Prinsessen brengen Andriessen 'uptown'

De dames van Ensemble Electra gaven woensdag een try-out in de Amsterdamse IJsbreker van het multimedia-spektakel waarmee ze volgende week optreden in het Lincoln Center op Manhattan....

Huib Ramaer

In New York was de muziek van Andriessen totnogtoe vooral te horen op het Bang on the Can Festival in Downtown Manhattan. Op veilige afstand van de Amerikaanse muziekelite trof Andriessen daar zijn zielsverwanten.

Uptown willen ze kennelijk niet meer achterblijven. De eerste twee weken van mei zijn er in het Lincoln Center zeven manifestaties rond Andriessen. De titel van het festival ronkt van de offici erkenning: Sonic Evolutions: A Louis Andriessen Festival.

Nederlandse musici zullen het moeten waarmaken. Asko en Schrg Ensemble bijten op 1 mei het spits af met Andriessens Materie in de befaamde Alice Tully Hall. Films over Andriessen belichten zijn leven en werk. Het door Andriessen opgerichte Orkest de Volharding brengt een muzikale biografie in noten. Van het geageerde Workers Union uit 1975, tot de vocale muziek waartoe de veelzijdige jonge zangeres Cristina Zavalloni Andriessen inspireerde. Stemkunstenares Greetje Bijma bevrijdde de componist al eerder van de ketenen van het klassieke vibrato. Met het feestbeest zelf aan de piano zal zij zich uitleven in improvisaties.

Het programma van Ensemble Electra zal het New Yorkse publiek niet vervelen. Film, video en geluidssamples gaan samen met blokfluit, slagwerk, viool en sopraan. Glimmende rokjes en een doordachte regie verlevendigen het toneelbeeld. Electra speelt altijd versterkt. De musici spreken en zingen door zendmicrofoons.

In Andriessens Shopping List of a Poisoner declameren de dames bevallig als Spice Girls curieuze boodschappenlijsten van een gifmengster. '

Salade de penis de phoque', roept sopraan Marijje van Stralen in deftig Frans. De zeehondenpenis keert nogmaals terug in het Engels: '

Seal, Penis shuttle nuclear fuel!'

Gesproken en geprojecteerde woorden vormen een vermakelijke verpakking voor een compositie die lijdt aan anorexia. Slagwerkster Tatiana Koleva ligt ritmisch nagel te scratchen op schuurpapier. Meer heeft de muziek niet om het lijf.

Veel geslaagder is The New Math(s). Andriessen maakte voor Electra een bewerking van zijn muziek bij de gelijknamige film van Hal Hartley. Het bamboefluitachtige geluid van de traverso die Susanne Borsch bespeelt, vormt een contrapunt met de Aziatische actrice op het witte doek. De acteurs worden opgejaagd door elkaar en door de voorttikkende tijd. Viool en fluit verbeelden dit op het podium met elkaar najagende muzikale motieven.

Tatiana Koleva's uitvoering van Workers Union imponeert het meest. In overall met pet voor een steiger staat ze superstrak te slaan op triplex kisten, bongo's en metaal. Met de soundtrack ontstaat een opzwepend heavy metal-effect. Part man, part machine lijkt ze de arbeidersvariant op Paul Verhoevens Robocop.

Voorlopig wint de pure muziek het nog van de nieuwe media. En Andriessens oude stukken verbleken geenszins bij de nieuwe.

Meer over