders 'neer te zetten' pakte voor Pinkpop ongelukkig uit. Metallica speelt op Fields Of Rock in Nijmegen (15 juli), Coldplay op 1 juli in dezelfde stad, R. E. M. geeft twee zaaloptredens (21 en 22 juni) en Underworld komt naar dancefestival Impulz (28 juni).

In België staan al die publiekstrekkers op Rock Werchter, samen met Radiohead, dat voorlopig helemaal niet naar Nederland komt. Vergeleken met dat van Werchter maakte het Pinkpop-affiche dit jaar een kaalgeplukte indruk. En dan zul je altijd zien dat er ook nog eens domme pech bijkomt: Linkin Park, de nu-metalband die vorig jaar bovenaan het verlanglijstje van het Pinkpop-publiek stond, haakte af wegens ziekte van de zanger.

Het kon dus haast niet anders: de Pinkpop-editie van 2003 was een fletse, met veel artiesten die al vaker in Landgraaf optraden, of recentelijk een uitgebreide Nederlandse tournee afwerkten. Wat ontbrak was een primeur, iets werkelijk bijzonders: Radiohead, bij het verschijnen van het nieuwe album, of het eerste Nederlandse R. E. M.-concert sinds 1989. Wat zou het hebben geholpen.

Nu wekte Tom Holkenborg, alias Junkie XL, vooraf de meeste nieuwsgierigheid. Hij gunde Pinkpop de officiele primeur van zijn nieuwe 'Radio JXL'-project. Dat viel niet mee. Visueel klopte alles (animaties, rook, vuurwerk), maar de als popliedjes bedoelde tracks wilden maar niet boeien. 'Gastzangers' als Peter Tosh en Gary Numan zongen vanaf een DATtape over de lege beats heen. Holkenborg bespeelde een gitaar die je niet hoorde. Geen track van het nieuwe Junkie XL-album is zo goed als de Elvis-mix A Little Less Conversation.

Ook al zo teleurstellend: The Eighties Matchbox B-Line Disaster, een band die op de plaat zo lekker brutaal rockt in de stijl van Joy Division en The Cramps, maar op Pinkpop verzoop in de toch niet al te grote 3FM-tent.

Van bandjes als de The Cardigans en de de Dandy Warhols werd je ook al niet vrolijk. Zij toonden slechts aan hoe traag, saai en bleekneuzig popmuziek kan zijn. Veel leuker was de frisse dansmuziek van Zuco 103 en Moloko, of de harde rockshows van Peter Pan Speedrock, Flogging Molly, de uitstekende Queens Of The Stone Age of de Canadees Danko Jones. Die laatste was een revelatie, net als vorig jaar op Lowlands. Wat een heerlijk strakke rock ' n' roll, van een flamboyante entertainer zoals je ze in de alternatieve gitaarrock maar weinig tegenkomt.

Ook Anouk en Massive Attack, twee artiesten die op zondag het grote Zuidpodium beklommen, bevielen best. Vooral Massive Attack maakte indruk met een harde, beklemmende show, bestaand uit nieuwe, duistere soundscapes en melodieuzer oud materiaal.

Kwaliteit was er genoeg op Pinkpop, daar lag het niet aan. Maar te vaak was het kwaliteit die je koud liet. Zoals bij de oerdegelijke Counting Crows (we weten het onderhand wel), en ook Ilse DeLange: wat een stem, maar wat is het jammer dat ze belegen rootsrock op zijn Shania Twains is gaan maken en geen pure country meer zingt.

Echt blij en uitgelaten werd je maar zelden, dit jaar in Landgraaf. Bij de grote afsluiter Manu Chao was dat het geval. Het is altijd weer grappig om te zien hoe onwetenden zich een hoedje schrikken als ze ontdekken dat Manu Chao live niet zo relaxed is als op zijn platen, maar woeste straatmuziek met een punkgevoel maakt.

Maar er kan er maar één de allerbeste zijn - en dat was de grote Solomon Burke, een zwarte man van pensioengerechtigde leeftijd die tienduizenden witte jongelingen aan zijn voeten kreeg met zijn extatische soul-en gospelrevue. Toen hij een leger halfblote toeschouwers op het podium haalde, om te dansen op Proud Mary, greep een meisje haar kans en drukte Burke een dikke kus op zijn voorhoofd. 'I love you!' bulderde Burke meermalen, terwijl hij zijn zoon rozen liet uitdelen.

Burke was zelfs zo vriendelijk een hoogtepuntje te verzorgen in de show van Junkie XL, door mee te zingen met de single Catchin' Up To My Step. Geen best liedje, maar Solomon Burke brengt alles tot leven. Zo was de ontzagwekkende predikant en gediplomeerd lijkenzalver tot twee keer toe de redder van Pinkpop. Wat een gigant.

Meer over