Ruinen

Er is niets mis met Ruinen, tussen Meppel en Hoogeveen. Zoals veel Drentse dorpen heeft het een Brink, inclusief een rietgedekte muziekkapel, kale lindebomen, een bushalte, een paar bankjes en wat kroegen....

Een van die kroegen is Luning's. Daar hangt in de gelagkamer een stukbewerkt hout waar met sierlijke letters 'Ik tel alleen de zonnige uren' in is gebrand, echt zo'n tekst om op bewolkte, regenachtige dagen alsgisteren eens fijn een uurtje naar te kijken, terwijl de onvermijdelijkeNorah Jones Cold Cold Heart zingt, van Hank Williams: 'Why can't you freeyour doubtful mind and melt your cold, cold heart.'

Ik ben in Ruinen, weet ik, op een zinloze missie, maar ik kon het tochniet laten. Twee dagen geleden trof ik op internet een weblog met de(onjuist gespelde) titel Wie vermoorde Andrea Luten? Het blog is opgezetdoor iemand die zich 'Broertje van...' noemt en hij heeft het op de oudersvan Andrea Luten voorzien - volgens hem hebben die de hand in de dood vanhun eigen dochter gehad. Toen ik er twee dagen geleden kennis mee maakte,waren er op het blog driehonderd berichten geschreven. Nu is dat opgelopentot meer dan zevenhonderd. Het aantal bezoekers heeft de 25 duizendovertroffen.

Het is een bizarre wereld waar je in terechtkomt als je de teksten vanK.U.S., Bertus, Still Smoking, Debbie, Miss Marple, Orbs en tientallennaamloze schrijvers leest. Zonder enige schroom of genade halen ze het heledrama van Andrea (haar moordenaar werd nooit gevonden) door de mangel. Aldoende vertellen ze de vuigste verhalen over haar vader en moeder, die nuaangifte wegens bedreiging hebben gedaan.

Maar er gebeurt nog iets op het weblog: er worden steeds meer mensen inbetrokken. Ene Miss Marple en een helderziende die zich Char noemt,beschuldigen een inwoner van Ruinen die Peter zou heten en getrouwd is metene Gitta; anderen leggen een verband tussen Peter en Roelof, Andrea'svader - die twee zouden het op een 'sandwich' met het meisje hebbenvoorzien - en weer andere schrijvers wijzen op Gitta's overspeligheid ende mogelijke biseksualiteit van Andrea's moeder.

Anderen getuigen van hun precieze, en tamelijke enge kennis van deomgeving door uitgebreid in te gaan op Andrea's fietsroute door het bos enandere paden die ze gefietst zou kunnen hebben, paden die dan weer langsverdachte maneges gaan, et cetera. Het is alsof zich een bizar, maarimaginair net om het dorp sluit, om niet te zeggen dat er een film in zit.

Ruinen heeft twee rijwielhandelaren, Vredenburg en Martens. De dag isniet ver meer (en het is in elk geval denkbaar) dat vrienden van de eende ander gaan zwartmaken via het weblog. Daarna duurt het niet lang meerof de verhalen gaan tussen de lindenbomen op de Brink rondzingen, en voorje het weet, wordt de achterklap de belasterde fietsenmaker te machtig enverhangt hij zich in zijn werkplaats. Zoiets kan zo gebeuren als een echtdorp, met echte mensen, ineens een plek in cyberspace heeft gekregen.

Intussen fietsen aan het einde van de middag de kinderen over deGijsselterweg, waar Andrea in 1993 voor het laatst levend is gezien en waarvlakbij ze vermoord is gevonden. De fietsende kinderen zijn onderweg naarhuis, naar moeders die wachten met thee en speculaas. Ze hebben op schoolde eerste geruchten al gehoord, en spoedig zal de angst inzetten. Dan iser wel iets mis in Ruinen.

Meer over