Rozenkrans

Mijn gepensioneerde buurman liep vroeger als kind twee keer per dag de berg af naar de school in het dorp, en gaat ook nu nog te voet naar het station....

De tijd lijkt te hebben stilgestaan in het gehucht ten noorden van Maastricht, waar ik sinds twee jaar woon.

De oude dorpskern bestaat uit 25 huizen, gedeeltelijk bewoond door autochtonen, van wie sommigen vanaf hun geboorte in hetzelfde huis wonen. Het is een bont gezelschap: een piloot, een voormalig miss Limburg, een gepensioneerde directeur, een kunstenaarsechtpaar, een antiquair, een psycholoog.

In mijn straat staat een kapelletje dat door de buurtvereniging is gerestaureerd en jaarlijks wordt omgebouwd tot een prachtige kerststal met schitterende poppen, gemaakt onder leiding van het kunstenaarsechtpaar. Uit de verre omgeving komen ze het stalletje bewonderen. Elke dag steekt wel iemand een kaarsje op.

Jan is voorzitter van de buurtvereniging, een forse, gezellige Limburger. Altijd een praatje, altijd aandacht voor onze verbouwing: 'En schiet het een beetje op met dat kasteel van jullie?'

Op een avond komt een vriend van ons langs. Of we het al hebben gehoord. Jan is dood. Plotseling, tijdens een onschuldige ingreep in het ziekenhuis. We zijn verslagen. 's Avonds ligt er een briefje in de brievenbus. Een uitnodiging om de rozenkrans te komen bidden bij het kapelletje.

Wij, opgegroeid als niet-gelovigen en nog regelmatig verwonderd over de katholieke rituelen van het zuiden, gaan 's avonds om zeven uur naar het kapelletje. Een grote menigte staat zwijgend rond de kapel. De straat is aan beide zijden afgezet met gevarendriehoeken. Auto's keren respectvol om.

Vlak voor het kapelletje staan de weduwe, haar zoon en haar dochter. In het kapelletje begint een vrouw klokslag zeven uur met het bidden van de rozenkrans. Afwisselend het Wees gegroet Maria en het Onze Vader.

Het is indrukwekkend. De aanwezigen staan, ieder met hun eigen gedachten, te luisteren naar de hypnotiserende stem van de biddende vrouw. De stilte en het medeleven in het dorp is voelbaar. Het is troostend voor de hele buurtgemeenschap.

Na een kwartier is het net zo snel afgelopen als het begonnen is. Langzaam valt de menigte uiteen en keert iedereen geruisloos terug naar huis.

Meer over