Regie van Van Hove niet goed ontvangen New York

Ivo van Hoves interpretatie van O'Neills Rijkemanshuis mag in het Nederlands misschien 'waarlijk zingen', in het Engels is het 'angstig gekakel'....

Van onze medewerker

Tim Overdiek

NEW YORK

De muzikale vergelijking werd opgetekend door Ben Brantley van The New York Times, alom beschouwd als de leidende criticus. 'Voor het grootste gedeelte blijft deze productie overduidelijk aan de oppervlakte steken', schrijft hij.

Brantley vraagt zich af of theaterbezoekers in de aanpak van Van Hove enige theatrale virtuositeit kunnen ontdekken. 'Het antwoord is een ontmoedigend nee.' Ondanks het opwekken van een 'sensationele flikkering' is het algemene effect volgens Brantley uiteindelijk niet meer dan 'het benadrukken van wat voor de hand ligt, op de wijze waarop een scholier zijn studiemateriaal met een felle magic marker onderstreept'. De toonzetting is van 'een surrealistische overdrijving'.

Het Zuidelijk Toneel bracht vier jaar geleden met veel succes Rijkemanshuis in regie van Van Hove in het Holland Festival uit. Vorig jaar werd Van Hove uitgenodigd om hetzelfde toneelstuk met een geheel Amerikaanse bezetting in de New York Theater Workshop te realiseren.

Van Hove kende grote aanpassingsproblemen in de aanloop, en zag zelfs een van de hoofdpersonen in een laat stadium afhaken. The New York Times noemt de acteurs 'niet slecht, maar hun stijl en tempo komen niet overeen. Het lijkt op acteeroefeningen, die zich nimmer ontwikkelden tot een geïntegreerde voorstelling.'

Van Hove wordt nog gespaard in The New York Post, die de interpretatie 'onverwacht, maar niet onwelkom' noemt. 'De benadering grijpt direct terug op O'Neills expressionistische wortels, hetgeen interessant en lonend is.'

De wijze waarop de acteurs de lange monologen ten tonele brengen, wordt echter nauwelijks gewaardeerd door de critici. The Village Voice spreekt van 'een afraffeling in ongereguleerde sprongen, van hysterisch geschreeuw naar traag gemompel en babygekir'.

Meer over