Ray Joval wil The Man zijn

Ray Joval heeft in de VS de koude eenzaamheid opgezocht. De bokser bereidt zich voor op een partij in Texas tegen Vargas, mogelijk zijn laatste....

Het doorweekte T-shirt van Raymond Joval heeft ongelijk. 'Surinamers werken nooit', staat er op. De Nederlandse bokser kan een stereotype grap wel waarderen. Intussen werkt hij zich rot, deze kille zaterdagmiddag in maart.

In de sportschool, een wit gebouwtje in de ondergesneeuwde leegte van de staat New York, is het bloedheet. De luchtvochtigheid nadert de 100 procent. Begeleid door rapmuziek dansen Joval en zijn Amerikaanse sparringpartner Tony Marshall om elkaar heen. De Surinaamse Nederlander leunt, loert, zweet en slaat.

'That's it', roept trainer Tracy Patterson. 'Het is jouw partij. Jouw tempo.' Joval (36) knikt. Hij houdt zijn hoofd laag en laat een combinatie los. Marshall, een voormalig wereldkampioen, zoekt de touwen op. Bezwerend heft hij zijn handschoenen als de bel klinkt. Ronde voorbij.

Ray 'Halleluja' Joval oogt fit en hongerig. Dat is hij ook: 'Ik voel me tof. Sterk.' De bokser staat hoog in het wereldwijde klassement voor het middengewicht, en zit vlak voor het gevecht van zijn leven. Zo ziet hij 't. Het is mogelijk zijn laatste en zeker zijn grootste kans om in Amerika naam te maken.

En vooral: om eindelijk Bernard Hopkins te kunnen uitdagen. Want de 40-jarige Hopkins regeert in alle middengewichtdivisies (tot 72,5 kilo). Hij bezit de kampioensriemen in de WBC, WBA, IBF en WBO; in alle concurrerende, internationale divisies dus.

'Hopkins is The Man, de superchamp', zegt Joval. En dat is het nou juist. Joval wil The Man zijn. Maar daarvoor zal hij een stuk hoger moeten komen dan de zevende plaats in de IBF-liga - zijn enige klassering (naast de Europese EBU) op dit moment.

Het is niet zeker dat Hopkins een uitdaging van Joval aanvaardt. De kampioen kiest zijn gevechten, en Hopkins is kieskeurig. Bovendien regeren willekeur, dollars, corruptie en vriendjespolitiek in de bokswereld. Dat weet elke vechter in Gleason's, de beroemde boksschool in Brooklyn waar Joval lang trainde, en dat bracht ook de film Million Dollar Baby in herinnering.

Maar Joval heeft de titelstrijd in zijn kop zitten. En de weg naar Hopkins loopt via Fernando Vargas. Op 26 maart zal Joval hem treffen in Corpus Christi, in het zuiden van Texas. 'Ferocious (woeste) Fernando' (27) is vaak te zien op betaalzender HBO, waar het boksen wordt uitgezonden. Ook het gevecht van 26 maart. Vargas is klaar voor de gelovige Ray Joval, die met de bijnaam 'Halleluja' zit sinds zijn vriend en voormalige topbokser Regilio Tuur hem zo noemde. 'Laat maar komen', is een van de weinige opmerkingen die Vargas aan zijn uitdager heeft vuilgemaakt.

De tien ronden in Texas gaan niet om een riem, want geen van tweeën heeft een titel in handen. Wel om geld. Het bedrag hoeft van Joval niet in de krant. 'Laten we zeggen, je kunt er geen huis van kopen.'

Vooral is duidelijk dat hij moet winnen om Hopkins in het vizier te houden. En bij verlies? Eigenlijk wil hij niet stilstaan bij dat scenario. Nou goed: 'Dan is het terug naar Nederland. Als ik Vargas niet versla, kan ik Hopkins ook niet aan.'

De bokser weet dat hij de underdog is. De bookmakers geven Vargas een veel grotere kans. Ondanks Jovals staat van dienst (33 maal winst waaronder 15 knockouts, 3 keer verlies), en ondanks Vargas' blessure, die hem ruim een jaar uit de ring hield.

Het maakt Joval niet uit. Als Europeaan moet je extra hard knokken in de VS, weet hij. 'Vargas? Ze hebben 'm voor me neergezet. Ik ga voor niemand opzij. We vechten. Ik heb altijd gevochten',zegt hij in het huis naast de trainingsruimte. Zijn gulle lach vult de woonkamer, die verder leeg en koud is. Veel bruin en formica.

In een legerbroek en lichtgroen T-shirtje eet hij na de intensieve training druiven en sinaasappels, en drinkt hij water en sportdrank. Het kenmerkende haar - een recht overeind staande kring, zwart met een geblondeerde rand - staat er mooi bij. Vanmorgen laten bijwerken door een lokale kapper, vandaar. De Afrikaanse legende Shaka Zulu, 'een toffe vechter', inspireerde hem tot het kapsel.

Opperste concentratie door isolatie is het doel van het maandenlange verblijf in het trainingskamp. Het is in deze regio, vriendelijk gezegd, lekker rustig. Voor een Nederlander ver van familie en vrienden in Amsterdam moet het eenzaam of zelfs deprimerend zijn, zeker hartje winter. Het dorp Kerhonkson heeft anderhalve kroeg en twee bezinestations. De lokale taxi rijdt niet na zeven uur 's avonds. Van het universiteitsstadje New Paltz, tien kilometer verder, gaat het hart ook niet sneller kloppen.

Is het moeilijk, zo in je eentje? 'Soms. Dan mis ik ze.' Vier kinderen heeft hij, drie in Nederland en één in Finland. 'Je geeft even toe. Je belt. Maar je moet er niet over praten, daar wordt het alleen maar erger van.'

Joval zet de sores van zich af voor het hogere doel. In 2003 sprak hij Hopkins in Florida. 'Geef een broeder een kans.' had Joval gezegd. 'Best, Ray, Maar je moet naar Amerika komen.' Kort daarna begon Jovals 'weg naar de overwinning'. Niet dat die weg geëffend is. Vorige zomer verloor hij van Sam Soliman. Het gevecht duurde vier ronden en is volgens de verliezer samen te vatten in één woord: 'Au.' Joval had toen de IBF-titel in handen, maar dat zei de Australiër Soliman niets. 'Hij was sneller en sterker.'

T

erug in Amsterdam was hij 'bijna klaar met boksen. Het boek was bijna gesloten'. Hij vroeg zich af wat er fout was gegaan. Niet hard genoeg getraind, slecht voorbereid. Maar Joval kón niet stoppen. Zeker, hij is ook vader, boksleraar, mentor voor probleemjongeren in Amsterdam. Maar hij heeft nog een paar goeie fights in zijn vuisten, dat weet hij. En die Hopkins kan hij hebben.

Terug in de VS - 'Nederland is te klein' - vond hij een nieuwe manager. Deze Stan Hoffman is een opvallende verschijning aan de rand van de ring: klein en fors, grote bril, het resterende haar in een vlassig staartje. Maar Hoffman is goed, vindt Joval. Hij heeft ervaring, een naam.

'Dit is het moment, nu moet je het doen', heeft Hoffman tegen Joval gezegd. De bokser weet het. Vorig jaar verruilde Joval Gleason's, bekend van Ali en tal van andere grootheden, om zich hier in de Catskill-bergen voor te bereiden. Dat wilde Hoffman, en Joval stemde ermee in. 'Als we de berg moeten verplaatsen, verplaatsen we de berg.'

Nadat de partij tegen Vargas was geregeld, koppelde Hoffman Joval aan trainer Patterson. Die was zelf kampioen geweest. Hij is nog niet zo lang trainer, maar kent de sport door en door. In de ring ogen ze als broeders. Weinig woorden, veel actie. Joval heeft genoeg aan een blik, een knikje, een gebaar. En Patterson heeft vertrouwen. 'Ray is perfecte in vorm, hij wordt elke dag beter, en hij is totaal gefocust. Hij gaat winnen.'

De Nederlander lacht. 'Als jij 't zegt, Tracy.' Dan springt hij door, eindeloos vaak, over een laag koord. Het zweet gutst van zijn ontblote bovenlijf.

Meer over