Reading

Chinese dansers die in het Chinees wetsteksten staan voor te lezen? Jawel, en het blijkt nog een vrolijk makend experiment ook.

Door Paper Tiger Studio (China). Frascati Theater, Amsterdam, 9/11


Tournee door Nederland t/m 30/11, ervaardaarhier.nl


Reading is een voorstelling waarin vijf dansers teksten voorlezen van velletjes papier. Kortom, experimenteel theater. Theater dat, zoals de bijgeleverde informatie leert: 'De versteende theaterwetten met frisse energie aan mootjes hakt.'


Bovendien komen de vijf dansers van het gezelschap Paper Tiger Studio uit Peking, China. Dus de voertaal in de voorstelling is Chinees (er zijn Nederlandse boventitels), wat het geheel voor westerse ogen in principe nog een stuk ondoordringbaarder zal maken.


Gelukkig voert die 'frisse energie' de boventoon in Reading, zodat het niet de humorloze metatheatrale exercitie is die het ook had kunnen zijn. Het is bovenal een vrolijk experiment.


Paper Tiger Studio is naar Nederland gehaald door programmeur Frie Leysen. Voor de serie 'Ervaar daar hier theater' selecteerde zij dit jaar opnieuw vier volgens haar aanstormende theatergroepen van over de hele wereld. Paper Tiger is er daar een van. De groep, onder leiding van regisseur Tian Gebing, maakt daarom deze maand een korte tournee langs enkele avontuurlijk ingestelde schouwburgen in het land.


Vreemd maar ook komisch is bijvoorbeeld de eerste scène. De vijf dansers komen op in felgekleurde Abercrombie & Fitch-hoodies en -broeken. Geleidelijk en zonder de handen te gebruiken, weten ze zich uit die kleren te wurmen. Terwijl ze ondertussen een gortdroge tekst opzeggen over 'de economische vooruitgang' en 'de vervolmaking van de welvaartsstaat'.


Zo volgen meer scènes die aan de ene kant een maatschappelijke kritiek bevatten en aan de andere kant bestaan uit geestige tegenstellingen. Zo lezen ze gezamenlijk een saaie voorlichtingstekst voor over de mogelijke risico's rond een zwangerschap, maar ook een taalkundig essay en enkele wetsteksten. Telkens blijven die lichamen, inmiddels in zwempakken gestoken, springen en buigen, vallen en weer opstaan. De rigoureuze uitvoering door de vijf dansers, die onder de butsen en builen zitten, wekt bewondering.


Wel gaan ze soms te lang door. Op die momenten krijgt Reading even iets drammerigs, alsof regisseur Tebing zijn verzet tegen de 'versteende theaterwetten' nog even onnodig wil onderstrepen.


Maar de finale is prachtig. De zwempakken blijken ten slotte niet voor niks te zijn. Het begint te regenen en de speelvloer staat al snel helemaal blank. De dansers kronkelen en glijden over de kletsnatte vloer en maken speelse en vrolijk stemmende bewegingen. Ze zijn dan ook opgehouden met het declameren van teksten.


Uiteindelijk heeft de beweging van het lichaam het gewonnen van de taal, het instrument van de verstening.

Meer over