Priem wil ploeg rond talentrijke Deen bouwen Hamburger heeft het in zich een grote te worden

Hij is één van die erfgenamen van Miguel Indurain die geduld moeten betrachten zolang de heerser van de Tour de France zijn rijk wenst te laten voortbestaan....

Van onze verslaggever

Jaap Visser

PARIJS

Bo Hamburger, van 24 mei 1970, is een nuchtere, verstandige jongen. Hij weet heel goed wat hij kan, veel, maar hij weet nog beter wat hij niet kan, volgend jaar al een grote ronde winnen. Hij fietst vanaf zijn prille jeugd, maar wielrenner is hij pas sinds de Giro d'Italia van dit jaar. 'Daarin heb ik leren afzien. Sinds de Giro weet ik wat pijn lijden is. Het was de leerzaamste ervaring van mijn carrière.'

Cees Priem wil TVM om hem heen gaan bouwen, want de ploegleider beschouwt Hamburger als een potentiële Tourwinnaar. Straks, als de erfenis van Indurain vrijkomt, moet het hardingsproces van het Deense talent zijn voltooid. Hamburger vindt het geen beangstigende gedachte dat in hem de onbetwiste kopman van TVM wordt gezien, zolang ze maar niet verwachten dat hij ooit zo goed als Indurain zal worden.

Met zijn ranke, niet al te lange lijf zal hij immers nooit zoveel kracht kunnen opwekken als Indurain met diens machtige spierbundels. Bo Hamburger moet het hebben van zijn sterke wil en veelzijdigheid. Hij heeft geen uitgesproken specialiteit, maar ook nauwelijks tekortkomingen. Hij kan aardig meekomen in een jagend peloton, hij kan aardig tijdrijden en aardig klimmen. En als hij in alles nog wat verbetert, zodat hij aardig goed wordt, dan hoort hij straks bij de top.

Bo Hamburger vindt het een geruststellende gedachte dat zijn ploegleiders Priem en Adje Wijnands zo veel van hem verwachten. 'Ik raak er niet van in de stress. Het motiveert mij alleen maar. Als andere jongens zeggen dat ze in dienst van mij zullen rijden, dan kan ik net even wat meer. Het geeft me kennelijk een kick waardoor ik dieper kan gaan.'

Dat hij wielrenner zou worden, was min of meer genetisch bepaald want in de families van zijn beide ouders draait veel om de fiets. Zijn vader koerste zelf en is voorzitter van ABC, de Arbeider Bicycle Club, terwijl zijn moeder binnen de Deense bond de belangen van het vrouwenfietsen behartigt.

Omdat hij als amateur opmerkelijk presteerde in Spaanse etappekoersjes toonden Clas en Amaya in 1991 belangstelling voor Bo Hamburger. Maar het werd TVM omdat Jesper Skibby ploegleider Priem op zijn beloftevolle landgenoot wees. Hamburger twijfelde geen moment en liet zich inlijven door de Nederlandse profploeg. 'Omdat ik dan niet hoefde over te stappen naar een land met een totaal andere cultuur en taal.'

Hij vestigde zich met zijn vriendin in België en zocht, op aanraden van zijn ervaren Deense ploegmaat Dag-Otto Lauritzen, contact met de Vlaamse conditietrainer Lüdwig Vandeputte.

'Bij hem voel ik mij op m'n gemak. Een jonge renner raakt wel eens in de war als hij wat minder presteert. Dan gaat hij piekeren: train ik te weinig of juist te veel. Vandeputte houdt mij in balans. Door hem presteer ik minder wisselvallig.'

Met Bjarne Riis, de eerste Deense Tourrenner op het erepodium in Parijs, heeft hij het tijdens de Franse ronde wel eens over trainingsmethodieken gehad. Routinier Riis heeft hem wijs willen maken dat je pas in Italië een echte wielrenner kan worden. In Italië is volgens Riis alles beter, het weer, de trainingsparkoersen en vooral de medische begeleiding.

Maar wat voor Riis geldt, hoeft nog niet voor Hamburger te gelden. 'Laat hem gelukkig zijn bij z'n Italiaanse ploeg, ik ben het bij m'n Nederlandse. Ik weet precies wat ik wil en wat ik nodig heb om verder te komen. Bij TVM kan ik dat krijgen.'

Priem en Wijnands willen Erik Breukink aantrekken als een soort fietsende mentor die Hamburger verder kan helpen in het tijdrijden. 'Maar', zegt Priem, 'het belangrijkste is dat we straks een paar man om Bo heen kunnen zetten zodat hij niet te snel alleen komt te zitten als het bergop gaat. We gaan in elk geval twee klimmers kopen.'

In zijn eerste Tour finishte Hamburger als 31ste, vorig jaar haalde hij net de top-twintig en zijn zeventiende plaats van dit seizoen beschouwt Priem als 'veelbelovend'. 'Bo heeft een half jaar lang met blessures lopen sukkelen en is pas na Italië een beetje in vorm gekomen. Hij was deze Ronde nog lang niet op z'n best, heeft alles alleen moeten doen en dan toch bij de eerste twintig rijden, dat belooft wat. Binnenkort valt een hele generatie ronderenners weg en dan zal het opeens hard gaan met Bo. Zijn aanvallende manier van koersen, zijn wilskracht en zelfvertrouwen kunnen hem volgend seizoen al bij de eerste vijf in de Tour brengen.'

Hamburger zelf houdt het voorlopig op een plaats bij de eerste vijftien, niet omdat hij twijfelt aan zijn capaciteiten, maar omdat hij heeft ervaren dat je als aankomende klassementrenner in de Tour moeilijk je eigen plan kunt trekken. Vorig jaar kon hij de etappe Poitiers-Trélissac winnen omdat er niet zo op hem werd gelet, maar nu gunden ze hem geen millimeter ruimte.

Dat was eigenlijk ook wel logisch, want als hij demarreerde, sprongen er meteen jongens mee die een goed klassement kunnen rijden. En als die er vandoor willen dan weren de grote mannen zich en is zo'n vluchtpoging tot mislukken gedoemd. Eigenlijk kwam het er dus op neer dat als Hamburger er vandoor wilde Indurain daar een stokje voor stak.

En Indurain mag dan de Grote Zwijger worden genoemd, het peloton heeft een heilig ontzag voor de Spaanse geweldenaar en zijn Banesto's. 'Indurain wordt gezien als de leider, of hij dat nu wil of niet, daar kan hij gewoon niet onderuit. Indurain beschikt over een geweldig sterke ploeg en bluft iedereen af met zijn imponerende manier van fietsen. Zoals in die rit naar Luik, toen hij het peloton kraakte met een enorme versnelling. Ieders mond viel open van verbazing en we zeiden tegen elkaar: die gaat weer de Tour winnen, daar kunnen wij niks tegen doen.'

Maar wie geluk heeft en een keer weg kan glippen in een goede ontsnapping staat zomaar op het podium. 'Kijk naar Zülle, die heeft een superdag, Indurain laat 'm gaan en hij wordt tweede in de Tour.'

Zo'n dag hoopt Hamburger volgend jaar ook eens te mogen beleven. Zijn hardingsproces is nog niet voltooid, maar sinds de Giro van dit jaar voelt hij zich sterk genoeg om de zware kastijding van een solo in de bergen te kunnen volbrengen.

Nauwelijks hersteld van de operatie die hem van een slepende liesblessure afhielp, fietste hij in Italië dagenlang vlak voor de bezemwagen. 'Dat was fysiek en mentaal loodzwaar. Er waren momenten dat ik m'n fiets wilde wegsmijten. Maar ik heb doorgezet en dat heeft mij als renner gevormd. Door de Giro heb ik nu het gevoel dat ik de hele wereld aankan.'

Meer over