Regenboogromantiek als positief denken

Wat moet je toch met die constatering dat de multiculturele samenleving mislukt is? Je kiepert haar helaas niet als een mislukte taart in de vuilnisemmer. Je gaat slapen, je wordt wakker en je zit er gewoon nog midden in. Zij gaat nergens naartoe, of zo. En je moet verder. Dat lukt niet als je aandacht voortdurend alleen maar op het drama richt.

Dus dat weiger ik. Het is misschien naïef in deze tijd, omdat het lijkt alsof iedereen elkaar liever naar het leven staat. Haatsjeiks worden maandelijks ingevlogen, massamoordenaars als Breivik worden 'begrepen' door ooit geestige columnisten. Ik ben niet onder de indruk. Dat culturen, mensen en groepen vaak lijnrecht tegenover elkaar staan is bijkans een natuurwet. Niet alleen nu. Het is een stoutmoedige, koppige keuze om voor het positieve te kiezen.

Multiculturalisme is vaak optimisme tegen de klippen op. Het is als het tarten van de wetten van de zwaartekracht met naïef, hardnekkig en volgens sommigen misschien ergerlijk positivisme. Maar het komt mij, als allesbloed, als het meest weldenkende en wellevende alternatief voor. Als vrolijke kruisbestuiving van volken die elkaar eeuwenlang naar het leven gestaan hebben, van uitbuiting, slavernij, wat al dies meer zij, kun je toch niet anders dan een beetje regenboogromanticus zijn.

Mijn soort multiculturalisme is gespeend van elke intellectuele pretentie en borduurt schaamteloos voort op platgetreden adagia uit de wereldgeschiedenis als make love not war, I have a dream, of, zo u wilt, 'kunst, omdat het moet'. Politiek correct, omdat je de wereld liever met een glimlach verwelkomt dan dat je de ander meteen op de ziel, laat staan vol in het kruis trapt. Een kwestie van liefdevolle tegelwijsheid als 'wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet.' Of 'wie goed doet, goed ontmoet'.

Multiculturalisme is in essentie gewoon een vorm van positief denken, een levenskunst waar ik mij, stuntelend, ook meer in algemene zin in tracht te bekwamen, in het kader van mijn nieuwe motto 'tropisch in plaats van misantropisch.' Maak jezelf de gewoonte eigen om positieve keuzes te maken, als mentale discipline. Geef die lens een zwenk en stel scherp op het positieve. Juist bij uitdagingen en tegenslag. Waarom? Omdat het leven dan leuker, vrolijker, dankbaarder, dragelijker en liefdevoller is. Omdat je dan energieker en veerkrachtiger bent. Omdat je je houding altijd kunt kiezen. En vooruit, omdat het lente is.

Een multiculturalist focust zich dus voortdurend op hoe het wel lukt, op lichtpuntjes, hoe het ook kan, gewoon, omdat het moet. Richt de spot op 'het gemeenschappelijke', het midden, op dat wat we delen, het gematigde, omdat mensen elkaar op dat terrein vinden.

Omdat het hoe je het wendt of keert aan het eind van de dag ook gewoon maar mensen zijn. Allemaal. En gelukkig heb ik inspirerende vrienden die hun idealen niet verloren hebben. Zoals Chris Bouma, een oude studievriend.

Hij voelde zich als kind als de only gay in the village in Oosterbeek altijd een buitenbeentje. Sloot zich, eenmaal in Amsterdam, aan bij de multiculturele studentenvereniging waar ik ook lid van was. Een logische keus, buitenbeentjes onder elkaar. Na jarenlang wat meer de new age-achtige weg bewandeld te hebben - hij doceerde het in Happinez-achtige kringen welbekende concept The Work - gooide hij een paar jaar geleden het roer om en richtte Connecting Differences op. Een eenmanszaak, het verlengde van hemzelf, om groepen bij elkaar te brengen om wederzijds begrip en tolerantie te bevorderen. En geeft zo hij bijvoorbeeld workshops aan Marokkaanse jongeren uit het roemruchte Amsterdam Nieuw-West over homoseksualiteit. Niet lullen, maar poetsen.

Ik kwam hem een paar weken geleden tegen met een stel uitgelaten kids die hij net een training had gegeven. Omdat ze geweigerd waren bij een discotheek, bedenkt Chris dat ze dan maar gezellig iets gaan drinken in The Queen's Head, een homokroeg op de Amsterdamse Zeedijk en ik ga mee.

Het levert eerst even wat ongemakkelijke, opgetrokken wenkbrauwen op. Er hangen misschien vijftien mensen aan de bar, en ineens komt een groep van vijftien bontkraagjes, zwierige krullen en giebelende hoofddoekjes binnen.

Als we wat later met zijn allen dansen op Katy Perry's Firework, bedenk ik mij dat dit een moment van opperste regenboogromantiek is.

undefined

Meer over