Restaurant De Hoefslag

Mac van Dinther

Waar?

De Hoefslag in Bosch en Duin.

Waarom?

Bosch en Duin wordt overgenomen door ?nieuw geld?, stond onlangs in het Volkskrant Magazine. De discretie van oude weelde wordt verdrongen door een meer ostentatief vertoon van nieuwe rijkdom in protserige villa?s. Toeval of niet, eind vorig jaar verloor ook het beste (en enige) restaurant van Bosch en Duin iets van zijn grandeur, namelijk zijn Michelinster. Een mokerslag voor de Hoefslag, dat in de jaren tachtig door Gerard Fagel, telg uit een roemrucht horecageslacht, legendarisch werd gemaakt en sedertdien geldt als een culinair instituut.

Hoe zitten we erbij?

De Hoefslag is onmiskenbaar oud geld. Het pand in Engelse Country stijl met zijn witte muren, verspringende rode pannendaken en roodwitte luiken stamt uit 1906. Aan de zijkant is een grote serre met een terras dat uitkijkt over een grasveld omzoomd door bomen en rododendrons. De inrichting van de eetzaal is een tikje ouwelijk. Donker tapijt, bruine muren, bruine gordijnen. Gelukkig is het houten plafond licht geverfd.

Wat eten we?

Na de degradatie in de Rode Gids contracteerde de Hoefslag chef-kok Marc van Gulick, die in het Friese hotel Lauswolt goed was voor een ster. Wij eten zijn Alliance menu: marbré van kalfstong, aardappel en asperge met een heldere ravioli van asperge, gegrilde coquille en kruidensalade; zeeduivelwangetjes met in saffraan gestoofde meiknolletjes, doperwten en jus van bospeentjes; runderlende met aspergefrietjes, een taartje van kaas en shii-take, béarnaise en rode wijn saus; aardbeien met banketbakkersroom onder een suikerkorstje en rabarbersorbet.

Smaakt het?

Het komt langzaam op gang. De marbré, een vierkant plakje opgebouwd uit laagjes vlees en groente, smaakt nogal tam. De heldere ravioli van asperge, die eruitziet als een velletje doorzichtig plastic, had overal van gemaakt kunnen zijn. De gegrilde coquille neemt het bord op sleeptouw.
De zeeduivelwangetjes zijn stevige stukjes visvlees in een oogstrelende oranje saus bespikkeld met groene doperwten. De saus is subtiel, maar daardoor mist het bord wel een beetje pit.
Pas bij het hoofdgerecht komen we echt aan onze trekken. Ongelooflijk smaakvol Schots rundvlees, dat ongetwijfeld goed is uitgehangen, met een stevige korst van het bakken, maar nog rosé van binnen. Het vlees baadt in een krachtige rode wijnsaus die zacht, zuur en zalvig tegenspel krijgt van de béarnaise. De aspergefrietjes zijn zo weergaloos knapperig dat de buren ze horen kraken.
Het toetje zou gemaakt zijn met Lambada-aardbeien. Als dat zo is, dan hebben we die wel eens zoeter gehad. De rabarbersorbet is top.

Hoe is de bediening?

Als we binnenkomen, krijgen we een hand van gastvrouw Mercedes, een donkere Venezolaanse in een strak zwart pak en een roze strik in het haar. Zij draagt ons over aan een vakkundige zwarte brigade. Bij het weggaan schudt Mercedes ons weer de hand. Apart, maar wel heel aardig.

Kost dat?

Per persoon 65 euro, zonder drank.

Komen we terug?

De Hoefslag is een klasse zaak waar je risicoloos goed kunt eten als je het geld er voor (over) hebt. Om weer legendarisch te worden is echter meer nodig.

Meer over