Reijseger/Fraanje/Sylla *****

Het trio laat onvoorwaardelijke toewijding zien aan het moment, de muziek en elkaar.

Reijseger/Fraanje/Sylla

Bimhuis, Amsterdam, 2/3

Wat ongelooflijk fijn dat deze avond de gordijnen open zijn in het Bimhuis. Het uitzicht op het Amsterdamse IJ is poëtisch en je zou er in alle sereniteit uren naar kunnen kijken. Behalve als Reijseger/Fraanje/Sylla het schouwspel van muziek voorzien. De schijnbare rust verandert in een draaimolen van emoties.

Het heeft lang geduurd, maar nu is hij daar: de debuutplaat van een van de opmerkelijkste improvisatietrio's van Nederland. Cellist Ernst Reijseger, pianist Harmen Fraanje en zanger/percussionist Mola Sylla concerteren ruim vijf jaar, zijn te horen op soundtracks van films van regisseur Werner Herzog en wonnen een flink publiek in binnen- en buitenland. Mede door ziekte van Stefan Winter, van het label Winter & Winter, bleef een eigen productie echter uit. Nu is er het onafhanklijke trioalbum: Down Deep.

Fijn hoor, om ze nu ook via de speakers te horen, maar op het podium beleef je deze prachtband pas echt.Je hoort de composities ter plekke evolueren en ziet het plezier en de overgave die in het moment genesteld zijn. Ze zijn verschrikkelijk goed op elkaar ingespeeld, zonder greintje routine, want in de wrijving ligt hun karakter.

Juist dankzij die ongekunstelde benadering voelt deze muziek zo menselijk. De drie zijn verhalenvertellers die zich niet laten verleiden tot volmaakte sprookjes, maar communiceren in alle oprechtheid met klanken waarin zij elkaar op dat moment kunnen vinden.

Zoals tijdens amerigo, wanneer Reijseger en Fraanje rond een minimalthema in elkaar zijn verwikkeld en Sylla zijn percussie schuddend het podium rondloopt. Je voelt de vervoering. Als Sylla de klankkast van de vleugel induikt en West-Afrikaanse oerkreten slaakt, houd je de adem in. Dit is onvoorwaardelijke toewijding aan het moment, de muziek en elkaar. Meer elementen maken het optreden gedenkwaardig. De grote muzikaliteit van Reijseger die zijn cello binnenstebuiten keert en ritmisch bespeelt met basgitaar en percussietechnieken. Ook Fraanje toont zonder ijdelheid zijn enorme palet, dat zich beweegt tussen zachte strelingen en klassieke uitspattingen. Sylla is de onruststoker. Zijn uitdrukking en stem kunnen angstaanjagend klinken, vervolgens weer vrolijk in fijne Afrikaanse melodietjes. Ten slotte valt hij theatraal op het podium in slaap. Er gebeurt zo veel dat zelfs je fantasie tekortschiet.

undefined

Meer over