Pinkpop '96 ondanks kou droom-editie

Het dunne streepje zon dat door het wolkendek brak, werd met gejuich uit duizenden kelen begroet. Klaarde het dan toch nog op?...

GERT VAN VEEN

Van onze verslaggever

Gert van Veen

LANDGRAAF

Niet dat de bezoekers van Pinkpop 1996 zich al te veel aantrokken van regen of kou. Gehuld in regenpakken, jassen, vuilniszakken,paraplu's en grote stukken landbouwplastic trotseerden ze het natte en kille weer voor concerten van zo'n veertig bands, een record.

Pinkpop is in de afgelopen jaren steeds verder uitgebreid. Dit jaar presenteerde het oudste en bekendste Nederlandse popfestival zich voor het eerst als een driedaags evenement, met een breder muziekaanbod dan ooit tevoren. Van metal tot punk, van Nederhop tot techno, zo ongeveer alle eigentijdse stromingen waren vertegenwoordigd op het Pinksterweekend in het Zuid-Limburgse Landgraaf.

Zaterdagavond begon het met optredens van Osdorp Posse en Dog Eat Dog, dat tweede Pinksterdag - de traditionele Pinkpopdag - opnieuw op het podium stond. Stage-diven was niet mogelijk op het hoge podium, maar de honderden fans die - op de handen van de voorste rijen - richting podium zwommen, maakten duidelijk dat de metalgroep snel aan populariteit wint. Zo'n twee uur eerder had Limburgs trots, punkgroep de Heideroosjes het maandagprogramma geopend. Een wat ondankbare taak, omdat op dat moment nog grote stromen bezoekers op weg waren naar Landgraaf.

De duizenden bezoekers die zaterdag al aan een kampeerweekend waren begonnen, hadden er toen al een flink programma op zitten, met onder meer een bijzonder geslaagde zondagavond in de danstent, met Moloko, The Fugees en Leftfield. Die grote tent, dicht bij het tweede (Noord-)podium, was nieuw op Pinkpop, maar bleek een gelukkige aanwinst, al was het maar omdat het de enige droge plek was op het festivalterrein. Het was dan ook stampvol bij Moloko, het Engelse trip-hop-funk-gezelschap, dat zo'n warm onthaal kreeg, dat de bandleden er zelf beduusd van werden. Ook The Fugees profiteerden van de 'laat maar waaien'-sfeer die over het publiek was gekomen, en speelden een klasse beter dan een week eerder in Amsterdam.

Ook de volgende dag bleek de danstent een doorslaand succes, vooral ook omdat - voor het eerst op een groot Nederlands festival - de platen van de dj's (ondermeer Dave Clarke, PA en de Amsterdamse dj Angelo) niet werden beschouwd als pauzemuziek, maar met evenveel power doordenderden als de muziek van de optredende bands. Zo bleef het feest in de tent, die ook op de derde festivaldag een van de schaarse droge plekken op het festivalterrein was.

Bij het optreden van Sepultura kon je je nog voorstellen dat het de onheilspellende metal van de Braziliaanse groep was die de regen uit de hemel deed vallen, maar ook bij de mooie liedjes van singer-songwriter Alanis Morisette stortte zich een gemene bui over de hoofden van de toeschouwers. Het optreden van Morisette was een van de relatieve rustpunten op deze Pinkpop, die het vooral moest hebben van muziek uit de categorie hard en heftig. Van rockbands als Therapy? ('s middags goed op dreef), of Rage Against The Machine verwacht je niet anders, maar ook de punkbands gingen flink tekeer, terwijl de groepen uit de techno-house-categorie lieten horen minstens zo veel herrie te kunnen maken. Eerst Leftfield zondagavond met een optreden dat vele malen beter was dan hun podiumdebuut, eerder dit jaar in Paradiso. Maandag volgden Eboman, The Chemical Brothers, Orbital en Underworld, die ieder een eigen sound hebben gevonden die het ook goed doet bij het rockpubliek. Die 'crossover' is misschien nog wel het meest overtuigend gemaakt door The Prodigy, de Engelse rave-groep, die Pinkpop '96 tegen elf uur 's avonds afsloot.

Na een wat aarzelende start, groeide het gezelschap rond componist Liam Howlett met nummers als Firestarter in zijn rol van slotact, en gaf het verkleumde publiek met een heftige combinatie van hip hop, techno en punk een laatste energiestoot. De ultra-sonische bassen veroorzaakten op zijn minst een kleine aardverschuiving, maar ook zonder al dat sonische geweld wist The Prodigy te imponeren met haar grappige, opwindende live-show, die zo ongeveer alles samenvatte wat het publiek in drie dagen voorgeschoteld had gekregen.

Dat Pinkpop '96 koud en nat was deed eigenlijk nauwelijks nog ter zake, want het zal de geschiedenis ingaan als een van de betere edities. Een afwisselend en spannend festival, waarbij het publiek een hoofdrol speelde, en er drie dagen en nachten de sfeer in wist te houden. Dat moet zo ongeveer de droom zijn van elke festivalorganisator.

Meer over