Review

Pinkpop brengt voldoening, ondanks gebrek aan grote namen

Pinkpop kan niet zonder dikke headliners. Maar die zijn schaars. Laten nu The Cure (oud) en Linkin Park (geen hits) verrassen. Festival gered.

Publiek tijdens het optreden van DJ Paul Kalkbrenner tijdens de derde dag van Pinkpop. Beeld anp
Publiek tijdens het optreden van DJ Paul Kalkbrenner tijdens de derde dag van Pinkpop.Beeld anp

Dat het op de laatste Pinkpopdag Brucedag is, wordt maandag bij het betreden van festivalterrein Megaland te Landgraaf snel duidelijk. Het is drukker dan de voorgaande twee dagen, uitverkocht zelfs, in tegenstelling tot dag één en twee. Het publiek voegt zich naar de hoofdact: is een stuk ouder, komt van ver. Duitsland meldt zich.

Mooi om te zien hoe de publiekssamenstelling op het meest volhardende popfestival van Nederland per dag verandert. Op de openingsdag zien we opvallend veel goths in stemmig zwart verpulveren onder de onbarmhartige zon. Wachten op The Cure, hopen dat je in je feestkleding de avond haalt. Zondag is verjongingsdag, met metalkids die voor hún bandje komen: Linkin Park als slotact, wie had dat durven dromen.

Programmaprobleem
Want dat Pinkpop zondag een programmaprobleem heeft, valt niet te ontkennen. Een dikke headliner, van het soort dat Pinkpop aan zichzelf verplicht is te brengen, staat niet in het blokkenschema. Linkin Park valt niet in die categorie. Daarvoor wordt het oeuvre, dat verscheen op vier albums vol toegankelijke rapmetal, niet breed genoeg gedragen. Zing eens een Linkin Park-hit, iemand?

Jan Smeets, festivaloprichter en tijdens Pinksteren nog altijd de baas in Landgraaf, schoof de schuld van het zwakke zondagaffiche behendig over de grens. Smeets had Metallica gewild, zei hij in interviews, maar dat metalmonster koos voor het op Pinkstermaandag gehouden Belgische Werchter Boutique. 'Gewoon kut', liet Smeets zich in onzuiver Limburgs ontvallen. Hij was nog in onderhandeling. Niet eerlijk.

Pinkpop is een festival dat per dag minstens één megaband nodig heeft. Zo is het festival ingericht: een enorme weide voor een massief hoofdpodium. De band die daar staat moet 50 duizend man kunnen boeien, want op de twee kleinere podia gebeurt dan even niets. Dus rent Smeets jaarlijks zijn race om de headliners. En die zijn tegenwoordig zeldzaam.

Uitsterven
Dino's zijn er natuurlijk nog wel, maar dino's hebben de vervelende eigenschap uit te willen sterven. Bruce rockt nog, goddank. Maar verder? The Stones en U2 schijnen nooit te kunnen. Iets jongere aanwas is schaars, en wat er rondloopt, is volgeboekt want deze bands hebben vanzelfsprekend abonnementen op de grote buitenfestivals. Coldplay, Muse, Green Day, Foo Fighters; allemaal al (te) vaak gezien, ook op Pinkpop.

Dat Smeets dit jaar inzette op Springsteen en Metallica, hoe voortreffelijk die ook zijn, is toch een zwaktebod. Metallica stond in 2008 al op het hoofdpodium. The Boss het jaar erna. Pinkpop zit een beetje met de handen in het haar. Wat te doen in 2013?
Meevaller voor Pinkpop: Linkin Park deed het als afsluiter best goed. Energieke podiumact, meeslepende schreeuwzang van Chester Bennington, fijne licht- en videoshow. Maar helaas dus niet die meezinger die Pinkpop in de sfeervolle avonduren laat gloeien.

The Cure
Dat deed The Cure op de openingsdag wel. De band van de eeuwig charmante kind-man Robert Smith was de afgelopen jaren al in nieuwe outfit, maar mét bassist Simon Gallup, te zien geweest in de grote zalen, maar op Pinkpop steeg de groep als festivalband boven zichzelf uit. Een rijk oeuvre heeft The Cure dus wel: de band kwam in de jaren tachtig op als new waveband, stond in die hoedanigheid al eens op Pinkpop in 1986, maar vond zichzelf herhaaldelijk opnieuw uit en kan nu de popencyclopedie in als schepper van tijdloze popliedjes als A Forest, Close To Me, The Walk, The Lovecats, Pictures Of You.

Toverliedjes, die vrolijkheid vervlechten met grote somberte, en die live op Pinkpop in een set van ruim twee uur magistraal werden vertolkt. Ontroerend en onontkoombaar, zelfs als Smith speelde op de akoestische gitaar.

Robert Smith, vocaal en zo te zien ook spiritueel in topvorm, sloeg zijn armen om Pinkpop heen en bracht extase in. Hij gaf een concert als een kerkdienst, en daarvoor hoefde je niet eens een gelovige te zijn.
Zo verpakt tussen Smith en Springsteen, en met een meevallend Linkin Park, gaf het hoofdpodium van Pinkpop 2012 toch voldoening.

Met dank aan Anouk, die haar lustrum in Landgraaf subliem rockend vierde, en de nieuwe generatie, die bij gebrek aan echt grote namen een slag probeerde te slaan en wie weet toch ooit kan baden in dat Goddelijke Pinkpoplicht.

Meer over