Rivaldo tast grenzen van sportiviteit af

Het misbaar waarmee Rivaldo zijn tegenstander een gele kaart aansmeerde heeft de discussie over sportief gedrag aangewakkerd...

De bond die wekenlang de nadruk legde op fair play en fanatieke pogingen doet list & bedrog op het voetbalveld uit te bannen, kan in de tweede week van het wereldkampioenschap met een spectaculair praktijkvoorbeeld aan de slag. Publiciteit is gegarandeerd: de eerste zondaar is een wereldberoemde Braziliaan, Rivaldo.

In de slotfase van de wedstrijd tegen Turkije maakte Rivaldo de indruk in het gezicht te zijn geraakt, nadat Hakan Unsal de bal naar hem had geschoten. Rivaldo, die een hoekschop wilde nemen, greep naar het gezicht en ging theatraal ter aarde. Hakan Unsal kreeg een gele kaart, zijn tweede, en werd uit het veld gestuurd.

Tv-beelden maakten, zelfs voor de fanatiekste fans van Brazilië, duidelijk dat Rivaldo simuleerde. De bal raakte slechts zijn knie.

De Braziliaan koos een slecht moment uit voor zijn daad. De wereldbond kondigde vóór het WK aan simulanten, spelers die bijvoorbeeld een blessure voorwenden of een vrije trap of strafschop willen uitlokken, hard aan te zullen pakken, in een poging het spel te schonen.

Gisteren verklaarde de FIFA dat zal worden onderzocht of `de grens van sportiviteit' door Rivaldo is overschreden. Mogelijk zal hij worden beboet, of anderszins worden gestraft.

Vanuit Europees standpunt gezien is Rivaldo een bedrieger, een onsportieveling die een tegenstander bewust heeft gedupeerd. Hoe groot het cultuurverschil met bijvoorbeeld Zuid-Amerika is, bleek echter al voordat de FIFA aankondigde een onderzoek in te zullen stellen.

Terwijl Spaanse spelers - Rivaldo speelt in Spanje, bij Barcelona - en bijvoorbeeld de Duitse bondscoach Völler de daad veroordeelden, was de speler zelf zich van geen kwaad bewust.

Hij verklaarde lachend dat hij zijn ervaring had gebruikt om Brazilië te helpen. (Als enige ter wereld bleef de Braziliaanse bondscoach Scolari volhouden dat de bal wel degelijk het gezicht van Rivaldo had geraakt.)

Wat voor de één een ongeoorloofd staaltje vervalsing is, is voor de ander een handige truc. Waarschijnlijk waant Rivaldo zichzelf werkelijk onschuldig: hij wilde slechts de zege van Brazilië op Turkije veiligstellen.

Wat in Europa niet mag, is in Zuid-Amerika geoorloofd en wordt zelfs toegejuicht. De `grens van sportiviteit' is, wereldwijd gezien, een zeer kronkelige.

Een van de meest besproken doelpunten uit de geschiedenis rvan het wereldkampioenschap voetbal staat op naam van de Argentijn Maradona. Hij sloeg in 1986 in Mexico de bal in het Engelse doel. Zijn verklaring werd legendarisch: het was niet zíjn hand, maar de hand van God.

Terwijl hij in de rest van de wereld werd veroordeeld, in Engeland zelfs tot op de dag van vandaag, werd Maradona in Zuid-Amerika geprezen om zijn handigheid: een doelpunt is, mits goedgekeurd, een doelpunt.

Vier jaar geleden, in Frankrijk, was ook Nederland betrokken bij een geval van simulatie; als dader, niet als slachtoffer. In het kwartfinaleduel met Argentinië ging doelman Van der Sar naar de grond nadat, zo leek het, Ortega hem een kopstoot had gegeven.

Hoewel Ortega niets had misdaan, werd hij het veld uitgestuurd. Van der Sar verklaarde zichzelf later onschuldig: hij had slechts `een keertje' een wapen van de tegenstander uitgekozen, en optimaal gebruikt. Feitelijk heeft Rivaldo niets anders gedaan dan Van der Sar wiens daad indertijd in Nederland overigens allerminst werd veroordeeld.

Het zijn de Europeanen die schande spreken over het bedrog van Rivaldo. Ze zijn van mening dat de grens is overschreden. Als Rivaldo door de FIFA niet zal worden gestraft, kunnen ze zich troosten met de gedachte dat hij in een groot deel van de wereld voortaan als een fraudeur te boek staat.

Wie zich immers tijdens een WK voetbal misdraagt, wordt daar de rest van zijn leven mee achtervolgd.

Meer over