Rumoer

Sinds maandag is de actrice Kitty Courbois opgenomen in de Galerij der Groten, de serie portretten die hangt op de eerste verdieping van de Amsterdamse Stadsschouwburg....

Soerjadi: binnenkort bij Kruidvat?

Valse start voor

Bernstein Stichting

De Amerikaanse ambassadeur liet zich verontschuldigen: bezigheden elders. Nina Bernstein, dochter van de in 1990 overleden dirigent en componist, en bestuurslid van de - of all places - in Doezum gevestigde Leonard Bernstein Stichting, zij was helaas ook verhinderd.

Wat haar enorm speet, maar haar vader zou zeker 'erg trots' zijn geweest op dit Nederlandse initiatief van het 'hoogste niveau'. Want wat wil deze prille stichting? Talentvolle jonge musici financiële steun verlenen, zodat ze in het kader van hun professionele vorming in de Verenigde Staten een masterclass of onderricht aan een gerenommeerde instelling kunnen volgen.

Een prachtig doel. En klinkende namen in het comité van aanbeveling. Onder wie mr P.J. Kalff, voorzitter van de Raad van Bestuur van ABN Amro, en Peter Schat, componist. Bekende namen ook in de selectiecommissie die de kandidaten moest jureren : Theo Olof, Roberta Alexander, Tan Crone en Roland Kieft.

Toch ging er dinsdag iets mis in de kleine zaal van het Amsterdamse Concertgebouw. De eerste laureate die voor de Bernsteinbeurs in aanmerking kwam, de celliste Nóra Kosztolányi, kwam niet verder dan een ondermaats recital. Ze speelde de hele avond zo vals dat ze de L.B. Stichting in haar val meesleepte.

Dit was niet de enige valse start. Wat bleek? De jury had de kandidaten uitsluitend via een band en niet in levenden lijve kunnen beoordelen. Ter verdediging van Kosztolányi moet worden aangevoerd dat ze met een gekneusde vinger optrad.

De paar ambassadeurs en notabelen die wel waren komen opdagen hoorden niettemin dat ze een 'superb recital' hadden bijgewoond en dat 'Leonard Bernstein van dit evenement zou hebben genoten'.

Wil de Bernstein Stichting serieus worden genomen dan moet er meer geld in de selectie worden gestoken én meer geld voor de beurzen beschikbaar komen. Voor drieduizend gulden valt er tegenwoordig niet zoveel meer te studeren in Amerika.

Hans Heg

Koolhaas en Hill doen

niet zo maar even

Met de verhuizing van het World Wide Video Festival van Den Haag naar Amsterdam belooft het dit weekeinde nóg breder en nóg omvangrijker te worden. Met meer dan honderd videotapes, cd-rom-producties, internet-sites, mediaperformances en installaties. Maar zonder de groots aangekondigde, 'omvangrijke installatie' van Rem Koolhaas en de videokunstenaar Gary Hill.

Het 'interdisciplinaire werk' zou 'speciaal voor het 15e World Wide Video Festival' worden ontwikkeld en in het Stedelijk worden gepresenteerd. Het zou iets worden met priva-lite: een dubbelwandig glas dat met elektriciteit kan worden omgetoverd in een projectiescherm waarop passanten aan de buitenkant kunnen zien wat er aan de binnenkant op wordt geprojecteerd.

Maar Koolhaas en Hill kwamen er niet op tijd uit. Vier maanden geleden kreeg het WWVF subsidie voor het project. Koolhaas en Hill vonden dat volgens Tepaske te weinig. Aan ideeen ontbrak het niet, wel het in elkaar schuiven ervan.

Helemaal bij Koolhaas en Hill. Ze hebben 'zó'n eigen visie' en willen zo zeer hun 'eigen ding' in het werk stoppen 'dat ze niet zomaar zeggen: dat doen we even'. Eerlijk gezegd is 'een jaar nog niks'. Tepaske belooft wel dat hun creatie volgend jaar wel is te zien.

Haagse kunstenaars:

'Wij zijn niet eng'

Dit weekeinde stellen de kunstenaars in Den Haag hun ateliers open voor het publiek, maar dat publiek moet niet verwachten dat die Tour d'Art een vrolijke boel wordt. Ze zullen vast wel eens lachen, de kunstenaars, maar velen plengen 's avonds in hun bedje een meer vol met tranen - dat het gezegd is!

Zo'n 130 kunstenaars in Den Haag dreigen begin volgend jaar op straat te staan. Hun ateliers worden gesloopt voor bodemonderzoek of de aanleg van een park of woningen, of krijgen een andere bestemming.

Van drie van de zeven panden loopt dit jaar het contract af. Of de rest ook tegen de vlakte gaat, is nog niet zeker. Maar alleen al het gevóel dat het afgelopen kán zijn, is voor Stroom (Haags Centrum voor Beeldende Kunst) genoeg om aan de bel te trekken. Tijdens de Tour d'Art zullen bezoekers een video te zien krijgen waarin de problemen haarscherp uiteen worden gezet. Getoond moet worden dat kunstenaars 'geen enge mensen zijn', aldus P. van der Meijden van HCBK. Ze heeft een 'atelier-dicussieplatform' op de HCBK-website geopend. Voor reacties en goede ideeën. Weinigen hebben daar gereageerd, nog niemand eigenlijk, maar Van der Meijden hoopt dat het nieuwe atelierruimtes oplevert.

Schoonpa van Soerjadi

vindt Wibi hebzuchtig

Hoewel hij wel pap lust van televisie- of roddelbladreportages die zijn eigen, altijd stralende ikje uitgebreid belichten, schijnt Wibi Soerjadi niet zo gecharmeerd te zijn van het idee dat zijn muziek tussen de toch zeker zo opgewekte spulletjes van drogisterijketen Kruidvat komt te liggen.

Nog even recapituleren: voor de Rotterdamse rechtbank eiste de populaire pianist dinsdag de rechten op de geluidopnamen uit 1989 van het concert dat hij als negentienjarig talent gaf vanwege zijn derde prijs op het Internationale Franz Liszt Pianoconcours, in het Utrechtse Vredenburg. Die rechten lagen tot voor kort bij Wijnand van Hooff van het platenmaatschappijtje Erasmus.

Van Hooff zette het optreden zeven jaar geleden op cd en verdiende er sinds Soerjadi's nationale doorbraak een dikke boterham aan - ook al kostte het schijfje lange tijd nog geen vijftien gulden en gaat het thans van de hand voor de vrolijke prijs van ¿ 9,90.

Soerjadi wil de opnamerechten terug. Volgens hem zijn er met Van Hooff nooit harde afspraken gemaakt over rechten of een cd. Van de cd-verkoop heeft hij geen stuiver gezien. Bovendien wil hij voorkomen dat zijn muziek straks tussen de drop en deodorant van een drogisterij ligt.

Van Hooff verkocht onlangs de rechten aan Joan Records, en dat bedrijf is vooral bekend om zijn 'Kruidvat-cd's' van Jaap van Zweden, Emmy Verhey, André Rieu, de Zangeres zonder Naam, Gerard Joling - kortom een heel 'scala aan niet geringe artiesten waartussen Soerjadi niet zou misstaan', aldus P. van Winkel van Joan Records.

Van Hooff voelde zich dinsdag voor de rechtbank gegriefd, zegt hij. 'Acht jaar geleden heb ik mijn nek voor hem uitgestoken. En nu zegt Soerjadi ineens: ik wil mijn rechten terug, boem, uit. Die cd is geheel volgens afspraak gemaakt.'

Normaal gesproken zou Van Hooff geen schijn van kans hebben: er stond niets op papier en de enige getuige van de mondelinge afspraak is Gerard Klijnsmit - vader van Marion Klijnsmit, de verloofde en manager van Wibi Soerjadi.

Maar Gerard Klijnsmit, ook een goede vriend van Van Hooff, zegt: 'Ik zou mezelf niet meer recht in de ogen kunnen kijken als ik Wijnand (Van Hooff) zo onheus liet bejegenen.'

Onder ede verklaarde Klijnsmit, die zegt Soerjadi jarenlang te hebben begeleid, dat Soerjadi wel degelijk akkoord is gegaan met de voorwaarden waaronder de cd destijds werd gemaakt. 'Het was een vriendenovereenkomst', zegt hij. 'Voor Wibi kon het publiciteit opleveren, en Van Hooff zou er misschien ook nog wat aan overhouden.'

De cd heeft volgens Klijnsmit zelfs geleid tot het contact met Philips, waar Soerjadi is uitgegroeid tot megaseller. 'Maar wat Wibi in zijn kop heeft, heeft hij niet in zijn kont. Hij wil de rechten van die opnamen en wil daar niets voor betalen. En ik kan niet toezien dat mensen kapot gaan vanwege de hebzucht van meneer Soerjadi.'

Zijn dochter Marion en haar aanstaande echtgenoot Wibi heeft hij al een tijdje niet meer gezien. Er is sprake van 'een breuk', die al een paar maanden geleden ontstond na privéproblemen.

'Een wraakactie', noemt Marion Klijnsmit de verklaringen van haar vader. 'Er staan allerlei onjuistheden in. Er zijn destijds helemaal geen afspraken gemaakt. Van Hooff zei dat hij het concert ging opnemen, maar verder is er niets besproken.'

Vader Klijnsmit: 'Ik heb die zaak samen met Wibi geregeld.'

Dochter Klijnsmit: 'Wij hebben er meerdere keren over willen praten, maar dat wilde Van Hooff niet.'

Vader: 'Wibi zei alleen: ik wil die rechten en snel.'

Dochter: 'Mijn vader beweert dat hij zaakwaarnemer was. Maar waarom staat die functie nergens op papier? En waarom heeft hij die zogenaamde afspraken met Van Hooff niet op papier laten zetten?'

Vader: 'Je moet het zien in de situatie van die tijd. Wibi was toen nog niemand en had die cd nodig voor zijn eigen promotie. Maar hij kan het niet verdragen dat iemand anders geld aan hem verdient.'

Uitspraak volgt dinsdag.

Meer over