Rammelende koffer wekt argwaan

Het aardige van Duitse autokentekens is dat ze de herkomst verraden van de eigenaar. Voor de vestiging van de Deutsche Bank in Luxemburg-Kirchberg staat een zwarte Mercedes-cabrio uit 'M' (München) geparkeerd tussen een luxe Volkswagenbus uit 'E' (Essen) en een zilveren Audi uit 'Kle' (Kleef)....

WILLEM BEUSEKAMP

Van onze correspondent

Willem Beusekamp

LUXEMBURG

De drie steden liggen bepaald niet naast de deur, zodat de auto's niet van pendelend personeel zullen zijn. Het gaat zeer waarschijnlijk om cliënten van de Deutsche Bank, die met een minimale inleg van een ton bezig zijn in het groothertogdom de Duitse fiscus om de tuin te leiden.

In totaal staan er zo'n vijftien wagens op het bankterrein, dat heel vertrouwd is gelegen aan de Konrad Adenauer Boulevard en al vanaf de autosnelweg tussen Trier en de stad Luxemburg voor de kenner herkenbaar is aan het karige logo van Duitslands grootste kredietinstelling, een schuin oplopend streepje.

Anders dan de wild vlaggende ABN-Amro is de Duitse banken in Kirchberg veel gelegen aan discretie. Ook de Landesbank Schleswig-Holstein en Bayerische Hypobank vallen nauwelijks op door uiterlijk vertoon. De panden zijn allemaal relatief nieuw, gebouwd in de periode dat Duitsland de gehate bronbelasting wilde invoeren, toen weer niet en - in 1993 - uiteindelijk weer wel.

Sindsdien is het oorlog tussen de Duitse spaarders, hun behulpzame banken en de belastinginspectie. Afgelopen maandag bereikte de strijd een hoogtepunt, toen een legertje van driehonderd fiscale speurneuzen onder leiding van twaalf officieren van justitie de primus inter pares binnenviel, de Deutsche Bank.

Vijf vestigingen van de Deutsche Bank, waaronder het hoofdkantoor in Frankfurt en het landelijk computercentrum in het nabij gelegen Eschborn, zullen moeten wennen aan de dagelijkse aanwezigheid van pottenkijkers. Zij blijven minstens drie weken en laten na kantoortijd de apart voor hen ingerichte kamers verzegelen.

Op het kantoor in Luxemburg-Kirchberg, waar alles naar zwart geld oogt en ruikt, is de stemming nerveus. Voor alle vragen wordt verwezen naar Frankfurt en wie aanhoudt, wordt met zachte hand hinauskomplimentiert. De Deutsche Verein, een soort cultuurvereniging voor de circa 10 duizend in Luxemburg levende Duitsers en de even zovele dagelijkse pendelaars uit de Heimat, reageert geschrokken als er wordt geïnformeerd naar de schok die de inval ongetwijfeld onder haar leden heeft teweeggebracht.

Verreweg de meeste verenigingsleden zijn werkzaam in het bankwezen en ondervinden niets dan hinder van de bloedhonden van minister Waigel van Financien. De voorzitter is niet thuis, maar zijn echtgenote - 'Nee, alstublieft geen namen' - weet er over mee te praten. 'Laatst moest een van onze leden al zijn bagage uitpakken, omdat er wat kleingeld in zijn koffer rammelde. Ze hadden zeker klompjes goud verwacht.'

Iedere auto met Duits kenteken die Duitsland vanuit Luxemburg weer binnenkomt, is in feite verdacht. De controles vinden niet aan de grens plaats, maar op parkeerplaatsen even over de grens, in Duitsland. Bankafschriften, zakelijke notities, alles wat de fiscus op het spoor van zwart geld kan brengen, is welkom. Omdat 'het milieu' ook weet dat menig Duitser zijn vermogen cash over de grens in veiligheid probeert te brengen of af en toe wat contanten van zijn Luxemburgse rekening haalt, is het aantal overvallen van de afgelopen jaren niet meer te tellen. Aldus de zegsvrouw.

Zij spreekt over een 'heisse Geschichte', een brandende kwestie. Op de maandelijkse ledenvergadering wordt niet langer gedebatteerd over Goethe of Grass, maar over Theo Waigel en hoe hij de Luxemburgse regering onder druk zet om toch vooral ook een bronbelasting van 30 procent voor niet-ingezetenen in te voeren en het bankgeheim op te heffen. De kapitaalvlucht uit Duitsland zou op die manier kunnen worden gestopt. 'Terwijl de grote jongens toch allang zijn uitgeweken naar Zwitserland en de Kaaiman Eilanden.'

Dat het niet om wat grijpstuivers gaat, die Waigel graag thuis wil houden ten behoeve van zijn chronisch lege schatkist, bewijzen de schattingen. Sinds de eerste aankondiging van een bronbelasting in 1992 zijn binnen achttien maanden volgens het ministerie van Financiën minstens 300 miljard mark het land uitgebracht. Hiervan zou zich circa 80 miljard in Luxemburg bevinden.

Vast staat dat de banken hun clientèle bij de verhuizing hebben geholpen. De Deutsche Bank - enkele jaren geleden adverteerde de nieuwe Luxemburgse vestiging met de slogan: 'Reisen bildet, zum Beispiel Kapital' - is de laatste bank die wordt aangepakt. Bij letterlijk alle Duitse banken, inclusief enkele publiekrechtelijke instellingen als de WestLB, zijn verdachte kapitaalbewegingen geconstateerd.

Meer over