Prima acrobaten hadden beter verhaal verdiend

De producent had een prachtonderwerp in handen: hoe een van de chicste bordelen de nek werd omgedraaid, maar door het magere script krijgen de spelers geen kans zich te profileren.

PATRICK VAN DEN HANENBERG

Direct na het verschijnen van de memoires van Yab Yum- eigenaar Theo Heuft stond producent Henk van der Meijden bij de schrijver op de stoep om de theaterrechten van het boek te kopen. Daarmee had hij een prachtonderwerp in handen: hoe een van de chicste bordelen ter wereld de nek werd omgedraaid door de Amsterdamse onderwereld, die het etablissement tot haar clubhuis had gemaakt. Na veel gezwoeg in veel te korte tijd met veel te weinig try-outs is Yab Yum echter een rommelige show geworden, waarin het prachtige onderwerp de nek is omgedraaid.

De producent heeft een groot theaterthart. Daar is ruimte voor ballet, musical en circus. In Yab Yum heeft hij alle genres een plekje gegeven, en er ook - in de persoon van Richard Groenendijk als barman John - nog een stevige scheut cabaret/stand-up comedy aan toegevoegd. Met een heel positieve instelling kun je het eindproduct een fleurige revue noemen, maar treurig ratjetoe is een betere omschrijving. Dat hapsnapgedoe wordt nog versterkt door het ontbreken van originele muziek van één hand. Dan horen we een Frans chanson, dan een oud Hollandse kraker en dan weer wat klassieke Amerikaanse showmuziek, terwijl de circusartiesten uit Rusland/Oekraïne hun eigen cd'tje hebben meegenomen.

Scriptschrijver/regisseur Dick van den Heuvel (die met onder meer Route 66 en Ramses heeft bewezen een degelijk stuk te kunnen schrijven) is er niet in geslaagd om van Yab Yum een aantrekkelijk geheel te maken. Vrijwel alle spelers - van de meisjes tot de crimineel en eigenaar Heuft - krijgen hun eigen bio-momentje, maar geen enkel personage komt tot leven. Het komt geen moment onder de huid. De clichés rijgen zich aaneen, er zijn vrijwel geen dialogen die blijven hangen en van de glorietijd van Yab Yum, voordat de criminelen er de dienst uitmaakten, krijgen we bitter weinig te zien. De circusnummers moeten de erotiek uitbeelden, maar dit verhaal verdient toch wel iets meer dan de symboliek die deze (overigens geweldige) acrobaten in hun acts leggen.

Door het broodmagere script krijgen de spelers ook geen kans om zich te profileren. Richard Groenendijk onttrekt zich nog enigszins aan de malaise door zijn eigen plan te trekken en als Richard Groenendijk in een glitterpak op het toneel te gaan staan. Maar Annick Boer (als het liefje van de schurk), Nelly Frijda (als de oude rot in het vak waar de meisjes terecht kunnen) en Rutger Le Poole (als Heuft) lopen er verloren bij. Datzelfde geldt voor Bas Muijs als crimineel Kees. Het heeft alles met zijn (gebrek aan) kwaliteit te maken. Hij kan schreeuwen wat hij wil, en nog zo'n mooi gangsterpak (van Jan Aarntzen) aantrekken, maar angstaanjagend wordt hij nimmer. Hij lijkt zelfs te schrikken als er een pistool in zijn binnenzak blijkt te zitten.

De producent maakte in de aanloop naar de première van Yab Yum de vergelijking met de films Moulin Rouge en Burlesque en het werk van Fellini. Laat u zich door deze reclameteksten niet misleiden.

Recensies

undefined

Meer over