PLATEN: POP

terug met 'Vibrator'..

GERT VAN VEEN

Trent d'Arby keert

en nieuwe look

Terence Trent d'Arby: Terence Trent d'Arby's Vibrator. Columbia 478505 2.

De lange, donkere haren hebben plaatsgemaakt voor een kort peroxide-kapsel: Terence Trent d'Arby keert terug aan het popfront, en probeert het nog een keer met een nieuwe look. Op de hoes van zijn nieuwe plaat staat hij afgebeeld als een engel, al is hij ondeugend genoeg om zijn vierde album Terence Trent d'Arby's Vibrator (batteries included) te noemen.

De single Holding on to you is al een hitje, hoewel het valt te betwijfelen of hij ooit nog het succes van zijn debuutplaat Introducing the hardline according to Terence Trent d'Arby uit 1987 zal benaderen. Na door de Britse pers eerst naar voren te zijn geschoven als het grootste talent van de late jaren tachtig, lieten de media hem bij het verschijnen van zijn tweede album even hard vallen als ze hem eerst omhooggeschreven hadden. Zijn carrière als 'Engelands antwoord op Prince' liep zo'n deuk op, dat hij nog altijd bezig is weer omhoog te klauteren uit het diepe dal. Vibrator is een dappere poging, waarmee de maker zijn meest volwassen album heeft gemaakt. Songmateriaal en produktie zijn beter dan zijn eerdere platen (ook het overschatte debuut), terwijl Terence Trent d'Arby ook als zanger meer indruk maakt dan voorheen: zijn soul-stijl heeft beduidend meer diepte gekregen.

The Joykiller: The Joykiller. Epitaph E 86451-2.

SNFU: The one voted most likely to succeed. Epitaph E 86441-2.

Het Epitaph-label, in de belangstelling door het succes van Offspring, presenteert twee nieuwe troeven: The Joykiller en SNFU. De laatste groep is een oudgediende van het hardcore-gitaarfront, die met The one voted most likely to succeed zijn zesde plaat aflevert. Het Canadese gezelschap klinkt als altijd hard en snel, maar het songmateriaal blijft een beetje gewoontjes. Opvallender is het debuut van The Joykiller, de nieuwe groep van zanger Jack Grisham. Hardcore-punkers van de eerste generatie herinneren zich hem misschien nog van de Californische hardcore-band True Sounds Of Liberty (TSOL), maar in zijn nieuwe groep klinkt Grisham allesbehalve als een oude punker, die zo nodig nog een keer zijn kunstje wil doen. Integendeel, The Joykiller is een energieke plaat met puntige punkpop, die heftig en helder uit de speakers knalt. De plaat werd geproduceerd door Thom Wilson, die eerder met Grisham werkte in diens TSOL-periode, en naam maakte als producer van Offspring.

Bob Dylan: MTV Unplugged. Columbia 478374 2.

Bob Dylan Unplugged. Dylans muziek valt van nature al in de 'unplugged'-categorie, zodat dit album de oude bard laat horen zoals hij al jaren klinkt. Het repertoire is een afspiegeling van de concerten van zijn 'Neverending'-wereldtour: een verzameling greatest hits met onder meer All along the watchtower, The times they are a-changin', Knockin' on heaven's door en Like a rolling stone.

A.J. Croce: That's me in the bar. Private 01005 82127 2.

Het valt niet mee om op te vallen in de overbevolkte wereld van singer-songwriters. Dat A.J. Croce daar toch in slaagde met zijn in 1992 verschenen debuutplaat was niet alleen te danken aan de kwaliteit van zijn songs of zijn diep raspende stem, maar ook aan het feit dat hij een gevoelige snaar trof bij een publiek dat was opgegroeid met de Amerikaanse muziek van de vroege jaren zeventig - van Randy Newman tot Little Feat en The Band. Toch is Croce niet van die generatie, sterker nog: de 23-jarige zanger-pianist lag nog in de wieg toen de eerste klassiekers verschenen in het genre dat hij nu doet herleven. That's me in the bar, Croce's tweede album, klinkt alsof de plaat zo'n twee decennia geleden werd opgenomen: zowel songmateriaal als produktie grijpen terug op de seventies-sound en de Amerikaanse songtraditie van folk en jazz tot rhythm 'n blues en New Orleans. Croce heeft een schare oude rotten om zich heen verzameld, van David Hidalgo (Los Lobos) tot Bill Payne (Little Feat) en drummer Jim Keltner, die het album produceerde, en het die heel herkenbare, ouderwetse sound heeft meegegeven.

Various: Lucid Interval volume one. Lucid Interval LI OO1 CD.

De Mazzo in Amsterdam vierde deze week zijn vijftienjarige verjaardag met een feestprogramma, waarin onder meer het Lucid Interval-label ten doop werd gehouden. Lucid Interval volume one is een selectie live-tracks van Mazzo-concerten die het afgelopen jaar werden gehouden tijdens de Lucid interval-avonden van Steve Green. De Engelse dj was een van de eersten in Amsterdam die een podium boden aan elektronische groepen, en deze cd is een fraaie compilatie van het beste wat de progressieve voorhoede van de elektronische underground live doet. Hoewel het Warp-label dwars lag, en geen toestemming gaf voor het publiceren van opnamen van onder meer Autechre, is het alsnog een bijzondere collectie geworden. Met uitzondering van de ambient-dub van Zion Train is het grootste deel van de muziek afkomstig uit België (het R & S-label, vertegenwoordigd met Outlander, Source Experience en Tournesol) en Nederland, dat met onder anderen Human Beings (de opener Necronomicon), Random XS en Max 404 bewijst dat de elektronische live-muziek volwassen is geworden. GvV

Meer over