Rimpels

Rond lunchtijd zat ik in de trein naar Utrecht, eerste klas, niet omdat ik een parvenu ben, maar omdat ik in de haast bij de kaartjesmachine op een verkeerd knopje had gedrukt. De eerste klas bleek niet wezenlijk te verschillen van de tweede, alleen werd er nadrukkelijk niet gegeten.

In de tweede klas komen je rond de geijkte tijdstippen uiteenlopende voedseldampen tegemoet, variërend van een brave krentenbol via patatjes oorlog tot een compleet shoarmapandemonium met lawines van druipende knoflooksaus; ik vind dat altijd wel gezellig, zo met zijn allen etend in de trein, als vreedzaam vretend vee.

Maar in de eerste klas hebben ze blijkbaar geen honger. Een beetje besmuikt at ik daarom mijn koude, van huis meegebrachte gehaktbal en halve zure bom. Twee dames schuin naast me staarden ontsteld naar mijn eenvoudig volksvoedsel, als jongejuffrouwen die een schaap zien slachten met een roestig kromzwaard.

Ongeveer dertig waren ze, een blonde en een brunette . Een schrijver van wie de naam me is ontschoten, zei eens: 'Franse vrouwen zijn niet mooi. Ze zien er alleen maar zo uit.' Dat soort vrouwen waren het. Rank, met van die kleren in harmonieuze roomtinten, die uitsluitend door de stomerij gereinigd mogen worden. Het waren overigens geen Françaises maar Nederlandsen, al waren ze stellig liever Frans geweest.

Toen ik mijn bescheiden lunch had verwerkt, verbraken ze hun ontsteld zwijgen. 'Toch is het bizar als je er over nadenkt', zei de bruine. ' 160 euro voor een potje crème.' De blonde knikte. 'Bizar. Maar je doet er wel heel lang mee. Een maand of drie, vier zeker. Je moet het natuurlijk wel in de koelkast bewaren.' De bruine fronste haar keurige wenkbrauwen. 'Zo lang? Hoe doe je dat? Ik ben er altijd in een maand doorheen. En ik smeer het echt alleen op mijn gezicht. Florien smeert het overal op, dan is het natuurlijk zo op.'

'Nou ja, Floríen...', sprak de blonde en liet een veelbetekenende stilte vallen die deed vermoeden dat Florien er nu eenmaal discutabele gewoontes op na hield. 'Je moet het trouwens niet met je vingers doen, maar met een lepeltje. Een schóón lepeltje. Dat scheelt ook.'

Ik begon me uitgebreid af te vragen wat de voordelen konden zijn van een lepeltje. Zelf zet ik mijn gezicht na het douchen royaal in de Nivea, niet met een lepeltje maar met de volle hand. Mijn oma deed hetzelfde, en zij stierf op hoge leeftijd rimpelloos. Ik dacht aan Jeanne Calment, de oudste vrouw ter wereld, die 122 jaar werd en de wereld een pakkend aforisme naliet: 'Ik heb maar één rimpel, en daar zit ik op.'

'Florien doet het gewoon met haar vingers', hernam de blonde. 'Ze smeert maar raak. Hele klodders. Maar ze gaat gewoon slapen met alles nog op, hoor. Mascara, lippenstift, alles. Nou ja, dan vráág je er ook om...'

'Ik denk wel eens, hè,' zei de bruine. 'Zal ik gewoon eens een keer wat goedkopers proberen? Maar als ik dan bij de drogist sta, durf ik toch niet... ja Florien, die doet maar wat. Van alles door elkaar. Die smeert er gewoon uierzalf op, als ze gaat zeilen. Toch ziet ze er wel goed uit...'

'Nou ja, Florien.. zei de blonde nog eens bedenkelijk, en liet andermaal een veelzeggende stilte vallen.

'Florien speelt met vuur', besloot ze.

s.witteman@volkskrant.nl

undefined

Meer over