Pink zij de glorie

Pinkpop kan niet zonder dikke headliners. Maar die zijn schaars. Laten nu The Cure (oud) en Linkin Park (geen hits) verrassen. Festival gered.

Dat het op de laatste Pinkpopdag Brucedag is, wordt maandag bij het betreden van festivalterrein Megaland te Landgraaf snel duidelijk. Het is drukker dan de voorgaande twee dagen, uitverkocht zelfs, in tegenstelling tot dag één en twee. Het publiek voegt zich naar de hoofdact: is een stuk ouder, komt van ver. Duitsland meldt zich.

Mooi om te zien hoe de publiekssamenstelling op het meest volhardende popfestival van Nederland per dag verandert. Op de openingsdag zien we opvallend veel goths in stemmig zwart verpulveren onder de onbarmhartige zon. Wachten op The Cure, hopen dat je in je feestkleding de avond haalt. Zondag is verjongingsdag, met metalkids die voor hún bandje komen: Linkin Park als slotact, wie had dat durven dromen.

Want dat Pinkpop zondag een programmaprobleem heeft, valt niet te ontkennen. Een dikke headliner, van het soort dat Pinkpop aan zichzelf verplicht is te brengen, staat niet in het blokkenschema. Linkin Park valt niet in die categorie. Daarvoor wordt het oeuvre, dat verscheen op vier albums vol toegankelijke rapmetal, niet breed genoeg gedragen. Zing eens een Linkin Park-hit, iemand?

Jan Smeets, festivaloprichter en tijdens Pinksteren nog altijd de baas in Landgraaf, schoof de schuld van het zwakke zondagaffiche behendig over de grens. Smeets had Metallica gewild, zei hij in interviews, maar dat metalmonster koos voor het op Pinkstermaandag gehouden Belgische Werchter Boutique. 'Gewoon kut', liet Smeets zich in onzuiver Limburgs ontvallen. Hij was nog in onderhandeling. Niet eerlijk.

Pinkpop is een festival dat per dag minstens één megaband nodig heeft. Zo is het festival ingericht: een enorme weide voor een massief hoofdpodium. De band die daar staat moet 50 duizend man kunnen boeien, want op de twee kleinere podia gebeurt dan even niets. Dus rent Smeets jaarlijks zijn race om de headliners. En die zijn tegenwoordig zeldzaam.

Dino's zijn er natuurlijk nog wel, maar dino's hebben de vervelende eigenschap uit te willen sterven. Bruce rockt nog, goddank. Maar verder? The Stones en U2 schijnen nooit te kunnen. Iets jongere aanwas is schaars, en wat er rondloopt, is volgeboekt want deze bands hebben vanzelfsprekend abonnementen op de grote buitenfestivals. Coldplay, Muse, Green Day, Foo Fighters; allemaal al (te) vaak gezien, ook op Pinkpop.

Dat Smeets dit jaar inzette op Springsteen en Metallica, hoe voortreffelijk die ook zijn, is toch een zwaktebod. Metallica stond in 2008 al op het hoofdpodium. The Boss het jaar erna. Pinkpop zit een beetje met de handen in het haar. Wat te doen in 2013?

Meevaller voor Pinkpop: Linkin Park deed het als afsluiter best goed. Energieke podiumact, meeslepende schreeuwzang van Chester Bennington, fijne licht- en videoshow. Maar helaas dus niet die meezinger die Pinkpop in de sfeervolle avonduren laat gloeien.

Dat deed The Cure op de openingsdag wel. De band van de eeuwig charmante kind-man Robert Smith was de afgelopen jaren al in nieuwe outfit, maar mét bassist Simon Gallup, te zien geweest in de grote zalen, maar op Pinkpop steeg de groep als festivalband boven zichzelf uit. Een rijk oeuvre heeft The Cure dus wel: de band kwam in de jaren tachtig op als new waveband, stond in die hoedanigheid al eens op Pinkpop in 1986, maar vond zichzelf herhaaldelijk opnieuw uit en kan nu de popencyclopedie in als schepper van tijdloze popliedjes als A Forest, Close To Me, The Walk, The Lovecats, Pictures Of You. Toverliedjes, die vrolijkheid vervlechten met grote somberte, en die live op Pinkpop in een set van ruim twee uur magistraal werden vertolkt. Ontroerend en onontkoombaar, zelfs als Smith speelde op de akoestische gitaar.

Robert Smith, vocaal en zo te zien ook spiritueel in topvorm, sloeg zijn armen om Pinkpop heen en bracht extase in. Hij gaf een concert als een kerkdienst, en daarvoor hoefde je niet eens een gelovige te zijn.

Zo verpakt tussen Smith en Springsteen, en met een meevallend Linkin Park, gaf het hoofdpodium van Pinkpop 2012 toch voldoening.

Met dank aan Anouk, die haar lustrum in Landgraaf subliem rockend vierde, en de nieuwe generatie, die bij gebrek aan echt grote namen een slag probeerde te slaan en wie weet toch ooit kan baden in dat Goddelijke Pinkpoplicht.

Foto'sMarcel van den Bergh

Water!

Prima ideetje van Pinkpop: gratis water. Op oververhitte festivals wordt nogal eens geklaagd over de watertoevoer, die loopt uitsluitend via de bar, tegen betaling van minstens twee euro vijftig. Dat zou Pinkpop niet overkomen. Op een tiental tappunten deelde een Limburgs waterbedrijf uit, zo veel wij wilden, ijskoud en voor niets. Lange rijen, maar groot plezier. Plus: een aantal zonnesteken dat volgens de EHBO nog net aanvaardbaar was. Dat het als voorbeeld moge dienen.

MEMORABEL PINKPOP 2012

Stilteconcert

The Kyteman Orchestra bespeelde het hoofdpodium, op een lamlendige en bloedhete zondagmiddag. De heftige klassieke erupties van zijn gevierde orkest kwamen nog wel door, maar op rustiger momenten hoorde Pinkpop voorbij de geluidstoren hoegenaamd niets. Lekker rustig, maar het oververhitte publiek kon op dat moment wel wat knallende bassdrums gebruiken.

Strak debuut

De Canadese Serena Pryne speelde op maandagochtend de Converse-tent plat. Rootsy rock, perfect gespeeld door band The Mandevilles, knap gezongen door een nieuwe, sterke rockvrouw die nog wat eigen smoel mist maar zeker zal terugkeren naar Landgraaf.

Het andere bier

The Asteroids Galaxy Tour, een Zweedse zomerband rond zangeres-met-de-goede-looks Mette Lindberg, maakte Pinkpop blij met hit The Golden Age, bekend van een commercial over bier dat op Pinkpop niet geschonken mag worden. Mede daarom een zonnig moment.

Sensatie

Seasick Steve, bluesopa en nog ouder dan Jan Smeets, speelt uitverkocht Pinkpop op maandag plat met slechts een drummer aan zijn zijde, zijn slidegitaar op schoot. Gemeen en urgent, wat een fenomeen deze man. Applaus tot achter op de festivalweide. En dat is knap.

Dance

Fijne comeback

The Afghan Whigs, helden van het grungende soullied in de jaren negentig, steelden harten met stukken van wereldplaat Gentlemen. Zanger Greg Dulli was goed bij stem, en dat moet ook, want daarop drijft de band nog altijd.

Minder fijne comeback

Nog een band uit de grungetijd: Soundgarden. Hard en gemeen in de jaren negentig, nu volmaakt overbodig. Groot gebrek aan leuke-liedjes-repertoire nekte de band op Pinkpop. Chris Cornell gilde zich amechtig door dat ene album Badmotorfinger heen, met liedjes als Outshined en Jesus Christ Pose. Lelijk en richtingloos.

Jammer

Prachtige en toegankelijke rockplaat, dat laatste album The Hunter van progmetalband Mastodon. Live pakt de band ons minder soepel in, mede dankzij verwaaiende vocalen van drummer, gitarist én bassist. De band die de potentie heeft uit te groeien tot echt metalmonster blijft een runner up.

JAN SMEETS:

Pinkpop 2012 was weliswaar oververhit, maar verliep volgens de plaatselijke autoriteiten zonder noemenswaardige problemen. Paar zonnesteken, paar nepconsumptiebonnen gesignaleerd, dat werk. Het gebrek aan calamiteiten hadden Pinkpop en de gemeente Landgraaf, waar het festival al vijfentwintig jaar wordt gehouden, te danken aan de baas: festivalicoon Jan Smeets.

Pinkpop, dag één. Jan Smeets vanaf het podium tegen het publiek: 'Jongens, het wordt warm, denk aan de zon, smeer je in. Je hebt wel factor vijf nodig.'

Pinkpop, dag twee. Smeets, op het hoofdpodium. 'Ik heb gisteren een fout gemaakt jongens. Je moet geen factor vijf hebben, maar minstens dertig natuurlijk! Dus denk eraan, factor dertig. Op de markt wordt zonnebrand verkocht.'

Zelfde dag, ander podium. 'Het wordt te druk bij de EHBO. Smeer je in. Je kunt je ook láten insmeren, gratis. Factor dertig!'

Jan Smeets (1945), oprichter van Pinkpop en nog altijd begeesterd directeur, zorgt voor zijn publiek als een bezorgde vader voor zijn kinderen. Waarschijnlijk geen festival ter wereld dat zo door de baas wordt toegesproken. Zorgzaam, tot op een niveau dat je gaat denken: 'Oké Smeets, en laat ons nu gewoon lekker bier drinken en dom doen, ja?'

Toch koestert Landgraaf Smeets. Zijn toespraakjes worden met applaus begroet, ook als podiumpresentatoren Giel Beelen en Eric Corton de oude baas even in dat brandende zonnetje willen zetten. Beelen: 'Applaus voor Mister Pinkpop! En doe voorzichtig op de fiets Jan.'

Want Smeets beperkt zijn toezicht niet tot het festivalterrein. Op zijn mountainbike pleegt hij de campingterreinen af te struinen.

undefined

Meer over