PLATEN: POP

Pearl Jam vindt..

GERT VAN VEEN

steeds beter

zijn eigen weg

Pearl Jam: No Code. Epic EPC 484448 2.

In het kielzog van het immense succes van Nirvana's Nevermind-album (1991) brak Pearl Jam door naar het grote publiek. De groep van zanger Eddie Vedder bleef altijd de tegenhanger van Nirvana, tot deze groep uit elkaar viel na de zelfmoord van zanger Kurt Cobain.

In het post-grunge-tijdperk moet Pearl Jam zijn eigen weg zien te vinden, maar dat gaat het kwintet goed af op het vierde door Brendan O' Brien geproduceerde album No Code. Het is een plaat met scherpe contrasten. Harde gitaarsongs staan tegenover introverte akoestische stukken, maar beiden zijn goed met elkaar in balans. Pearl Jam heeft zijn inspiratie voor het songmateriaal uit een breed gebied geput, van punk en metal tot rootsstijlen (semi-akoestische, country-getinte stukken als Around the Bend), terwijl de invloed van de eerdere samenwerking met Neil Young doorklinkt in nummers als Smile; zowel de lome groove als de mondharmonica is regelrecht ontleend aan het werk van de oude meester.

Throwing Muses: Limbo. 4AD CAD 6014 CD.

De Throwing Muses waren een van de eerste Amerikaanse gitaarbands die hun succes hadden te danken aan de steun van het Engelse 4AD-label. Het trio rond zangeres-gitariste Kristin Hersh heeft heel wat bezettingsweën waarmee ze bekend werd, en de traditionele songvorm. De songs klinken als een klok, de productie is helder, Hersh zelf toont zich in blakende vorm. Limbo is daarom ook een van de betere Throwing Muses-platen, en de beste van de afgelopen vijf jaar.

Vrijdag 13 september is Throwing Muses op Crossing Border in Den Haag.

Sebadoh: Harmacy. City Slang EFA 04983-2.

Robert Pollard: Not in my Airforce. Matoador. Ole 215-2P.

Bands als Pearl Jam mogen dan wel de meeste platen verkopen, de Amerikaanse gitaar-underground kent eigenlijk veel interessantere bands. Zoals Sebadoh - het trio Lou Barlow, Bob Fay en Jason Loewenstein - dat met Harmacy (verschenen op Subpop, het label dat de grunge-stijl zo ongeveer uitvond) een bijzonder goed album heeft gemaakt. De drie bandleden leverden ieder composities voor de plaat, en met name Lou Barlow en Jason Loewenstein tonen zich componisten van formaat, die elkaar op dit album voortdurend lijken te overtroeven.

Een andere Amerikaanse componist die de liedjes uit de mouw schudt is Robert Pollard van Guided By Voices. Kennelijk had Pollard nog niet genoeg aan de toch al imposante productie van zijn groep, want op het solo-album Not in my Airforce schreef hij nog eens zestien liedjes. Ze doen in geen enkel opzicht onder voor zijn werk bij GBV. Bij Pollard-solo is de productie even rafelig en lo-fi als we van Guided By Voices gewend zijn. Prachtige liedjes, dat wel.

Omar & The Howlers: Southern Style. Provogue PRD 70952.

Omar & The Howlers zijn al meer dan tien jaar een van de betere bands in het bluesrock-genre. Na een kort verblijf bij een grote platenmaatschappij verschijnt de muziek van zanger-gitarist Kent Dykes bij het Provogue-label, dat over een imposante bluescatalogus beschikt. Southern Style is een plaat van het niveau zoals we dat van Omar & The Howlers zijn gewend. Dykes maakt broeierige bluesrock, die altijd even degelijk is. Op Southern Style blijft hij dicht bij huis, en concentreert hij zich op de blues en rock 'n' roll van zijn woonplaats Austin, Texas.

Tom Petty & The Heartbreakers: Songs and Music from the Motionpicture 'She's the One'. Warner Bros 9362 46285-2.

De Amerikaanse zanger-gitarist Tom Petty begon in de jaren zeventig als een tweederangs imitator van de onvolprezen Byrds-sound. Zijn stem en gitaarspel leken zoveel op die van Byrds-zanger Roger McGuinn, dat je je kon afvragen of Petty wel beschikte over een eigen muzikale persoonlijkheid.

Pas in de tweede helft van zijn carrière, lang na zijn eerste grote successen, wist hij zich los te maken van zijn voorbeeld, en maakte hij een reeks platen waarop hij zich onderscheidde als een componist van heldere, goed in het gehoor liggende gitaarliedjes. De muziek die Petty met zijn groep The Heartbreakers schreef voor Edward Burns bioscoopfilm She's the One is meer dan alleen de soundtrack, maar eigenlijk gewoon een compleet popalbum. De vijftien songs, geproduceerd door Petty, Mike Campbell en Rick Rubin, blijven ook als je de film niet hebt gezien overeind.

Unit Moebius: Life Mood 1-8 and remixes. Silver recordings 001.

De eerste release van het nieuwe Silver recordings-label is meteen een klapper. Life Mood 1-8 van Unit Moebius belicht een andere kant van het productieve Haagse underground-technogezelschap dan eerder dit jaar bij andere labels verschenen platen van de groep.

De opzwepende ritmes en de langzaam verschuivende minimale elektronische patronen liggen dichter bij de sound die Unit Moebius op het podium produceert. En juist die meedogenloos doordenderende groove, die op Life Mood in acht versies is uitgewerkt, maakt Unit Moebius bijzonder. GvV

Meer over