Rauw en realistisch met campy details

OP een onbewoond eiland wordt een klas schoolkinderen gedropt, en ze krijgen een opdracht: moord elkaar uit, en de enige overlevende verwerft het recht om weer terug naar huis te gaan....

De controverse die rond de film ontstond vat de verschillende visies op het werk van de zondag aan prostaatkanker overleden Fukasaku goed samen. In het Japanse parlement werd de film aangevallen omdat de smakeloze beelden van moordende tieners een kwalijke invloed op de jeugd zouden hebben. Anderen verdedigden Battle Royale als een interessante visie op het harde Japanse schoolsysteem. Cultliefhebbers maakte het niets uit - voor hen was de regisseur een zielverwant die zich amuseerde met de kitscherige sentimenten en het overdreven geweld op het eilandje. Fukasaku's film was eerder een zwarte komedie dan serieuze maatschappijkritiek.

Fukasaku werkte vanaf 1961 in het Japanse studiosysteem, en toonde zich een uitzonderlijk productief filmer: hij maakte zestig films in veertig jaar. Harde Yakuza-films waren het waaraan pas later een meerwaarde werd toegekend. Zo bereikte Cops vs. Thugs uit 1975 recent de Nederlandse arthouses.

Het artistieke hoogtepunt in het oeuvre van Fukasaku, van wie het filmfestival Rotterdam drie jaar geleden een retrospectief organiseerde, was geen rauw realistische gangsterfilm, maar de gestileerde detective Kurotokage (Black Lizard) uit 1968. De samenwerking met de schrijver Yukio Mishima, even te zien als halfnaakt standbeeld, was een campy stijloefening, vol barokke decors en gedragen dialogen.

Het was het werk van een begaafd vakman, die tot de controverse rond Battle Royale moest wachten op een echte doorbraak. De film werd het boegbeeld van het protest tegen een wetsvoorstel dat geweld in de media moest beperken, en die publiciteit bracht hem zijn grootste succes. Fukasaku stierf voor hij het schandaal, zoals een van een goede B-regisseur mocht worden verwacht, verder kon exploiteren met een vervolg. Battle Royale 2 was voor dit jaar gepland.

Meer over