Protocol

In de International Herald Tribune las ik een verontrustend verhaal over Sarkozy die zich ruim een maand geleden achter de schermen van een van die topconferenties vreselijk zou hebben misdragen met betrekking tot het protocol....

Ha fijn, het protocol.

Altijd weer is er een protocol. En altijd moet er dus iemand zijn die dat protocol in elkaar sleutelt. Ooh, wat zou ik dat graag willen zijn. Burgemeester, commissaris van de koningin, dat soort functies ambieer ik ook, maar mijn hart ligt bij het protocol. Vergelijk het met Doekles droom voorzitter van de KNSB te mogen worden.

Sarkozy.

Meneer wilde dus niet als tweede de zaal binnenkomen, achter de voorzitter van de conferentie, de Tsjechische premier, maar uitsluitend als eerste, in ieder geval tijdens het fotomoment.

We hebben er als protocolaristen twintig minuten met verhitte koppen over onderhandeld en toen brak Angela Merkel de boel open door Sarko met een schuine mop aan het blozen en in het gareel te brengen.

Uit hoofde van mijn functie kan ik die grap niet herhalen, maar hoe dan ook: Sarko kreeg zijn zin voor de foto, en nadien, voor het echie, liep hij heupswingend op zijn voorgeschreven plaats.

En dan die Amerikanen met hun Obama.

Overal waar hij ook maar een minuut iets zegt, moeten wij van die autocue-schermen plaatsen. Anders heeft de president geen tekst om op te zeggen. En u zijn welbespraaktheid maar prijzen.

Ja, als je alles voorleest, kan ik het ook. U moet maar eens timen hoe schitterend ritmisch Obama’s sprekende hoofd van links en naar rechts gaat. Nou ja, we hebben het allemaal keurig achter de rug en morgen weer een dag.

Meer over