Roll over Eindhoven

Nu populair: stadsfestivals in de herfst. Neem Hit The City in Eindhoven: kerkzang met kaarsen, een voordracht of ziedende punk, alles kan.

Een trend in Nederland festivalland: de herfstige en soms zelfs winterse stadspopfestivals waarbij poppubliek en bandjes zich door hagelstormen en langs omvallend geboomte moeten zwoegen op weg naar een overdaad aan muziek op wonderschone locaties. Zwolle vierde vorige week al Let's Get Lost, Utrecht maakt zich op voor Le Guess Who, eind november, en in bijvoorbeeld Amersfoort begint komend weekend heel voorzichtig het kakelverse Iam-thecity.

Eindhoven doet sinds vorig jaar ook mee, en bij het festival Hit The City voltrok zich zondagavond een klein mirakel dat tegelijk de ziel van dit nieuwe type popevenement kan verklaren. In de prachtige, in kaarslicht badende, oecumenische kerk De Kapel zong de Britse zangeres van Pakistaans-Noorse geboorte Nadine Shah het glas bijna uit het lood, met serene liederen en een waarachtig engelachtige stem. Voor het publiek leek het concert een aangenaam religieuze beleving te zijn, want het wankelde na afloop lichtelijk betoverd de gure zondagse nacht weer in. Men had iets bijzonders beleefd, op een plek waar de gemiddelde Eindhovenaar misschien niet zo snel zou binnenstappen.

En precies dat wil Hit The City. Bijzondere gebouwen in de stad openstellen en er eens ander volk binnenhalen, het liefst met nieuwe en jonge popmuziek en zelfs met het gesproken woord als lokaas. Zo draaide bijvoorbeeld atelier- en expositieruimte Kelderman en Van Noort zondag een literair programma af en knalde in podiumkroeg annex bikerscafé The Rambler de punk- en garagemuziek tegen de klamme muren.

Ergens halverwege die twee nogal uiteenlopende stadsplekken klopte het hart van het festival: poppodium de Effenaar. Dat had beide zalen opengesteld en ademde een zondag lang een zwaar psychedelische hippiesfeer. Het Britse Temples bijvoorbeeld wilde ons doen geloven dat de tijd van de vloeistofdia's nog lang niet voorbij was en deed er alles aan te lijken op, bijvoorbeeld, The Pretty Things. Nauwsluitende kleding, de ogen opgeverfd met glittermake-up en woest deinende pony's net boven de ogen, maar ondertussen: behoorlijk hitgevoelige songs die zich al na een keer live luisteren tussen de oren nestelden en bovendien een akelig mooi bandgeluid, vol gesmeerde samenzang.

Veel minder laagdrempelig, maar helaas ook wat saai was de psychedelische gitaarmuziek van de Chileense band Föllakzoid. Het zag er fraai uit, tussen de schemerlampen op het hoofdpodium van de Effenaar, maar de liedjes van de Chilenen kwamen maar niet van de grond. Te lang geborduur rond twee akkoorden en eindeloze echo's van de herhalingseffecten maken nog geen leuk nummer, kon de volle zaal constateren.

Toch had Hit The City, georganiseerd door de Effenaar en het agentschap Friendly Fire, de tijdgeest in de onafhankelijke popmuziek goed te pakken. Er viel nogal wat pure en rauwe pop te beleven, die steeds nadrukkelijk wees naar vervlogen tijden. Zoals de met veel treble-effecten opgetuigde surfpunk van de Britse band Eagulls. Of de vrolijke en zeer radiovriendelijke glamrock van de Deense band Go Go Berlin, dat zich in café The Rambler ook graag liet ontdekken. De zanger en gitarist Christian Vium, een soort kruising tussen de jonge Rod Stewart en Mick Ronson, stopte zijn ziel en zaligheid in de steeds steviger aangestampte kroeg, waar uiteindelijk écht geen kip meer bij kon. Zieltjes gewonnen. Voor wie er niet bij was: van Go Go Berlin gaan we zeker nog horen.

Net als van de Nederlandse ontdekking Adam & The Relevants, een bandje rond zanger en liedschrijver Adam Quann. De ongepolijste garagerockers kwamen met een ongelooflijke hoeveelheid prachtliedjes, warbij het ene refrein nog pakkender en opwindender was dan het andere. Live Forever bijvoorbeeld; live allesbehalve perfect afgewerkt, maar opgediend met een tomeloze levenskracht.

De Canadese band Metz hield dat gevoel vast, met een set ziedende punk en noise waarin toch ook weer de knappe refreinen zaten verstopt. En zo konden we na die meditatieve ervaringen bij kaarslicht in De Kapel toch nog met piepende oren naar huis.

undefined

Meer over