Poepie

ik, arthur van amerongen

Dat mijn mobiele telefoon in de poepdoos viel, was achteraf een voorspelling van het lot. In de Konijnenvallei heerste een oudtestamentische duisternis en ik moest op de tast en door de modder naar mijn datsja. Zonne-energie is leuk als de zon schijnt, maar na een dag regen waren de batterijen in het stroomkot leeg. De volgende ochtend ging ik verhuizen. Omdat ik geen rijbewijs heb, zou Knipperlichtje mij en de drie honden de volgende ochtend naar de andere kant van de Algarve vervoeren. Bij kaarslicht zoop ik twee flessen wijn leeg en viel in slaap. Ik droomde dat ik met een uzi Duitse kabouters aan flarden schoot.

Badend in het zweet werd ik wakker van gebonk op de deur en hysterisch geblaf. De wietmaffia! Mijn laatste uur had geslagen maar het bleek Knipperlichtje te zijn, goddank met een auto.

'Arturo, je weet dat ik dit enkel en alleen voor de honden doe, zonder die beestjes waren we vier jaar geleden al uit elkaar gegaan.'

'Heb je de wegenatlas bij je, mi amor? Laat het kaartlezen maar aan mij over, jij moet op de weg letten en met Raya, Tita en Jamba hijgend in je nek wordt dat nog een hele klus.'

'Dus jij denkt dat ik geen kaart kan lezen, imbécil?'

Na enig onvermijdelijk damage control vertrok de karavaan, met een trio blaffende honden aan boord. Het kon natuurlijk altijd erger: negen maanden geleden verhuisden we van Paraguay naar Portugal, met vijf honden en een tussenstop in Santa Cruz de la Sierre in Bolivia. Op die luchthaven kregen we een epische ruzie toen ik zei dat het wellicht een goed idee was om de honden als drugskoeriers te gebruiken, na alles wat ik voor ze had gedaan. Dit transport daarentegen verliep praktisch vlekkeloos: ter hoogte van Faro had Jamba een dampende drol gekakt in de gloednieuwe Megane en Tita mijn schaarse bezittingen ondergekotst.

De film leek toch een happy ending te krijgen. Ik zat op het het brandschone toilet van mijn nieuwe woonstee aan zee en riep enthousiast tegen mijn zojuist geproduceerde ontlasting: 'Poepie! Vanaf nu wordt alles beter!' De bolus antwoordde: 'In je dromen, Arturo, ik vertrek overmorgen naar Madrid, voorgoed.' Het was de stem van Knipperlichtje, die meters verderop in de huiskamer zat. Ik rolde bijna van de pot en dacht: eres una mierda de mujer, maar zweeg. En trok wijselijk door.

undefined

Meer over