Purmerend

Veertien maanden geleden verkasten wij van Amsterdam-West naar poldergroeistad Purmerend. We huurden een grote verhuisvrachtwagen van de firma KAV ('Kan Alles Vervoeren') en verlieten de Spaarndammerbuurt....

Natasha Oosten en Purmerend

Van een levendig en kleurrijk wijkje onder de rook van de IJ-havens kwamen we terecht in de eenvormige suburbia van Purmerend, waar ik eerder nog niet dood gevonden had willen worden. Door de naderende komst van ons eerste kind waren wij gedwongen tot deze verrassende move. Amsterdam heeft nog steeds grote woningnood, en het oudbouwwoninkje waar we zaten, nog in onderhuur ook, werd te krap .

Enkele maanden later werd ik moeder van een snoezig meisje met zwart haar en blauwe ogen. Ze is inmiddels bijna 1 jaar oud en kruipt vrolijk rond in onze goed geïsoleerde vierkamernieuwbouwwoning, voorzien van cv, tuin, decoder-tv, kabelinternet en andere gemakken.

De buurt daarentegen stelt niks voor. Winkels, cafés en eettentjes zijn er niet. Er zijn alleen een Shell-benzinepomp en een supermarkt in een loods, een kilometer verderop.

Veel van onze buurtgenoten zijn foute ex-Amsterdammers. Sportschooltypes en dikke, met goud behangen Telegraaf-lezers, kleinburgerlijk en meestal bekrompen tot op het bot.

O Purmerend, jij akelig oord met je lange rijen bij de Aldimarkt en uitpuilende glasbakken. Waar je verdwaalt in de onafzienbare woonwijken, troosteloze straten vol blokkendozen, waar iedereen hetzelfde Ikea-interieur heeft.

Een cynisch commentaar in een landelijk dagblad repte al van de verpurmerendisering van Nederland, deze moderne lelijkheid bedoelend, waarmee kennelijk het hele land intussen is volgebouwd. Net een ongeneeslijke ziekte.

Wij worstelen met aanpassingsmoeilijkheden en denken met weemoed terug aan stadsdeel Westerpark. Het is niet eenvoudig hier leuke mensen te leren kennen. Wat blijft is een bijtend gevoel van leegte en isolement.

Amsterdamse vrienden en kennissen laten het afweten en komen niet langs. De locatie van dit oord vermoeden ze in Siberië. Men beweert wel dat je lot het gevolg is van je eigen keuzen. Wij daarentegen werden onwillig meegesleept en neergeworpen in deze zompige polderklei. Novemberregen klettert uit grijze luchten. Natte kranten en plastic zakken waaien door de lege straten, het lijkt hier altijd zondag, zo saai.

Voor kinderen en honden is het een paradijs. Veilige woonerven, plenty groen en speelplaatsen en altijd frisse lucht. Wilgen, riet en lisdodde langs de slootkanten. Lammetjes en jonge ganzen in de lente en bloemetjes in de wei langs de dijk.

Zo is het leven en niet anders.

Meer over