Plunderen tot er niets meer over is

De veelheid aan beelden, bewegingen, kopieën, fo-to's, teksten, gestaltes en herinterpretaties valt als een broos netwerk uiteen.

ANNETTE EMBRECHTS

Grappige titel heeft de nieuwe voorstelling van de Vlaamse choreograaf, filmmaker en fotograaf Wim Vandekeybus, die dit jaar zijn zilveren jubileum viert. Booty Looting betekent zo veel als 'andermans buit stelen' oftewel: 'jatten van een dief'. En dat is, als we de twee uur durende anarchistische performance mogen geloven, net zo goed van toepassing op ons geheugen als op kunst.

Om ons iets te herinneren 'stelen' we beelden uit bronnen, die zelf ook weer putten uit 'gestolen informatie'. Wat we aanzien voor ware herinneringen, is een mengsel van realiteit en fictie. Vandaar dat op de scène een opdringerige fotograaf rondwaart, wiens (prachtig vertekende) close-ups direct op groot scherm verschijnen. Hij bevriest het heden - realiteit - maar vertekent onze herinnering aan de betreffende scène-fictie.

Net als herinneren is ook kunst een dubbele vorm van plunderen: kunstenaars stelen van voorgangers die zelf ook weer 'stalen'. De vier dansers en twee acteurs leggen geregeld hun hoofd onder een kopieerapparaat. Soms vallen ze daarna dood neer: kopiëren is ook killen, verslinden.

Spreekstalmeester Jerry Killick pepert ons deze weinig nieuwe filosofische reflectie via een microfoon in, nogal opzichtig. Hij laat bijvoorbeeld een iconische scène (1974) naspelen uit de kunstgeschiedenis: Joseph Beuys, opgesloten in een galerie, belaagd door een coyote. De prairiewolf wordt hier vertolkt door vier dansers die Killick in zijn wigwamdeken bedreigen. Deze 're-enactment' voert hij vervolgens nog heftiger uit, geen 2.0-versie maar een 'extreme' modulatie.

Hetzelfde doen ze met de grote grijzende actrice Birgit Walter. Haar biografie wordt vaaglijk vermengd met mythes over Beuys, sjamanisme, Medea en indianen. In badjas zwalkt ze over het podium, om zich telkens onder het 'kopieerapparaat' te vermenigvuldigen. Ondertussen manipuleert gitarist Elko Blijweer zijn instrument tot een wispelturige soundtrack en storten de dansers zich geregeld in impulsief veerkrachtige dansscènes, lustig kopiërend uit breakdance en hiphop.

De veelheid aan beelden, bewegingen, kopieën, foto's, teksten, gestaltes en herinterpretaties valt echter als een broos netwerk uiteen. Booty Looting duurt te lang, is te veel verhandeling, te weinig choreografie en mist een echt pakkende performance. Doordat ze elkaar voortdurend wegduwen, vreten de zes performers elkaars aanwezigheid op. Zo blijft er in herinnering weinig buit over.

undefined

Meer over