Pietertje

Gelukkig liegt tv-reclame nooit: het feestelijk onthaal van Pietertjes pindakaas.

undefined

‘Dit is een officiële verkiezing, met een officiële notaris.’ Ooit was Patrick Lodiers presentator bij het rebellenclubje BNN. Nu was hij vrijdagavond op de verkiezing van de Gouden Loeki een tweedehands autoverkoper op het jaarlijkse prijzenfestival voor de reclamemakers.

Een gevalletje relatiebeheer van de publieke omroep, om de geldschieters nog eens extra in het zonnetje te zetten - de waakhond, het commissariaat voor de media, ligt toch te snurken.

Het werd ‘een prachtige avond voor reclameliefhebbers’, zei Lodiers. De grootste reclameliefhebbers zaten in de zaal, gehuld in smoking met gympen, hippe brillen of in avondjurk.

De strijd ging tussen vijf spotjes, waarvan de oranje leeuwen tijdens het WK ongetwijfeld het bekendst zijn. Lodiers zei: ‘Stem nu op u favoriet.’

Stemmen kon per sms, je kon er een iPad mee winnen.

De avond werd gevuld met geinige reclamespotjes vanuit de hele wereld. Jort Kelder deed in ‘de PC’ een pastiche op de ‘executive creative’. Popkenner Leo Blokhuis schetste de tamelijk onnavolgbare geschiedenis van het Stonesnummer The last time als reclamemuziek. Voormalig hoogleraar Herman Pleij hield een minicollege over het beeld dat spotjes uitdraagt en BN’ers in de reclame - André Hazes die een wind liet, was zoals altijd bedoeld om te tonen hoe ‘gewoon’ BN’ers eigenlijk zijn.

De laatste twee zouden programma’s op zichzelf kunnen zijn. In elk geval waren de twee minuten per onderwerp veel te kort.

Maar het draaide allemaal om het ‘felbegeerde’ beeldje: de Gouden Loeki.

De uitslag werd voorgelezen door Arian Buurman, directeur van de STER. ‘De kijker heeft altijd gelijk’, zei ze. Dat vinden adverteerders altijd. De winnaar was ‘door het publiek uitverkoren’, zei ze, met een glimmende envelop in de hand. Ze zei er niet bij hoeveel stemmen er eigenlijk waren uitgebracht, noch hoe de stemverhoudingen precies lagen, laat staan waarom kiezers stemden. We moeten nu maar geloven dat ze wel bestonden. Gelukkig liegen reclamemakers nooit.

De winnaar werd de spot ‘Pietertje’ (van den Hoogenband), een inmiddels beproefd recept waarin een klein onbekend ventje later een beroemd sporter zou worden - een kwestie van pindakaas. Dat de uitslag van dit spelletje dezelfde avond nog uitgebreid het NOS-Journaal haalde, is een vermenging van journalistiek met pr die inmiddels ook daar gebruik is geworden.

Geen onaardig filmpje; veel meer valt er niet over te zeggen. Maar er was wel iets geks mee aan de hand: ik, toch bovengemiddelde tv-kijker, had Pietertje nog nooit gezien. En zo wel, dan is hij mij geen seconde bijgebleven.

Vanavond reikt Antoinette Hertsenberg in Radar de Loden Leeuw uit aan de makers van het irritantste spotje van het jaar. Het moet wel heel raar lopen wanneer die niet gaat naar Arie Koomen en zijn optreden voor de Mediamarkt. Het gekke: ik kende alle genomineerden. Sterker: ik krijg ze niet uit het hoofd, hoe graag ik ook wil.

Conclusie: de beste reclame is irritante reclame. Alweer een goede reden om de publieke omroep er niet verder mee te bezoedelen.

Meer over