Potje aardbeien als afscheid van Mauritshuisdirecteur Duparc

BEELDENDE KUNST Johannes Vermeer is wel eens vergeleken met Piet Mondriaan. Vlakverdeling, kleur, eenvoud, zo ver staan de kunst van de 17de-eeuwse en de 20ste-eeuwse kunstenaar niet van elkaar af, argumenteerde onder meer oud-directeur Rudi Fuchs van het Stedelijk Museum wel eens....

Wieteke van Zeil

Coortes stillevens zijn zo verstild, dat ze de andere, bekendere stillevenschilders uit de Gouden Eeuw bijna tot lawaaischoppers maken. Hij bracht het afgebeelde tot een absoluut minimum terug: een potje aardbeien, een takje bessen, of een paar schelpen, op een stenen tafelblad tegen een donkere achtergrond. Af en toe staan er meer soorten fruit op, maar meestal niet meer dan één. Die zijn ook de mooiste.

Het onderwerp heeft zich bescheiden teruggetrokken, en een soort abstractie ontstaat, omdat de kleuren, lijnen en compositie evenveel aandacht trekken. Alles is in evenwicht. Coorte schilderde niet eens altijd correct, maar wist wel details aan te brengen die je echt bedriegen; de matte fluweligheid van een perzik, wit uitgeslagen druiven of de adertjes in een kruisbes.

De tentoonstelling is niet alleen een ode aan Coorte, maar ook aan de net vertrokken directeur Frits Duparc. Het wordt als zijn afscheidstentoonstelling geafficheerd, hoewel zijn echte slotakkoord natuurlijk de grote portrettententoonstelling Hollanders in Beeld van vorig jaar oktober was. Ook was er slechts vijf jaar geleden een Coorte-tentoonstelling in het Centraal Museum in Utrecht. Opnieuw zo veel aandacht voor deze schilder, die prachtig schilderde maar wel een heel beperkt repertoire had, is dus een beetje vreemd. Al maakt dat voor liefhebbers natuurlijk weinig uit.

Wieteke van Zeil

Meer over