Pop The Mad Trist ***

Komt qua overtuigings- kracht redelijk in de buurt van De Staat.

MENNO POT

Elf uur. Het optreden van The Mad Trist in de bovenzaal van het Amsterdamse Paradiso zit erop. Frontman Arthur von Berg haalt een papiertje uit zijn zak, waarop hij de namen heeft geschreven van wat mensen die hij wil bedanken, zoals dat gaat bij een albumpresentatie.

Het tweede album Animals & Acrobats van de Limburgse rockband verscheen twee weken geleden, maar is vanavond, bij het begin van de korte clubtournee, officieel ten doop gehouden.

Eén van Von Bergs bedankjes geldt de chauffeur die een buslading vrienden en fans vervoerde van Maastricht naar Amsterdam, waar het plaatselijke publiek het toch wat liet afweten. De Limburgers maakten de avond, springend en dansend voor het podium.

Alleen al daarom was het leuk om erbij te zijn, nog los van het feit dat The Mad Trist zich tot een goede live-band heeft ontwikkeld: mooi grommend gitaargeluid, zelfbewust strakgetrokken door een nieuwe ritmesectie bestaand uit bassist Ed van Hees en de bijzonder sterke drummer Roy Moonen, die The Mad Trist extra stootkracht heeft gegeven. Ook fijn: een frontman met een soepele stem en een effectieve lichtshow.

The Mad Trist is zo'n band uit het deel van de Benelux waar de g zacht is maar de rock hard. Net als bij De Staat (Nijmegen) maar ook Triggerfinger (Antwerpen) is de invloed van Queens of the Stone Age evident: veel riffs, veel breaks, veel ritmiek en dynamiek.

Het probleem met dat geluid: men vergeet nog wel eens al die breaks, wendingen en melodieuze flarden tot een werkelijk doorwrochte song te smeden.

In het geval van The Mad Trist staan er daarvan meer op Animals & Acrobats dan op debuut Pay The Piper (2010), al mag het aantal nog altijd wat omhoog. De grootste winst is de geboorte van een liedje als Pie in the Sky, een aangenaam swingend en relatief lichtvoetig moment in het repertoire. Net toen in Paradiso het adjectief 'eenvormig' zich opdrong, kwam het voorbij.

Voeg daar sterke songs als Lack of Light en de betere composities van het debuut aan toe (zoals Juvenile) en je hebt een optreden dat qua overtuigingskracht aardig in de buurt komt van De Staat.

Daarom is het jammer dat de clubtournee die in Paradiso begon vooralsnog zo kort is. De lijst van Nederlandse podia die The Mad Trist nog niet geboekt hebben, is onbegrijpelijk lang, terwijl de band in Amsterdam de status van twijfelgeval ruim ontsteeg.

undefined

Meer over