Reumakliniek gaat op in ziekenhuis

Er is een tijd geweest dat in de reumakliniek Sole Mio in Noordwijk meer dan tachtig patiënten tegelijk werden behandeld....

Van onze verslaggeefster

Jet Bruinsma

NOORDWIJK

Volgend jaar sluit Sole Mio haar poorten. De reumapatiënten die tijdelijk behandeling in een speciale kliniek nodig hebben, kunnen voortaan terecht in een speciale afdeling van het Academisch Ziekenhuis Leiden (AZL), waar Sole Mio nu al een onderdeel van is. Het in 1910 als hotel gebouwde ziekenhuisje, dat na de oorlog ook een tijd lang dienst deed als sanatorium voor tuberculose-patiënten, biedt wellicht nog een tijdje onderdak aan bewoners van een verpleeghuis dat wordt verbouwd. Daarna zal het vermoedelijk worden gesloopt; de meest rendabele investering op het terrein is de bouw van luxe bungalows.

Sole Mio is immers riant gelegen, vlakbij het Zuiderstrand van Noordwijk. Geen wonder dus dat de patiënten met spijt reageren op de sluiting van de kliniek. Hoewel, spijt is er wel, maar nìet omdat het strand in Leiden zal ontbreken. Want de patiënten van Sole Mio komen helemaal niet op het strand.

Dat vindt het ziekenfonds, dat de behandeling betaalt, te riskant: een ongeluk tijdens vervoer naar en verblijf op het strand zit immers in een klein hoekje. Maar Sole Mio heeft wèl een mooi buitenterras. Hoe zal dat in het mammoetziekenhuis in Leiden zijn, is de bange vraag.

De gedaanteverandering van Sole Mio van kliniek tot afdeling in een groot ziekenhuis, is ten dele het gevolg van het eigen succes. Daarnaast speelt uiteraard ook het overheidsstreven naar vermindering van het aantal ziekenhuisbedden een rol. Sinds 1965 is het aantal verpleegdagen in Sole Mio gestaag teruggelopen van gemiddeld honderddertig naar dertig dagen per jaar. Door een intensieve behandeling van de patiënten door een team van verschillende deskundigen bleek het mogelijk om het rendement van de therapie sterk te verbeteren.

Werkzamer medicijnen, een uitgekiend bewegingsregime, begeleiding door een maatschappelijk werkster, 'scholing' om de patiënt en zijn familie beter in staat te stellen met de nog altijd ongeneeslijke reuma om te gaan, droegen ertoe bij dat de therapie steeds sneller succes heeft. Het doel van behandeling in Sole Mio, revalidatie van de patiënt en herintreding in de maatschappij, bleek sneller gerealiseerd te kunnen worden.

Die ontwikkeling sloot perfect aan bij de wens van de patiënt om, als het even kan, niet te lang van huis weg te zijn. Ook de behandelaars van de Noordwijkse reumakliniek, die voor een belangrijk deel in dienst zijn van het AZL, voelden er alles voor om de 'Noordwijkse' patiënten in eigen huis, dat wil zeggen Leiden, te behandelen. Het zou dan ook een stuk gemakkelijker worden om onderzoek - een van de hoofdtaken van een academisch ziekenhuis - uit te voeren.

Het streven naar beddenvermindering leidde ertoe dat de positie van Sole Mio al jarenlang enigszins wankel was. Door harde onderhandelingen wisten de Leidse reumatologen uiteindelijk te bereiken dat de dertig Noordwijkse bedden verhuizen naar Leiden. Twintig ervan blijven beschikbaar voor de revalidatie, de tien overige worden omgezet in plaatsen voor dagbehandeling.

Op die manier, zo is de verwachting, zullen meer patiënten dan thans geholpen kunnen worden. De in Sole Mio ontwikkelde multidisciplinaire behandeling - door hulpverleners met verschillende deskundigheden - heeft op die manier een optimaal rendement. In elk geval heeft het Leidse Sole Mio vijf jaar de tijd om zich waar te maken, want het Noordwijkse budget van vier miljoen verhuist mee naar Leiden en blijft vijf jaar onaangetast, zo is de afspraak.

Dat van de dertig Noordwijkse revalidatiebedden er in Leiden slechts twintig overblijven, vinden de behandelaars wel weinig, maar ze realiseren zich ook dat de in Noordwijk ontwikkelde behandelmethodiek op termijn zijn geld zal opbrengen. Binnenkort worden de resultaten gepresenteerd op een internationaal reumacongres. Dat zal niet alleen goodwill opleveren, maar wellicht ook profijtelijke export van kennis.

Meer over