Raadslid geteisterd door AIVD-demonen

‘Heel mijn leven is aan me voorbijgegaan’, zegt Dries Mosch, raadslid voor Leefbaar Rotterdam, en hij is even stil bij de gedachte aan de afgelopen 57 jaar....

Geen betere aanleiding voor contemplatie dan de mededeling dat Peter R. de Vries in de gevonden AIVD-diskettes ‘zeer interessante feiten’ over je heeft aangetroffen. Maar je weet niet wat. En het duurt nog tot zondag voor je het weet. Dan komen delen van je leven op de televisie. Misschien. In de tussentijd neemt je onzekerheid toe met elke keer dat de misdaadjournalist zijn publiek lekker maakt met de aankomende onthullingen. Ziedaar de positie van Mosch.

De afgelopen jaren is de balans tussen veiligheid en privacy in Rotterdam anders komen te liggen. Geen partij die daarin verder ging dan Leefbaar Rotterdam. Camera’s, preventief fouilleren, huiszoekingen; wie niks te verbergen heeft, heeft niks te vrezen, was het adagium. Maar Mosch loopt er nu tegenaan dat hij niet precies weet wat hij te verbergen heeft of hoe zijn leven er zondag zal uitzien op tv, of jaren later, als alsnog iets opduikt van die diskettes.

Is dat nou ironisch? De ogen van de PvdA’er Jantine Kriens, gewoonlijk Leefbaars tegenstander, schieten vuur. ‘Ik zou geen knip voor mijn neus waard zijn als ik dat ironisch zou noemen. Het is heel naar wat Dries overkomt.’ Ze wrijft hem over zijn rug en legt hem uit hoe hij inzage kan krijgen in wat over hem is opgediept.

Maar Dries heeft het te druk met zijn demonen. ‘Ik ben in elk geval niet vreemdgegaan.’ Maar verder? Hij heeft een strafblad. ‘Praat ik liever niet over’, zegt hij, en vertelt vervolgens hoe hij na twaalf inbraken ’s nachts in zijn snackbar ging slapen en na een worsteling een inbreker in zijn been schoot met een wapen waarvoor hij geen vergunning had. Want Dries kan wel discreet zijn, maar nooit langer dan een minuut.

Hoe dan ook, hij moest achttien jaar geleden 140 uur patat bakken voor een peuterspeelvereniging. Dat had hij Leefbaar verteld, begin 2002, maar de ouders van zijn vriendin niet. Nou, bij deze dan. Zucht.

Sommige dingen weet hij gewoon niet goed meer. Zoals de eerste jaren na terugkomst uit Vietnam, waar hij eind jaren zestig werkte voor Shell. Over syndromen hoorde je in die tijd niemand. Maar er was wel iets mis met hem. ‘Aan de drank, dakloos en zo.’ Hij staart weer in de verte. Heeft de AIVD daar iets opgeduikeld?

Meer over