Politieke misdaad loont nog steeds

DE BEJAARDE despoot moet ervan genoten hebben, daar in zijn massief betonnen partijhoofdkwartier aan de Rotten Row in Harare. Ten derde male waren er in Zimbabwe tussentijdse verkiezingen, ten derde male zegevierde Robert Mugabe met zijn Zanu-PF....

Hans Moleman

De winst die de Zanu het afgelopen weekeinde boekte in het district Bindura is op zich niet zo opzienbarend. Het platteland daar is traditioneel een bolwerk van Mugabe.

Vorig jaar bij de parlementsverkiezingen had de partij Bindura ook al gewonnen. Dus toen Zanu-kopstuk Border Ghezi zichzelf enige tijd terug met zijn auto te pletter reed en er een nieuwe verkiezingsronde in zijn kiesdistrict nodig was, wist de oppositie hoe de verhoudingen lagen. Ghezi had 13.329 stemmen gekregen, ruim tweeduizend meer dan de Beweging voor Democratische Verandering (MDC).

Toch moet oppositieleider Morgan Tsvangirai lelijk zijn geschrokken van de nieuwe uitslag: Zanu 15.864 stemmen, MDC 9.956. Een eclatante zege voor de oude vos Mugabe.

Volgens politieke analisten in Harare duiden de drie districtszeges op rij erop dat de Zanu resultaat boekt met haar alles-of-niets-strategie van brute intimidatie en illegale landbezettingen. In het district Bindura bijvoorbeeld werden tot dusverre vierduizend kleine boertjes overgeplaatst naar onteigend blank land. Dat land blijft echter eigendom van de regering, dus dan wil je wel Mugabe stemmen. En met voortdurende arrestaties van oppositiekader maakte de Zanu twijfelaars duidelijk dat hun leven niet veilig is als ze de MDC steunen.

De cynische campagne (de Zanu beschuldigt de oppositie steevast van het 'uitlokken' van geweld) begon al begin vorig jaar, toen de partij eerst een referendum over herziening van de grondwet verloor en vervolgens bij de parlementsverkiezingen de MDC slechts dankzij het Britse districtenstelsel achter zich wist te houden.

Daarna ging de stormvlag aan de Rotten Row omhoog. Inmiddels is Zimbabwe dankzij een rare grijsaard die allang met pensioen had gemoeten een tragisch voorbeeld geworden van verrot bestuur in Afrika. Eens een redelijk welvarende, veelbelovende natie, nu bijna failliet, rechteloos, met een gestaag verpauperende bevolking. Er worden zelfs voedseltekorten gevreesd, eind dit jaar, omdat de ordeloze 'herverdeling' van land van enkele duizenden grote blanke boeren aan honderdduizenden arme zwarte keuterboertjes de productie van mais en graan een lelijke knauw geeft.

Robert Mugabe maalt er niet om. Hij is bezig met 'de tweede bevrijdingsstrijd', hij heeft gezworen dat de oppositie nooit aan de macht zal komen. Als Tsvangirai hem bij de presidentsverkiezing mocht verslaan, dan zullen zijn milities, de zogenaamde oorlogsveteranen, de wapens oppakken en de 'marionetten van de blanken' alsnog verslaan.

Wie nu nog denkt dat dit alleen maar retoriek is, vergist zich. Mugabe en zijn kring van hardliners hebben de afgelopen anderhalf jaar hun ware gezicht getoond: het zijn pathologische machtswellustelingen die menen dat het mooie land tussen de Limpopo en de Zambezi hun exclusief, persoonlijk eigendom is.

De repressie spreekt voor zich. Alles en iedereen die het waagt de regering te bekritiseren wordt hard aangepakt. Naar de rechterlijke macht wordt niet meer geluisterd, 'vijandige' rechters worden vervangen, leden van de oppositie worden mishandeld en vermoord, drukpersen van onafhankelijke media opgeblazen, buitenlandse correspondenten wordt het werken praktisch onmogelijk gemaakt, buitenlandse hulporganisaties worden geïntimideerd.

Tegelijk wordt het rapalje, de oorlogsveteranen, vertroeteld. Logisch, want deze Afrikaanse bruinhemden knappen al het vuile werk op straat op. Zoals de politieke heropvoeding van het gewone volk, indien het tekenen van sympathie voor de MDC vertoont. Urenlang gedwongen worden leuzen te schreeuwen over de grootheid van De Leider, in onvervalst Noord-Koreaanse stijl.

Een denktank in Brussel bepleitte onlangs internationale isolering van Mugabe, à la Milosevic, om te voorkomen dat de ellende voortduurt. Zuid-Afrika zou het voortouw moeten nemen maar president Mbeki, de man van de Afrikaanse renaissance, is zwalkende, om over de rest van Afrika maar te zwijgen. Zo blijft Zimbabwe een land waar politieke misdaad loont, en Afrika een tamelijk hopeloos werelddeel.

Meer over