Poëtische, open ontboezemingen * * * *

Witte wuivende jurken, besmeurd met menstruatiebloed, maken verhalen los over vruchtbaarheid en verlies.

Water Children

Regie Aliona van der Horst.

In 5 zalen.

Dat documentairemakers zich, soms jarenlang, onderdompelen in een onderwerp is nooit toeval. Maar over hun persoonlijke motivatie hoor je ze in de films zelf zelden - tenzij de documentaire in kwestie een ego-document is. In Water Children besluit regisseur Aliona van der Horst (Voices of Bam, Boris Ryzhy) wel met de billen bloot te gaan - na enig aandringen van haar hoofdpersoon.

Want de Japans-Nederlandse pianiste Tomoko Mukaiyama voelt ook wel aan dat Van der Horst niet zomaar wilde filmen bij het tot stand komen van haar kunstwerk Wasted, een soort kathedraal van zo'n 12.000 wuivende witte jurkjes die in de kern zijn besmeurd met menstruatiebloed. Van der Horst, wier intieme drijfveren pas voorzichtig aan het einde onthuld worden, filmde de voorbereidingen en toont de reactie van de bezoekers in het kleine dorp waar Mukaiyama haar fascinerende project voor het eerst toonde. Het is een requiem voor het leven dat er had kunnen zijn, maar is weggespoeld, filosofeert een Japanse boer die de tentoonstelling bezocht in de documentaire. De vrouwelijke bezoekers mogen een jurk meenemen om thuis zelf met bloed te besmeuren, als zij hun gevoelens bij dat ritueel daarna daarbij met Mukaiyama willen delen.

Van der Horst filmde ook deze ontboezemingen, later bij hen thuis, en ze zijn zonder uitzondering poëtisch, melancholisch, filosofisch en verrassend open zijn, zeker naar Japanse gebruik. Menstruatiebloed is het symbool voor het vrouwelijk mysterie, het leven zelf, voor vruchtbaarheid en verlies.

Is het Mukaiyama's kunst die de dichters in mensen wakker maakt of is het de intimiteit die Van der Horst weet te creëren, die de verhalen bovendien prachtig illustreert, structureert en voorziet van een emotionerende climax? Door zelf een stem in de documentaire te worden, geeft ze het antwoord. En door Mukaiyama kan zij haar persoonlijke verhaal niet professioneel wegdrukken. Een prachtige paradox: door zichzelf een prominente plaats te geven, cijfert ze zichzelf juist weg in deze bitterzoete documentaire. FS

undefined

Meer over