Rellen hebben alles met drank te maken

Er moeten twee kanttekeningen gemaakt worden bij het Europees kampioenschap voetbal. Ten eerste bij de manier waarop sommige transnationale sponsors zoals Nike en Adidas hun miljardenwinsten in Derde Wereldlanden maken....

Koos Nuninga

Shirts, broekjes, schoenen en voetballen van deze ondernemingen worden vaak gemaakt in Latijns-Amerika en Azië. Meestal in bedompte fabrieken en door werknemers die lange dagen werken en te weinig verdienen. Vaak onder onveilige en ongezonde omstandigheden. Werkweken van 84 uren zijn geen uitzondering. Bovendien worden vele duizenden kinderen misbruikt als goedkope arbeidskrachten.

Deze praktijken staan in schril contrast met de miljoenencontracten die worden afgesloten met topsporters. Zo sponsort Nike het Nederlands elftal met ruim tien miljoen gulden. Een arbeidster die sportschoenen maakt in Zuidoost-Azië zou daar meer dan tienduizend jaar zolen voor moeten stikken, tien uur per dag, zes dagen per week.

Ten tweede dienen vraagtekens gezet te worden bij de deelname van Joegoslavië. In dat land zijn Milosevic en zijn trawanten nog altijd aan de macht. Zijn bewind heeft ernstige misdaden tegen de menselijkheid begaan. Joegoslavische voetbalsuccessen zullen door de machthebbers in Belgrado vrijwel zeker politiek worden uitgebuit. Het is zeer de vraag of dit moet worden toegestaan.

Het is helaas een gegeven dat commerciële en politieke belangen in toenemende mate de topsport in hun greep krijgen. Alle reden dus om juist tijdens het EK 2000 de aandacht te vestigen op economische en politieke mensenrechtenschendingen.

Meer over