Rob de Nijs weet met warme bariton ook na vijftig jaar nog te ontroeren

Muziek

DRONTEN Als je op Rob de Nijs' nieuwe album Eindelijk Vrij een sleutelnummer moet aanwijzen, dan is het Nog steeds geen rock & roll. De Nijs schreef de tekst zelf (met producer Daniël Lohues), wat hij niet vaak doet, maar opvallender nog is de terugkerende verzuchting: 'Ze noemden me van alles, maar nog steeds geen rock & roll'. Een lied met een knipoog; dat staat Rob de Nijs prima.


In De Meerpaal in Dronten, waar de theatertournee ter gelegenheid van De Nijs' vijftigjarig artiestenjubileum begon, konden twee conclusies worden getrokken. De eerste: Rob de Nijs is inderdaad geen rock 'n' roll. De tweede: een sfeervolle avond Nederlandstalige theaterpop hoeft dat ook niet te zijn.


Wie in Dronten rock 'n' roll verwachtte, kreeg voldoende munitie aangereikt om de voorstelling aan gruzelementen te schieten: een gratis kopje koffie in de pauze, een gastheer die bijna elk liedje van een gezellige inleiding voorzag (en dan net iets te vaak zei dat het volgende lied 'mooi', 'prachtig' of 'hartverscheurend' was) en een oerbrave begeleidingsband, die ondergetekende had willen vergelijken met de geitenbreiers van Ome Willem, ware het niet dat De Nijs zelf die grap al maakte.


Maar er viel veel te genieten in Dronten, waar bleek dat de tijd geen vat heeft gekregen op De Nijs' warme, volle bariton. In het nieuwe Laat me niet alleen of het oude Foto van vroeger ontroerde hij er werkelijk mee.


Fijn ook om te zien hoe patent hij eruit zag, het kerstkind van 1942: sportieve gestalte, spijkerbroek, donker jasje. Het programma was onverwacht lichtvoetig, zoals de betere helft van Eindelijk Vrij.


Het was precies de sfeer om oprecht onder de indruk te raken van zijn beste liedjes, vooral de pittige, blijmoedige pop vlak voor de pauze (Hé speelman en Zuster Ursula, in een medley) en tegen het einde (Zondag, Hou me vast en natuurlijk Malle Babbe, al had hij de vredeswens Alles wat ademt daarna achterwege mogen laten).


In die liedjes merkte je dat Marco Borsato veel nadrukkelijker schatplichtig is aan Rob de Nijs dan je je ooit had gerealiseerd, waarbij zij aangetekend dat De Nijs de betere stem heeft, én de betere liedjes.


Meer over