Restaurant Eyja

Mac van Dinther

Waar?

Eyja in Den Haag

Waarom?

Je hoort politici wel eens over het ?Scandinavisch model?. Dan hebben ze het over de verzorgingsstaat met een sterke overheid, hoge belastingen en herverdeling van inkomen, echte PvdA-stokpaardjes. Of Scandinavië ook model kan staan voor ons eten kunnen we testen bij Eyja, het enige Scandinavische restaurant in Nederland, dat sinds mei 2006 open is. De kok is Nederlands, maar hij heeft een echte IJslandse vriendin.

Hoe zitten we erbij?

A-politiek, compromisloos zwart-wit. We komen binnen in de loungebar, waar zwart overheerst. In de eetzaal is het precies andersom. Tafels, stoelen, muren, alles is zo wit als in een wasmiddelreclame. Toefjes zwart komen van gekke nepplanten in de vensterbank en Bambi-achtige hertjes op tafel. Dat is het winterdecor. In de zomer kan prachtig buiten worden gegeten op een terras in het water.

Wat eten we?

Wat eten ze in Scandinavië? Vis, eland, rendier en varken volgens de kaart. Wij houden het vooral op vis en een hapje rendier. Tartaar van rivierkreeftjes met ui en kaviaar; zeebaars gevuld met gerookte forel en kaviaarsaus; mix van noordse nagerechten.

Smaakt het?

We beginnen met een kloeke cilinder roze tartaar. Daaromheen liggen drie blaadjes snijbiet met een zoetige uiencompote. De tartaar is gemaakt van piepklein gesneden kreeftenvlees, aangemaakt met iets van mayonaise en een handvol bieslook. De kaviaar zit volgens de ober in de tartaar, maar we zien hem niet en we proeven hem niet. Het hoofdgerecht zijn drie rolletjes van zeebaarsfilet gewikkeld rond een mootje oranje zalmforel. Ze zien eruit als plompe rozen, variëteit Scandinavia. De zeebaars is stevig, de gerookte forel geeft er smeuïgheid aan. De kaviaar, niet de dure steurkaviaar maar roze zalmeitjes, geeft de romige saus zijn kleur en zoute smaak. Los erbij krijgen we een beetje een treurig garnituur van gepofte aardappelen, waarvan de grote exemplaren nog hard zijn van binnen, een handje sperziebonen en een quiche-achtig gevalletje, dat nogal droog is. Van onze tafelgenoot pikken we een hapje elandbiefstuk, die grof van draad is maar zacht en mals en in de verte aan eendenborst doet denken. De eland wordt rustiek opgediend met zuurkool en zoete bruine jachtsaus met bessen. Het dessertbord bevat een lekker warm bosbessentaartje in bros deeg, een bolletje ijs en een bakje ?skyr? met bosbessen. Skyr is een soort kwark die al meer dan duizend jaar op IJsland wordt gemaakt.

Hoe is de bediening?

Het Scandinavisch voorbeeld trekt niet erg. De zaak is uitgestorven op ons en twee jonge vrouwen na. De enige ober in spijkerbroek en zwart T-shirt heeft een makkie, maar is toch opvallend vaak afwezig als we hem nodig hebben.

Kost dat?

Drie gangen 41,50 euro, zonder drank.

Komen we terug?

Onze Hagenese tafelgenoot vindt Eyja grappig en een aanwinst voor de stad. Zelf vinden we het eten nogal saai. Niet meteen iets om de formatiebesprekingen voor open te breken. Maar misschien is dat ook wel een van de charmes van het Scandinavisch model.

Wat drinken we erbij?

Door Onno Kleyn
Onlangs Marokkaanse wijn bij een Vietnamees, nu Italiaanse bij een Scandinaviër. We dronken een uitzonderlijke wijn, de YRNM, van het huis Miceli. Uitzonderlijk omdat het hier om een volkomen droge Moscato van het eilandje Pantelleria gaat, terwijl daar al eeuwenlang zoet wordt gemaakt.
Pantelleria ligt tussen Sicilië en Tunesië en komt nog wel eens in het nieuws vanwege illegale immigranten die de EU willen binnenkomen. Er wordt wijn gemaakt van een muskaatdruif, oorspronkelijk de Moscato d?Alessandria of Muscat d?Alexandrie, die hier echter tot een eigen variant is verworden, de Zibibbo. Het klimaat is giftig heet en er blaast vrijwel voortdurend een harde wind. Om te voorkomen dat de wijnstok uitdroogt, groeien de planten in diepe kuilen.
Sinds mensenheugenis maakt men hier zoete wijn, de Moscato di Pantelleria en de nog zoetere Passito en Passito Liquoroso. De legende wil dat de godin Tanit Apollo verleidde met zo?n rijke wijn van Pantelleria.
Maar zelfs de goden zijn vandaag de dag uitgekeken op zoete wijn.
Dus startte Miceli in 1998 met het volkomen droog vinifiëren van het muskaatdruivensap. Het resultaat: een zeer aromatische wijn, die het glas uit galmt van citrus- en rozijnengeuren, geflankeerd door bloemen, exotisch fruit en wat al niet. Ruikend denk je dat je zoet gaat drinken, maar nee; de smaak is vol maar suikerloos. Deze YRNM past goed bij de kreefttartaar en de vis, die net als de wijn een suggestie van zoet hebben.YRNM wordt in principe niet aan consumenten geleverd, dus zochten we naar alternatieven. Die zijn schaars. Uit Zuid-Frankrijk komen af en toe droge Muscats, zoals de Gérard Bertrand 2005 Vin de Pays d?Oc (www.shop.bacchantes.nl, 7,15 euro). Die is uitstekend, maar minder overweldigend dan de Pantelleria. Veel te onbekend zijn de droge Muscats uit de Elzas. De slijters van de Wijnkring (www.wijnkring.nl) hebben misschien nog flessen Muscat 2004 van Martin Zahn (7,80 euro) in het schap, die weelderig naar ananas en mango geurt; een aanrader. Hij gaat echter uit het assortiment. Maar de YRNM blijkt onvervangbaar. Kan een reden zijn om naar Eyja te gaan.

Meer over