Ruimte, licht, drank: voorwaar een Droomvlucht

Er mogen problemen zijn met Boeings Dreamliner, een groep vliegtuig-fetisjisten had het op een van de eerste Amerikaanse vluchten erg naar z'n zin. Verslag van een 'MegaDo'.

STEPHANIE ROSENBLOOMTHE NEW YORK TIMES

'Heb je het toilet gezien?!', zegt de man naast me. 'Je moet echt even op het toilet gaan kijken.'

Wie een praatje wil aanknopen met een onbekende begint meestal niet over vliegtuigtoiletten. Wie dat wel doet, kan er vrij zeker van zijn dat zijn gesprekspartner de conversatie snel beëindigt. In dit geval is het anders. Het is eind 2012 en ik ben net aan boord gegaan van een Dreamliner 787. Boeings nieuwe paradepaardje blijkt al zijn voorgangers op vrijwel alle terreinen de baas: de bagagevakken boven de stoelen bieden meer ruimte, de ramen zijn groter, elke stoel heeft een aansluiting om telefoons op te laden, de cabine is stiller, de lucht binnen vochtiger en het toilet, het moet gezegd, is een regelrechte publiekstrekker.

Het interieur van de wc is hagelwit en dankzij een sensor in plaats van een doorspoelknop hygiënischer dan het doorsneevliegtuigtoilet. Nog een voordeel, althans volgens sommigen die het al hebben gebruikt, is het ingetogen spoelgeluid. Of zoals mijn andere buurman, de skileraar Joe Nevin, het verwoordt: 'In tegenstelling tot andere vliegtuigtoiletten heb je hier niet het idee dat je kleren van je lichaam worden afgezogen wanneer je doortrekt.'

Nevin is een van de tweehonderd vliegtuigfetisjisten aan boord van United Airlines vlucht 1807, de eerste Dreamlinervlucht van de Amerikaanse vliegtuigmaatschappij. In een paar dagen fladderen hij en zijn reisgenoten, onder wie ikzelf, van San Francisco naar Houston en van daar door naar Chicago. Onderweg zullen we niets anders doen dan het vliegtuig van voren naar achteren betasten, bekijken, besnuffelen en becommentariëren.

De inzittenden zijn bankiers, advocaten, programmeurs, filmdistributeurs en ondernemers: zonder uitzondering gek van vliegtuigen. Het grootste deel van hen is man. Allemaal hebben ze zich opgegeven voor deze zogeheten MegaDo: een uitje voor reisfanaten die vliegen om het vliegen en graag alles te weten te komen over hun favoriete vliegtuigmaatschappij.

De eerste MegaDo vond plaats in 2009. De editie waaraan ik deelneem, de Star Alliance MegaDo 4, was binnen 2 minuten uitverkocht. Tickets voor de vlucht gingen over de toonbank voor bedragen tussen de 999 dollar en 1.999 dollar, bestemd voor een goed doel. Naast de vlucht bestaat de reis uit eten, rondleidingen achter de schermen bij United Airlines, een bezoek aan het hoofdkantoor, een cursus vliegtuigen ijsvrij maken en een feest in een van de hangars van het bedrijf. En enorme hoeveelheden alcohol.

De Dreamliner is niet gebouwd voor dit soort exclusieve reisjes. Het grote publiek zal de komende jaren steeds vaker kennismaken met Boeings nieuwste vliegtuig. Inmiddels hebben vliegtuigmaatschappijen er 800 besteld bij de Amerikaanse vliegtuigbouwer. United, de eerste Amerikaanse maatschappij die met het toestel vliegt, bestelde 48 stuks. In Japan en India wordt al sinds eind 2011 met de Dreamliner gevlogen.

Op de dag voor het vertrek lijkt het nog even mis te gaan. De organisator van de trip, Tommy Danielsen, laat weten dat 'onze' Dreamliner 'kapot' is. Verdere uitleg laat hij achterwege. 'Voor het geval we hem niet op tijd aan de praat krijgen, staat er ook een 767 klaar', houdt Danielsen ons voor op een receptie in het Hyatt Regency Hotel bij de luchthaven van San Francisco. Loos alarm, zo blijkt de volgende ochtend. Via gate 82 stromen de MegaDo'ers 'hun' Dreamliner binnen, foto's makend alsof ze nog nooit een vliegtuig van binnen hebben gezien.

Op het eerste gezicht ziet het toestel er niet spectaculair anders uit, maar eenmaal in mijn stoel merk ik toch verschillen. De cabine voelt ruimer en lichter, het koel-paarse licht uit het plafond is rustgevend. Voor elke fase van de vlucht heeft Boeings nieuwste toestel een aparte kleur led-verlichting voorhanden; ijzig blauw voor tijdens het boarden, koperkleurig voor tijdens de maaltijd, donkerblauw voor de nachten en een warm ochtendlicht om passagiers een beetje op te frissen voordat de landing wordt ingezet. Op lange vluchten kan een heel etmaal licht worden gesimuleerd, zodat jetlags tot een minimum worden beperkt.

De 30 procent grotere ramen dragen bij aan het ruimtelijke gevoel. Zelfs als je aan het gangpad zit, kun je goed naar buiten kijken. In plaats van blindering voor de ramen kunnen reizigers kiezen tussen verschillende tinten glas. Volgens Gilles Goudreault, president van een Canadees multimediabedrijf en ook aan boord van de UA 1807, is het een van de beste kenmerken van de Dreamliner.

Ook de grotere bagagevakken boven de stoelen kunnen de goedkeuring van veel MegaDo'ers wegdragen. Vooral omdat ze niet ten koste lijken te gaan van de ruimte in zijn geheel. 'Je bent niet bang je hoofd te stoten als je opstaat', zegt Joseph Winogradoff, een entertainmentproducent uit New York.

Nog een fijne vondst: elke stoel in de Dreamliner kent een usb-aansluiting waaraan je je telefoon kunt hangen om op te laden. Tijdens het opladen kun je je te goed doen aan films, muziek of audioboeken op het iPad-achtige scherm in de achterzijde van de stoel voor je.

Dankzij een speciaal filtersysteem is de lucht volgens Boeing schoner dan in andere toestellen. Passagiers zouden daardoor minder last krijgen van hoofdpijn en frisser uit het vliegtuig stappen. Speciaal door Boeing ontworpen technologie die de schokken door turbulentie opvangt, zou er voor zorgen dat je minder snel misselijk wordt.

Wij merken van dit alles weinig, daarvoor zijn onze vluchten te kort. Wat we wel merken, is dat de stoelen smaller zijn dan je zou hopen in zo'n toestel, zeker in de United-variant van drie rijen van drie stoelen (de standaardvariant heeft twee rijen van drie stoelen en een van twee). Voor de reizigers op deze vlucht maakt het niet al te veel uit. Het grootste deel van de vlucht brengen we staand door, of wandelend door de gangpaden, met cocktails, wijn of bier in de hand. Het favoriete tijdverdrijf is Mileopoly, een spelletje waarbij iedere deelnemer een kaartje krijgt met een nummer erop en op zoek moet gaan naar een andere passagier met hetzelfde nummer. We kunnen er een iPad-mini mee winnen.

Ergens bij rij 21 kom ik Peter Johnson tegen, bankier en MegaDo-veteraan. Hij brengt graag de Mega-Don't van dit soort reizen onder de aandacht: 'Hou nooit de trolley met drankjes op in het gangpad. Alcohol is dezer dagen van even groot belang als kerosine.' Organisator Tommy Danielsen vergelijkt in een toespraak via de intercom de dranktrolley met een brandweerwagen. We worden gemaand snel ruim baan te maken als de trolley nadert, die is altijd op weg naar iemand 'in nood'.

Na aankomst in Houston poseren we met de groep onder de buik van het toestel, terwijl de warmte uit de motoren ons tegemoet waait. Sommige deelnemers laten zich fotograferen boven op de grote wielen van het landingsgestel. In een hangar verderop is een barbecue georganiseerd die wordt opgeluisterd door een Texaanse band.

Na minder dan drie uur slaap stappen we weer aan boord, dit keer op weg naar Chicago. Op onze laatste dag samen bezoeken we het hoofdkantoor van United Airlines. Aan bestuursvoorzitter Jeff Smisek vragen we of hij zich waagt aan de koffie die in het vliegtuig wordt geschonken. Dat doet hij. In een vergaderzaal sta ik met Gilles Goudreault, Larry Gitnick van CBC News uit Canada en Daniel Metziga van de publieke omroep uit Oregon. We kijken wat wazig voor ons uit. We zien er vast even verfomfaaid uit.

We bespreken hoe vreemd het is om dagelijks te vliegen zonder contact te hebben met de wereld kilometers onder je. 'Maar het is ook heel mooi', glimlacht Goudreault jongensachtig. We proosten met de piepschuimen koffiebekertjes in onze hand. 'Op de jetset!

undefined

Meer over