Punk No Future NU

No Future Nu had iets harder mogen rocken, maar gelukkig sijpelt de liefde voor het onderwerp voldoende tussen Jonkers zinnen door.

Iconische bands als de Sex Pistols of Ramones, die doordrongen tot het bewustzijn van het grote publiek en songs schreven die iedereen kent, leverde Nederland niet.

Een band als de Rotterdamse Rondos, toch een van de meest legendarische, bracht zelfs nooit een officieel studioalbum uit. Mollesters, Bugs, Rakketax, The Tits, wie kent ze nog?

Alleen al daarom heeft het zin: een boek over de punkjaren in Nederland. Historica en punkliefhebber Leonor Jonker schreef het: No Future Nu verschijnt 35 jaar na het beruchte eerste optreden van de Sex Pistols in het Amsterdamse Paradiso (7 januari 1977), dat als oerknal geldt. Volgens de mythe richtte zo ongeveer elk van de zevenhonderd aanwezigen nog dezelfde nacht een punkbandje op. Jonker zou overigens pas tien jaar later worden geboren.

Met No Future Nu wil Jonker méér dan alleen het verhaal vertellen van de eerste Nederlandse punkgolf (en de artistiek vruchtbaardere jaren van postpunk die daarna kwamen). Verstandig, want dat verhaal vertelden Jeroen Vedder en Jerry Goossens in 1996 al eens in hun boek Het gejuich was massaal.

Jonker wil vooral aantonen dat punk nog altijd springlevend is in Nederland. Dan doelt ze op de muziek zelf (ze stelt ze dat die 'niets aan kracht heeft ingeboet', een stelling waar je een aardige boom over kunt opzetten), maar vooral ook op de blijvende invloed die punk heeft op vormgeving, mode en wat dies meer zij.

Jonker herleidt de punkbeweging tot bewegingen als Provo en Fluxus in het decennium ervoor en trekt de lijn door tot de cyberpunk en street art van nu. De historica heeft iets te beweren en dat geeft het boek meerwaarde.

Vooral waar ze de link met het heden legt, overtuigt Jonker: 'Do-it-yourself is een begrip dat niet naar nostalgie smaakt, maar in het digitale tijdperk relevanter is dan ooit tevoren.' Oftewel: niet alle punk van nu klinkt, in enge zin, als punk.

Jonker verdient complimenten voor de grondigheid waarmee ze, overigens zonder volledigheid te pretenderen, te werk ging: bronnenlijst, register, het is allemaal prima verzorgd.

Aan haar op zichzelf prijzenswaardige wil om aan geschiedschrijving te doen, kleeft echter ook een nadeel: de toon is soms wat al te academisch, schools bijna, zeker in de eerste hoofdstukken, en als een punkboek één ding níet mag zijn, is het dat.

No Future Nu had iets harder mogen rocken, maar gelukkig sijpelt de liefde voor het onderwerp voldoende tussen Jonkers zinnen door.

undefined

Meer over