Roots

Justin Townes Earle: Harlem River Blues. Bloodshot/ Bertus...

Ariejan Korteweg

Als je vader Steve Earle heet, helpt dat niet per se bij het vinden van een eigen weg in de muziek. Justin Townes Earle heeft er jaren naar gezocht. Zwalkend van net niet scherpe country naar een eerbetoon aan de fifties had hij moeite zijn draai te vinden. Met Harlem River Blues valt alles op zijn plaats. Zijn zang is volwassen en geschikt voor allerlei genres: klassieke rock ’n’ roll, crooning, maar ook het soort geprevelde protestsongs waarin zijn vader excelleert. De jonge Earle koerst halverwege stad en platteland, en kiest het beste van beide.

Lennon jr. volgt eigen pad
Sean Lennon: The ghost of a saber tooth tiger. Chimeramusic/ Konkurrent.

Vaders en zonen; Sean Lennon kan er van meepraten. Van vader John erfde hij de precisie en zachte randen in zijn zang en toch ook het verlangen met weinig middelen een perfecte song te maken. Daarvan getuigen de negen ijle liedjes die hij, thuis aan de keukentafel en kennelijk totaal ontspannen, vastlegde samen met zijn vriendin, fotomodel Charlotte Kemp Muhl. De gewild naïeve charme heeft iets van Serge Gainsbourg en Jane Birkin. Ook Lennon jr. volgt een eigen parcours.

Ari Hest op bredere schaal
Ari Hest: Twelve Mondays. Arctic Rodeo/ Bertus.

De wordingsgeschiedenis van Twelve Mondays is een merkwaardig verhaal. Singer-songwriter Hest had een platencontract, maar wilde meer vrijheid om in 2008 elke week één liedje op te nemen. Dat leverde een album op, Twelve Mondays, dat hij vorig jaar in eigen beheer uitbracht. Het wordt nu, terecht, op bredere schaal gedistribueerd. De muziek leunt op het gitaarspel van Hest en zijn licht hese stem. De klank gaat van folk naar iets als een akoestische U2.

Meer over