Psychedelica om te ontregelen

'The glassy detached look in the eyes of women performing in pornographic films is a measure of pornography.' Rustig herhaalt het Nederlandse meisje de Engelse woorden van een onzichtbare man achter de camera....

Wieteke van Zeil

Je wordt keihard gevangen in een web van licht en geluid bij binnentreden van galerie Fons Welters. Welkom in Playstation. Nog nooit was het voorportaalvan de galerie zo nadrukkelijk aanwezig. De beelden strekken zich ver uit in de diepte van de galerie . It's playtime for Nathaniel Mellors! De Londense kunstenaar heeft zijn installatie The Pink Mist in Welters' galerie geplant en het lijkt erop dat bedwelming zijn doel is. The Pink Mist is, naar de 'buitenaardse' ervaringen van sf-auteur Philip K. Dick in de jaren zeventig, de psychedelische wolk die neerdaalt op de kunstenaar en die hem zijn creatieve inspiratie geeft. Wees gewaarschuwd.

'Psychedelisch' lijkt in het geheel het verkeerde woord niet te zijn voor de associaties die Mellors' installatie teweeg brengt - en dat ligt nog niet eens aan het opdringerige mengsel van audiovisualiteiten. Het is voornamelijk de stroom aan ontbindende woorden, waar je soms wat uit op kan maken, om het dan weer te verliezen. In het midden van de galerie staat een soort iglo van kranten, wat bij nader inzien een klein altaar blijkt voor de mysterieuze jazzmuzikant Moondog die, ook al in de jaren zestig en zeventig, kort furore maakte. De bezoeker kan in de iglo luisteren naar een interview met de blinde cultfiguur - of toch niet. Mellors is zelf interviewer en geïnterviewde tegelijkertijd - een 'heropvoering' van een imaginaire dialoog, die uitmondt in iets wat nog het meest op sampelen en scratchen lijkt.

Sampelen en scratchen, termen van hiphop-oorsprong , zijn immers ook Mellors' idioom binnengesijpeld. Op verschillende niveaus maakt de kunstenaar er gebruik van - met taal, beeld, maar vooral ook met sfeer. Zoals de aanzwellende kerkklokken in de video Swiss Village, als een motief in een oude Italiaanse film. Zoals het Monty Python-toontje van de 'rock-onderzoeker' in een andere video, of zoals de dwingende stem en grote ogen van een man die maar doorratelt en daarmee doet denken aan de verwrongen schreeuwende gezichten op Tony Ourslers poppen in de jaren negentig. Alleen praat Mellors' man over geïnstitutionaliseerde kunst (totdat de woorden niet meer te ontcijferen zijn). Absurde humor wisselt af met paranoïa, apathie en soms een intens verdrietig geluid .

De kunstenaar snijdt grote thema's aan in een schijnbaar gestructureerd raamwerk, om het vervolgens volkomen te ridiculiseren en ontbinden. Nathaniel Mellors als de beeldende equivalent van een Gonzo-journalist. Kunst, Democratie, Pornografie, Politiek - onder zijn handen vervormt alles.

Meer over