Reisopera zet een wel zeer klassieke Walküre neer

Opera..

Lonneke Regter

ENSCHEDE Soberheid lijkt een hoofdzaak voor Die Walküre van de Nationale Reisopera. Zonder opsmuk brengen het operagezelschap, de regisseur Antony McDonald en dirigent Ed Spanjaard dit jaar deel twee uit het vierluik Ring des Nibelungen van Richard Wagner tijdens de tweede editie van festival Grenswerk in Enschede.

Het kunstenfestival heeft meer spaarzame trekjes. Zo is er een houten hotelpaviljoen met minimale voorzieningen van architecten Rick Bruggink en Marko Matic (IAA Architecten) biedt bezoekers een Spartaanse overnachting in een kamer zonder gordijnen. Het hotel/levend kunstwerk, staat– ironisch – in een chique woonwijk op een kavel dat vijf ton moet kosten.

Het getuigt van elegante speelsheid in het festival, die helaas bij de voorstelling Die Walküre ontbreekt. Das Rheingold, het eerste deel van de Ring, werd vorig jaar in de Volkskrant artistiek grensverleggend genoemd en door McDonalds regie ‘een juweel om te zien’. Deel twee Die Walküre blinkt daarentegen uit in ernstige degelijkheid met een evenwichtige cast, gepolijste begeleiding van Het Gelders Orkest en een rustig, weinig baanbrekend toneelbeeld met haard, huis en bos.

Door een relatief statisch decor en ingehouden handelingen verlegt de aandacht zich in de Stadsschouwburg Enschede naar de zangers die netjes hun werk doen. Hoe heftig de muziek is, details gaan niet gauw verloren in het vuur van de strijd.

Het acteerwerk is keurig. Menselijke aspecten van de goden komen naar voren, zoals Wotan (Harry Peeters) als machtswellustig, Fricka (Anne-Marie Owens) als zijn jaloerse vrouw en Hunding (Gregory Frank) als de wraakzuchtige echtgenoot van Sieglinde die met Siegmund (Michael Weinius), haar broer én geliefde, ervan door gaat.

Volgens Grenswerk roept Die Walküre emoties op. Dat valt tegen. Onverstoorbaar ruïneert Wotan vanuit zijn berghutje de levens van zijn dochter Brünnhilde (Judit Németh), Siegmund en Sieglinde. Zijn angst moffelt hij weg. Siegmund deert hem niet meer, van wie hij eerder een vrije held wilde maken om de ring en dus wereldmacht te krijgen.

Sieglinde (Kelly God) is een lichtpuntje. In het zuinige raamwerk kan de Nederlandse sopraan met een soepele stem en energiek spel schitteren. Zij smeekt, snift en siddert overtuigend. Sieglinde vecht voor de dood, omdat haar Siegmund gestorven is. Daarna voor haar leven als zij ontdekt dat zij zwanger is van Siegfried, de held die het volgende deel van de Ring domineert.

Onverwachts: een overweldigend begin van de derde akte. Als de Walküren dode helden verzamelen om naar het Walhalla te brengen, is er plotseling fel licht en flitsen levensgrote, wild rennende paarden op een groot scherm voorbij. De ‘moderne’ beelden, een video van Thomas Bergmann, komen onlogisch over. Een stijlbreuk dringt zich op.

Even later is alles weer bij het oude. Brünnhilde laat zich zonder al te veel tegenstribbelen of dramatiek verstoten door haar vader. Zij berust in haar lot, een ‘ouderwetse’ vlammenzee.

Meer over