Religie en geweld

Dick Fopma en Castricum

Het verbaast mij dat het in de recente discussie over religie (Opinie & Debat, 31¿december) alleen maar gaat over abstracte begrippen als monotheïsme, jodendom, hindoeïsme et cetera, terwijl het toch gaat om de degene die die begrippen bedenkt en interpreteert: de mens. Toevallig werd in het stuk van Kees Paling Franklin D. Roosevelt aangehaald, die ooit gezegd zou hebben dat the only thing Mankind has to
fear, is Mankind itself.

Alle godsdiensten hebben perioden van geweld gekend, en nog. Joden hebben volgens het Oude Testament Kanaän met geweld veroverd, de zionistische en extreem religieuze kolonisten in het Israël van nu oefenen geweld uit tegenover de Palestijnen.

De kruistochten waren roof- en plundertochten gericht tegen joden en moslims. De christelijke Spanjaarden veroverden in de 16de eeuw Zuid- en Midden- Amerika met geweld. De moslims van Mohammed deden dat met de Oriënt in de 8ste eeuw. Hindoes en moslims in India terroriseren elkaar. Zo heeft iedere religie haar eigen verleden en soms ook haar heden, wat geweld betreft.

Sinds de Verlichting lijkt het christendom wat meer nadruk te leggen op de liefde voor de medemens, hoewel we ook in de 20ste eeuw nog het geweld hebben beleefd tussen de katholieke en protestantse Noord-Ieren. Het zijn en waren echter allemaal mensen die de gewelddaden bedreven.

Roosevelt had wel gelijk, we moeten onszelf het meeste vrezen.

Meer over