Rouwen om Ralph

Wie als beroemdheid ten onder wil gaan, kan maar het beste bij de televisie werken. Je kunt sterven als oudstaatsman, grondlegger van een multinational of vijfvoudig olympisch kampioen, nooit zal je heengaan op televisie zo beweend worden als wanneer je onderdeel was van het circus zelf....

De afgelopen twee dagen bewierookte het medium Ralph Inbar, lid van de grootste familie van Nederland. De maatvoering was ver te zoeken; als Hilversum een familielid ontvalt, wil de televisie ons al gauw doen geloven dat we van doen hebben met een ramp van nationale omvang.

Dinsdagavond een snotterende Midden-Oosten-correspondent Conny Mus bij een al even getioneerde Frits Barend. Shownieuws, RTL Boulevard, Journaal: iedereen deed mee. In het babbelprogramma Middagmagazine werd Inbar herdacht door TROS-voorzitter Van Doodewaerd, televisiekok Ad Jansen en de als tv-recensent gepresenteerde Mare Nieborg (die in werkelijkheid consultant is voor onder meer McDonald's en Viagra). De laatste prees Inbar om de vele Nee, dat-m-je-niet-momenten.

Presentator Bert Kuizenga zorgde zelf voor het bizarste moment toen hij zich tot de camera richtte met de woorden: 'Ralph, als je zit te kijken: bedankt; je was een programmamaker om nooit te vergeten'. Waarop kok Jansen overging tot de orde van de dag: een prutje van kippenborst, pruimen en savooienkool.

's Avonds aangepaste programmering op Nederland 2. Ivo Niehe herdacht en herhaalde zijn eigen ontmoeting met Inbar, vorige zomer, en noemde hem 'de Aznavour van de Nederlandse televisie': een klein mannetje dat altijd knokt. Zijn joodse afkomst, zijn jeugd, Isra het passeerde allemaal de revue, inclusief de kennelijk onvermijdelijke (steeds terugkerende) quote 'Televisie is mijn speeltje. Neem het me af, en ik ga dood'. Ook de met een Gouden Roos bekroonde aflevering van TV-Masquerd weer getoond.

Natuurlijk, je kunt familieleden niet kwalijk nemen dat ze rouwen. Maar met alle respect: wat was Inbars verdienste nu werkelijk? Bananasplit, waar hij zijn roem grotendeels aan dankte, was niet zijn bedenksel: Nederland kende al het programma Poets (met Cherry Duyns), waarvan de makers het principe van de candid camera uit de VS hadden geleend. Altijd goed voor een glimlach. Maar dat zoveel soortgelijke programma's later op Inbar gei¿nspireerd zouden zijn, zoals Mare Nieborg beweerde, is regelrechte onzin.

Inbars veertigjarige televisiecarri eindigde met een reclamespotje voor een Apeldoornse verzekeraar, alwaar de held hulpeloos bungelde aan de dakgoot van een villa. Waar was dat filmpje gisteravond eigenlijk gebleven?

Meer over