roots

1. Sufjan Stevens: The Age of

Ariejan Korteweg

Adz. Asthmatic Kitty


records/Konkurrent.


2. Clare and the Reasons:


Arrow. Fargo/ Munich.


3. Dylan Leblanc: Paupersfield.


Rough Trade/ Konkurrent.


4. Belle & Sebastian: Write


about love. Rough


Trade/Konkurrent.


5. Bastien Lallemant: Le


Verger. Quai de Seine.


6. Emily Jane White: Ode to


Sentience. Talitres/ Munich.


7. Coco Rosie: Grey Dreams.


Cycle/ Konkurrent.


8. Diversen: Django's Spirit,


tribute to Django Reinhardt.


Trikont/ Konkurrent.


9. Justin Townes Earle: Harlem


River Blues. Bloodshot/


Bertus.


10. Phantom Buffalo: Cement


postcard with Owl Colours.


Messie Murders/ Munich


Terwijl dit stukje wordt getikt, staat hij weer op, de nieuwe Sufjan Stevens. Als achtergrondmuziek, waar The Age of Adz zich eigenlijk helemaal niet voor leent. Vijf jaar moesten we wachten op dit dikke, dichte, weerbarstige album, overladen met invloeden uit alle hoeken. Meest opmerkelijk is ook nu de minimal music die telkens om de hoek komt kijken, zoals dat ook al het geval was in zijn soundtrack bij Brooklyn-Queens-Expressway. Stevens gooit de netten ver uit.


Als luisteraar kun je er minstens een jaar mee voort, en zijn collega's hebben iets om de tanden op stuk te bijten. Sufjan is lyrisch, durft het zich moeilijk te maken en is ongelooflijk nieuwsgierig. Groepen als Phantom Buffalo, Breathe Owl Breathe en The Woodpigeons zijn hoorbaar door hem geïnspireerd.


Ook Clare and the Reasons, CoCo Rosie en Emily Jane White zetten de deur op een kier om je een glimp te gunnen op een hoogst particuliere wereld. Daarbij geven ze je het gevoel dat er bij hen nog veel meer te halen is, omdat ze muziek maken volgens hun eigen maatstaven. Hetzelfde geldt voor Bastien Lallemant, die als hij niet in het Frans zou zingen als countrybelofte zou gelden.


Dylan Leblanc, het grootste countrytalent van 2010, blijft met zijn debuut keurig binnen de van hogerhand uitgevaardigde richtlijnen, maar doet dat op een wijze die voor de toekomst het beste doet verwachten. In hetzelfde genre blijkt Justin Townes Earle zich eindelijk aan de slagschaduw van zijn vader te hebben ontworsteld.


Belle & Sebastian bepaalden jaren geleden al hun eigen idioom. Write about love mag dan niet hun beste album zijn, de beste songs hebben wel de frisheid die je bij anderen vergeefs zoekt. Mooiste compilatie komt voor rekening van Trikont, dat met Django's spirit in de pas liep met de Roma-actualiteit.


Gunstig binnenlands nieuws was er van Lea, die met Can I come by? een album maakte waarmee ze de oceaan kan oversteken. Verder groeit in het kielzog van Spinvis een hele school van eigenheimers, zoals Goslink (Stil Leven) en Flux (Pluimgewichten), die knutselend aan de keukentafel tot iets authentieks komen. Laat dat nu de plek zijn waar ooit ook Sufjan begon.


Ariejan Korteweg


Meer over