Reisgenoten Het treinpersoneel vervangt de linnen servetten door gehalveerde papieren exemplaren

Niets zo mooi als vanuit de trein het landschap voorbij te zien trekken. Bezoekers van volkskrantreizen.nl vertellen over de mooiste treinreis die ze ooit ondernamen....

Om in Kenia naar het oosten van het land te komen is er slechts één weg die fietster Karin van Toor kan nemen. Om niet heen en terug hetzelfde stuk te hoeven fietsen, neemt ze heen de trein.

Deze nachttrein doet nostalgisch aan: de eersteklascoupé heeft een ouderwets, uitklapbaar stapelbed en overal zitten schuifjes, luikjes en haakjes. Het ouderwetse drinkwaterkraantje werkt niet – uiteraard.

De restauratiewagon lijkt zo uit een spoorwegmuseum te komen: leren banken, houten wanden en lampenkapjes. Een jaren-dertigklokje blijft aangeven dat het half zes is. Vlak voor het diner vervangt het geüniformeerde personeel, dat witte handschoenen draagt, de linnen servetten door gehalveerde papieren servetjes. Er wordt blijkbaar bezuinigd door Kenya Railways. ‘Misschien ook daarom dat we maar een half bordje soep krijgen, al is het wel handig met het schudden van de trein: we houden het droog'.

Terwijl de passagiers een flink bord rijst met groenten en gekookt vlees wegwerken, worden de bedden opgemaakt. ‘Met een gangetje van zo’n 30 kilometer per uur arriveren we tien uur later in het 300 kilometer verder gelegen Voi. Bij zonsopgang fietsen we het station uit, nagestaard door de eerste reizigers.’

Jaap van Lunenburg reist in 1985 in India per stoomtrein van Jodhpur naar Jaisalmer in de staat Rajasthan. Voor vertrek loopt hij verlekkerd om de enorme locomotief heen. ‘Niks high tech maar bruut staal en pure kracht.’ De vriendelijke machinist bemerkt zijn bewondering en nodigt hem uit mee te rijden op de locomotief. Hij moet dan bij een stationnetje onderweg maar even naar voren komen rennen. Dat doet hij. Hij wordt door een drietal lachende mannen omhoog gehesen. ‘Wat volgde zal ik mijn leven lang niet vergeten. Enorme scheppen steenkolen worden in het vuur gegooid en er zindert een fantastische hitte.’

Ook gaan er heel wat scheppen steenkool overboord: ‘Brandstof voor vrienden en bekenden.’ Bij elk vertrek is er een oorverdovend lawaai, alles trilt en davert. ‘Boven alles heerste er een welhaast orgastisch gevoel van power. Het machtige beest zette zich in beweging. Daarna stampten we door de woestijn, de wereld was van ons’.

Dichter bij huis treinde Fred Geers in een laag tempo de Noorse bergen over. Hij neemt in Oslo de Bergensban, een van de hoogste spoortrajecten van Europa, dwars door de bergen. In de trein heerst stilte en een relaxte sfeer. Koffie en thee staan de hele reis klaar. ‘Je gaat hier als vanzelf onthaasten’.

Op de plaatsen die de trein aandoet, stapt telkens een handjevol mensen uit. ‘Op sommige plaatsen gaan de latten mee. Geen wonder, het is pas april en er is nog sneeuw genoeg in wintersportplaatsen als Ål, Geilo en Voss. Op een balkje boven het gangpad verschijnt het aantal meters dat we boven de zeespiegel zitten.’ Het hoogste punt van de reis is Finse, 1222 meter boven de zee. Eindpunt Bergen is op zeeniveau.’ In het restaurant geniet hij van het landschap dat voorbijtrekt: bergen, meren en rivieren.

Volgens reiscorrespondent Myrte Sara Huyts zijn de routinereizen per trein de mooiste. ‘Sinds ik in Madrid woon, neem ik elke dag de trein naar de universiteit buiten het centrum. Van het zoeken in het begin ben ik naar de gewenning gereisd.

‘De treinen zijn hier wit, er zijn geen wc¿s en het fluitsignaal gaat automatisch. Station Atocha is ¿s ochtends vol rennende mensen, gratis kranten en kantoormannen. Je hebt de ochtendmensen, die energiek en met gekamd haar de trein instappen. En je hebt de niet-ochtendmensen. Dat zijn mijn bondgenoten. Al bestaat ons verbond enkel uit het elkaar samenzweerderig treurig aankijken. We gapen samen, terwijl het landschap voorbij glijdt, en lezen vluchtig de krant door. De schreeuwende koppen krijgen nog geen tijd om onrust te zaaien.’

Marian Holthuis

Meer over